Strony

niedziela, 10 listopada 2013

Dzień inny niż wszystkie

Usłyszałem dźwięk budzika. Sięgnąłem po niego ręką i zwaliłem go na ziemię. Musiały wypaść baterię lub się zepsół bo nagle zamilkł. Zwlekłem się z łóżka i poczłapałem do łazienki. Przebrałem się i zszedłem na dół na śniadanie. Przy stole siedział tylko ojciec
- Cześć Danny - zaczął
- Cześć - odpowiedziałem przecierając jeszcze zaspane oczy
Do szkoły miałem jeszcze mnóstwo czasu. Chciałem wstać wcześnie by na spokojnie się wyszykować. Po paru minutach do stołu dołączył Jared oraz mama. Zjedliśmy śniadanie i udałem się do szkoły. Pierwsza godzina lekcyjna dłużyła się w nieskończenie. Na szczęście przyszło wybawienie - dzwonek na przerwę. Wrzuciłem książki do plecaka i poszedłem do szafki by je odłożyć i wziąć nowe
- Czekałaś na mnie? - zapytałem widząc Rozally przy swojej szafce
- Nie - odparła uśmiechając się - Już wróciłeś?
- Jak widać - powiedziałem - Ale założę się że Inis już o wszystkim wie 
- Akurat nie - zaprzeczyła - Jeszcze nic jej nie mówiłam, miałam zamiar wpaść do ciebie po szkole ale widzę że już nie muszę
- Zaczekaj - złapałem ją za rękę gdy odchodziła
- Tak?
- Znasz tego brata Ines?
- Kevina? - zapytała a ja potwierdziłem skinieniem głowy - Tak, chodzi do tej szkoły. Jest dwa lata starszy - wyjaśniła - A po co ci ta informacja?
- Tak tylko pytam - rzuciłem przyglądając się osobą idącym korytarzem
- To na razie - powiedziała  i odeszła
Oparłem się o szafkę i nagle poczułem uderzenie w ramię
- Sean - zawołałem zdezorientowany i spojrzałem na chłopaka - Nie skradaj się tak bo mógł bym cię zabić
- Tsa... na pewno - prychnął uśmiechając się szeroko
- Co teraz jest?
- Chyba chemia? - odpowiedział bardziej pytaniem 
- To chodź - powiedziałem ruszając korytarze w stronę schodów.
Sala chemiczna mieściła się na drugim piętrze. Była jedną z większych sal szkoły. Po paru sekundach zadzwonił dzwonek i znów korytarz stał się pusty bo każdy porozchodził się do swych sal. Dzisiaj była ciekawa lekcja. Mieliśmy w parach przeprowadzić doświadczenia z kwasami.  Więcej było z tego zabawy niż nauki
Po lekcji miałem wstąpić do nowej Szkółki Jeździeckiej swojego brata. Miał się tam doszkalać w jeździectwie a za kilka dni miał otrzymać własnego konia którego zakupią mu rodzice.
Szedłem czystym podwórzem w stronę stajni. W tej samej chwili wybiegł Jared
- Danny ! - wydarł się
- Cześć Jared - powiedziałem spokojnie - Masz teraz jazdę?
- Tak - odparł uśmiechnięty - Dzisiaj jeżdżę na Aaronie
- To super - odpowiedziałem - Na tym czarnym koniu - zacząłem się z nim drażnić
- Na karym - odpowiedział lekko urażony
- Ok - uśmiechnąłem się i poszedłem za nim by mu jakoś pomóc
W boksie stał duży kary koń z białą strzałką i skarpetkami. Jared gdzieś na chwilę znikł a następnie wrócił ze skórzanym siodłem oraz ogłowiem
- Potrzymaj - poprosił
- Ok - wziąłem te rzeczy i niemal ugiąłem się pod ciężarem - Straszne ciężkie - powiedziałem
- Nie przesadzaj - dodał szczotkując konia
Po kilkunastu minutach wyszliśmy z budynku, brat  prowadził konia. Jared wszedł na jedną z ogrodzonych ujeżdżalni a po chwili znalazł się w siodle
- Tylko nie złam karku - zażartowałem zrzucając plecak na ziemię i siadając na ogrodzeniu uważnie przyglądając się ćwiczeniom
Muszę przyznać że dawno nie jeździłem. Ostatni raz spadłem z konia a potem już nie miałem kiedy. Jared myśli że się że go nie rozumiem lecz wcale tak nie jest. Zawsze udaję przed nim  kogoś silnego, twardego, a tak naprawdę wcale się nie różnimy. Uśmiechnąłem się od niego obserwując jak przejeżdżał
- Bierzesz udział w zawodach? - spytałem
- Instruktor powiedział że mógłbym spróbować, właściwie zaraz tu przyjdzie, lecz wiesz jacy są rodzice - powiedział smutno i zatrzymał konia
- Nie zgodzili się?
- Powiedzieli że może mi się coś stać - odpowiedział - Liczyłem że jak kupią mi konia to wtedy wystartuję
- Pogadam z nimi - powiedziałem - Nie będą mieli wyjścia - zaśmiałem się
- Znam sposób w jakim ty rozmawiasz - powiedział - Na pewno zaraz ich wkurzysz
- To przecież cały ja - westchnąłem - Będziesz skakał? -spojrzałem na rząd przeszkód
- No jasne - powiedział oglądając się w ślad za moim wzrokiem
- I to nie tylko takie przeszkody - wtrącił się głos za nami
Był to Steven Hunter, instruktor oraz trener Jared'a. Jeszcze nie miałem okazji go poznać. Był to wysoki mężczyzna o ciemno brązowych włosach oraz niebieskich oczach. Na twarzy miał lekki zarost. W ręku trzymał jakiś swój notes z długopisem. Podszedł w naszą stronę i staną przy ogrodzeniu obok mnie
- To pewnie pan Danny - zgadł wyciągając rękę na przywitanie - Jestem Steven Hunter, trener Jared'a
- Miło mi pana poznać - powiedziałem uśmiechając się i odwzajemniejąc uścisk
- Jednak nie jesteś takim gburem jak opowiadał - zaśmiał się
- Jared.. - rzuciłem mu zimne spojrzenie
- Chyba dziśnie wrócę do domu - powiedział żartobliwie chłopak
- Dobra - klasnął w ręce mężczyzna - Masz dzisiaj do pokonania przejazd składający się z kilku okserów, stacjonat i drągów
- Ok - powiedział  Jared.
Zrobił krótką rozgrzewkę. Po piętnastu minutach  popędził konia w kierunku pierwszej przeszkody. Pokonał ją płynnie z dużym zapasem
- Ma telent - powiedział mężczyzna
- Zgadza się - przyznałem nie odklejając wzroku od brata
- Za miesiąc są zawody lokalne - wyjaśnił - Chciałbym aby wystartował -zaczął
- Rozmawiał pan z rodzicami? - spytałem
- Dzisiaj mają przyjść wieczorem popatrzeć na jego osiągnięcia, sądzę że się zgodzą
- Mam nadzieję - zaśmiałem się pod nosem planując jak ich zmanipulować jak już wrócę do domu
- A ty? - zapytał wyrywając mnie z zamyśleń
- Co ja? - zapytałem
- Czemu nie jeździsz ?
- Bo e...  - zacząłem drapać się po głowie - Mam mnóstwo spraw na głowie - przyznałem - Może kiedyś - zacząłem
- Było by mi miło  uczyć was obu
- Zastanowię się - przyznałem, choć szczerze w to wątpiłem
W sumie to rozważałem kiedyś by powrócić kiedyś do jazdy lecz jakoś potem o tym zapomniałem. Kilka razy wziąłem udział w konkursie skoków i zająłem dwa razy drugie miejsce, a reszta to pierwsze. Miałem wtedy około dwunastu lat. Podczas jednych zawodów w skokach wyższych niż 110 cm zakręciło mi się w głowie.  Gdy koń znajdował się nad przeszkodą ja poleciałem pierwszy do przodu. Spadłem na ziemię a koń który przeskakiwał nadepnął mi nogę. Na szczęście zakończyło się to tylko złamaniem. Niektórzy twierdzą że powinienem nie  chodzić. Zawsze im powtarzałem że pięknie jest zginąć, szczególnie jeśli chodzi o taką śmierć.
- Chcesz się przejechać? - spytał trener patrząc się na mnie z zainteresowaniem
- W sumie już mówiłem, dawno nie jeździłem - stwierdziłem - Pewnie zapomniałem..
- Z tym jest jak jazda na rowerze, tego się nie zapomina - uśmiechnął się - Muszę Jared'owi pokazać tor przeszkód na planie i udzielić kilka wskazówek - wskazał notes - Przy okazji przeprowadzisz z nim rozgrzewkę
- No dobra - powiedziałem podchodząc do brata. Jared płynnie zeskoczył z konia i podszedł do trenera podając mi wodze.
Pogłaskałem konia po aksamitnym pysku a następnie włożyłem nogę w strzemię i po chwili byłem już w siodle. Zacząłem sobie wszystko przypominać. Przycisnąłem kolana do siodła następnie popędziłem konia do kłusa. Przejechaliśmy kilka kółek. Nagle koń niepostrzeżenie szarpnął za wędzidło a wodze wypadły mi przez nieuwagę z rąk. Próbowałem go zatrzymać lecz on jeszcze przyśpieszył i ustawił się na pierwszą przeszkodę. Spojrzałem na niewysoką stacjonatę próbując przypomnieć sobie jak się skacze. Wieki nie skakałem, a co dopiero tak wysoką przeszkodę.  Myślałem że zaraz spadnę. Koń wzbił się nad przeszkodę podwijając nogi pod siebie. Po chwili łagodnie wylądował po drugiej stronie i zszedł do kłusa. Zdążyłem chwycić wodze które leżały na szyi konia tuż za uszami. Dopiero teraz zwolniłem do stępa. Zatrzymałem się przy trenerze oraz bracie. Zeskoczyłem szybko z niego w milczeniu oddając wodze Jaredowi. Nogi miałem jak z waty. Przeszedłem przez barierkę i oparłem się o nią
- Piękny skok - powiedział Hunter w zamyśleniu
- Chyba pan żartuje - wyjąkałem z przerażeniem - O mały włos nie zginąłem
- Ale udało ci się przeżyć - zauważył ze śmiechem
- Ja już będę szedł - stwierdziłem - Dość wrażeń jak na dziś
- Wpadnij do mnie jutro rano dobrze? - zapytał
- Mogę przyjść - powiedziałem
- Jered przychodzi na 11, wtedy są ćwiczenia w małej grupie, jak byś mógł to wpadnij wcześniej, mam do ciebie sprawę
- Postaram się - podałem rękę na pożegnanie
Po dwóch godzinach byłem w domu. Odrobiłem szybko lekcje by mieć spokój na jutro i niedzielę. Zszedłem na dół do salonu i zastałem krzątających się rodziców
- Gdzie się tak śpieszycie? - zapytałem siadając na kanapę i łapiąc za pilot
- Zupełnie zapomniałam że jesteśmy umówieni z panem Hunterem - powiedziała
- Macie jeszcze godzinę - stwierdziłem
- Nie, już teraz jesteśmy spóźnieni
- Byłem dzisiaj popatrzeć jak Jared jeździ i spotkałem tego trenera, mówił że macie być o 16, została jeszcze godzina - stwierdziłem - Muszę z wami o czymś porozmawiać..
- O nie - zaczął ojciec- Kiedy i co tym razem?
- Ale o co chodzi? - zdziwiłem się
- Kiedy mamy przyjść do dyrektorki i co przeskrobałeś ?- zaczął ojciec
- Tym razem macie szczęście, niestety nic nie zrobiłem, chodzi o Jared'a
- Ktoś mu coś zrobił?
- Nie, chodzi o zawody..
- Nie zaczynaj - ostrzegła matka domyślając się jak dalej potoczy się rozmowa
- Usiądziecie na chwilę? - zapytałem
- Mamy trochę czasu - przyznała siadając na fotelu
Spojrzałem wyczekująco na ojca. Po chwili i on podszedł i usiadł na kanapie obok mnie. Oparł się o oparcie i westchnął ciężko
- Wiecie jak mu na tym zależy i może choć raz  się zgodzicie
- Mamy zamiar kupić mu utalentowanego konia, by mógł sobie jeździć kiedy tylko chce, ale nie pojedzie na żadne zawody, wszyscy są tam nerwowi, koń się spłoszy i..
- Dlaczego? - nie dawałem za wygraną
- Już powiedzieliśmy - wtrącił się ojciec - Nigdzie nie jedzie
- Wiem dlaczego.. Chodzi o mnie tak? - spojrzałem się prosto w oczy ojcu - Tylko przez ten głupi wypadek przekreśliliście mi szansę na realizowanie mojej pasji - powiedziałem z wyrzutem - Byłem o krok by zakwalifikować się do głównych zawodów, mistrzostw kraju juniorów,  tylko przez ułamek sekundy straciłem równowagę i spadłem. Nic wielkiego. To była moja wina. Tamten koń nie miał nic wspólnego
- Przez taki wypadek mógł byś już nie chodzić a nawet nie żyć! - powiedział surowo ojciec - Nie oczekuj od nas byśmy pozwolili aby i Jareda takie coś spotkało
- Czemu z góry zakładacie że miało by się coś stać?! Nie dość że mi zniszczyliście życie, to jeszcze i jemu chcecie to zrobić?
- Nie mów do mnie takim tonem - orzekł ojciec i wstał z kanapy - Wolę mieć was całych i zdrowych - dodał - Dlatego nie zgadzam się na jakiekolwiek zawody - powiedział i znikł w kuchni
Mama chwilę siedziała i przyglądała się temu wszystkiemu. Po kilku  minutach również wstała i poszła do innego pokoju. Włączyłem telewizję i zacząłem oglądać. Po kilku minutach usłyszałem kroki
- Wychodzimy - odezwała się matka i razem z ojcem wyszli
Gdy usłyszałem że samochód rusza obejrzałem się na frontowe drzwi. Wyłączyłem telewizor i wróciłem do swojego pokoju. Usiadłem na łóżku i wyjąłem stary album. Były w nim zdjęcia sprzed kilku lat. Przedstawiały małego chłopca siedzącego w siodle na dużym koniu. To był mój najcenniejszy album ze zdjęciami. Część fotografii gdzieś się zawieruszyła. Między ostatnią kartką a okładką były dwie płyty. Podszedłem do laptopa i uruchomiłem jedną z nich. Przedstawiała zawody. Miałem wtedy trzynaście lat. Siedziałem na dużym siwku imieniem Fenix. Wtedy zajęliśmy drugie miejsce. Gdy skończył się przejazd wyłączyłem płytę i włożyłem drugą. Gdy ujrzałem gniadosza ze smukłym łbem zamarłem. To był Winchester, koń z którego spadłem podczas zawodów. Nigdy nie oglądałem tej płyty. Poczułem jak wspomnienia tych wydarzeń powracają. Najeżdżaliśmy właśnie na okser gdy przechyliłem się na prawo, prawie kładąc się na szyi zwierzęcia  tracąc równowagę. Przeleciałem nad koniem a po chwili było widać jak gniadosz ląduje po drugiej stronie przeszkody. Zobaczyłem jak obcy ludzie do mnie podbiegają. Wystraszony koń biega po placu nie dając się złapać. Zarzucał łbem i prycha. Nagle film się kończy.
- To byłeś ty - usłyszałem głos za sobą i zobaczyłem Jareda który stoi przy drzwiach z wystraszoną miną
Zamknąłem klapę od laptopa. Spojrzałem się na młodszego brata.
- Czy to byłeś naprawę ty? - zapytał powtarzając poprzednie zdanie
- Tak - powiedziałem
- Nigdy mi nie mówiłeś że jeździłeś .. - powiedział zaskoczony - Zawsze uważałem że kompletnie się na niczym nie znasz i..
- Jeździłem od piątego roku życia - dodałem - Startowałem we wszystkich konkursach jakie tylko były. Kochałem to i byłem z tego zadowolony ale..- zawiesiłem głos - Ale tamto zdarzenie zmieniło wszystko - powiedziałem
- Dlaczego nie spróbowałeś ponownie zacząć robić to co kochasz? - zapytał podchodząc bliżej i siadając na łóżku
- Bo nie mogłem.. Przy upadku uderzyłem głową w ziemię i.. - przetarłem dłonią czoło - Byłem w śpiączce
- Co? - zdziwił się
- Lekarze nie dawali mi żadnych szans na wybudzenie, zresztą tak jak z tą nogą, wielokrotnie namawiali na odłączenie mnie od tlenu, ale mama była uparta i nigdy nie dopuściła do siebie tej myśli - powiedziałem przypominając sobie wszystkie lata wstecz
- Jak długo byłeś..
- Ponad rok - powiedziałem - Pamiętam gdy się przebudziłem był śnieg, podobno ciągle wypytywałem się o Winchester'a, konia z którego spadłem podczas zawodów
- Nie wiedziałem.. - zaczął
- Byłeś mały - powiedziałem - Rodzice nie zabierali cię nigdy na konkursy, zostawiałeś w domu z niańką - dodałem - Gdy wróciłem do domu było ciężko. Rodzice nie wiedzieli jak mają się zachować, a przecież byłem normalny, dla mnie to był ułamek sekundy. Spadłem i nic już potem nie czułem, nie pamiętałem.
Spojrzałem na Jared'a który był nieco zmieszany. Wziął do ręki album ze zdjęciami i zaczął przeglądać
- To Winchester? - zapytał
- Tak - pokiwałem głową - Próbowałem jeździć, naprawdę - powiedziałem - Lecz rodzice mi nigdy na to nie pozwolili, za bardzo się o mnie bali. Gdy minął kolejny rok już o tym nie rozmawialiśmy. Gdy miałeś dziesięć lat sam zabrałem cię do stadniny. Od razu wiedziałem że jesteś taki sam jak ja. Musiałeś pogłaskać wszystkie konie. A gdy jakiś mężczyzna prowadził kuca na wybieg spytałeś czy możesz na chwilkę na nim usiąść. Długo przekonywałem rodziców byś mógł jeździć. Zapewniałem, że tobie nigdy nic takiego się nie zdarzy, że będziesz pod opieką dorosłego człowieka który się na wszystkim zna. Obiecałem że zawsze ktoś będzie trzymał konia na którym jeździsz by cię nie poniósł. Z biegiem lat się już pogodzili z tym. Jednak ja wciąż nie umiałem się przełamać by wsiąść na konia. Po tylu latach przerwy sam zdecydowałem że już nigdy do tego nie wrócę. Teraz zająłem się szkołą i...  szkołą - sprostowałem - Nie myślę teraz o niczym innym - Cieszę się że mogłem zobaczyć  jak skaczesz, to prawie tak samo jak bym ja tam siedział
- Jutro też możesz przyjść, pan Hunter na pewno da ci się przejechać
- Nie, nie chcę, i tak jadę do niego godzinę wcześniej - uśmiechnąłem się - A to jest Biscuit , pierwszy kuc na którym zacząłem jeździć, był dość niesforny, ale szybko się zaprzyjaźniliśmy
- Dzięki - powiedział nagle
- Za co?
- Za wszystko, źle cię oceniłem, myślałem że wcale cię nie obchodzi to co robię, myliłem się
- Cieszę się że mogłem ci o wszystkim powiedzieć - stwierdziłem - Przez te lata spróbowałem zrozumieć rodziców, uważam że oni też mieli trochę racji
- Puścisz ten film od nowa? - zapytał niepewnie
- Czemu nie - powiedziałem otwierając klapę od laptopa i uruchamiając film
- Wyglądasz tak jak ja - powiedział przyglądając się trzynastolatkowi o blond włosach
- Mówiłem że jesteśmy do siebie podobni - powiedziałem
- Myślisz że trenerowi się uda ich przekonać? - spytał
- Myślę że tak, ale jeśli nie to mam jeszcze dwa sposoby na to
- Jakie?
- Tego to już ci nie mogę powiedzieć - uśmiechnąłem się do brata a potem spojrzałem na ekran
W tym samym momencie gniadosz wzbił się w powietrze nad przeszkodą.
- Miałeś szczęście że przeżyłeś - zauważył
- Tak - przytaknąłem patrząc na zamieszanie jakie się zrobiło na parkurze - Ale trzeba w życiu ryzykować by coś osiągnąć - dodałem
Nigdy nie pamiętałem abym tak rozmawiał z Jaredem. Na pewno to przez to że się wcale nie różnimy, a nigdy nie wspominałem o swojej przeszłości. Przecież łączy nas tak wiele. Żałowałem że nie powiedziałem mu wszystkiego od razu.