Usiadłem na łóżku obok Jared'a. Oparłem się plecami o ścianę i zacząłem mu opowiadać o wszystkim co go ciekawiło. Nie zauważyłem kiedy usnąłem. Obudziłem się z bólem pleców od niewygodnej pozycji spania. Ziewnąłem i zauważyłem że Jared śpi na końcu łóżka. Wstałem odkładając na szafkę album który trzymał w ręce. Wyszedłem z pokoju i zbiegłem po schodach na dół. W salonie siedzieli rodzice. Oglądali telewizję i co chwilę rozmawiali
- I jak? - zapytałem podchodząc bliżej i siadając w fotelu
- Nic - odparł ojciec - Jutro znów tam jedziemy
- Po co? - zapytałem
- Dziś nie zdążyliśmy popatrzeć na Jared'a jak skacze więc wpadniemy jutro o jedenastej
- Pewnie się ucieszy - stwierdziłem
- Na pewno - uśmiechnęła się matka
- To ja będę u siebie - powiedziałem - Chciałem się tylko dowiedzieć..
- Nie chcesz z nami pooglądać filmu?
- Nie, będę na górze - wstałem i zacząłem wchodzić po schodach - Aha, Jared też jest u mnie - powiedziałem
Wróciłem do pokoju i usiadłem przy biurku. Włączyłem laptopa. Zacząłem przeglądać różne strony internetowe, choć szybko mi się znudziły
- Rodzice już są? - zapytał chłopak przecierając oczy
- Już wrócili
- Powiedzieli coś? - uśmiechnął się
- Mówili że jadą z tobą jutro do stadniny by popatrzeć jak skaczesz, chyba się cieszysz prawda?
- Ale.. Jeśli coś pójdzie nie tak i..
- Nie mów tak - powiedziałem uśmiechają się do niego - Wszystko pójdzie dobrze, zobaczysz
- Chciał bym w to wierzysz
- Przestań bo zacznę żałować że w ogóle ci powiedziałem o swojej przeszłości
- Idę na dół, idziesz? - zapytał
- Nie, zaraz idę spać bo rano nie wstanę - powiedziałem - Dobranoc
Wyszedł z pokoju i zamknął za sobą drzwi. Słychać już tylko było jego kroki na schodach. Westchnąłem ciężko chwytając stary album ze zdjęciami. Na ostatniej stronie był adres oraz numer do byłej stadniny w której jeździłem. Zawsze próbowałem się dowiedzieć co z Winchesterem lecz chciałem zapomnieć o przeszłości. Chwyciłem za komórkę i wybrałem numer. Chwilę się zawahałem lecz w końcu nacisnąłem zieloną słuchawkę
- Słucham - odezwał się czyjś głos po drugiej stronie
- Tu Danny Shad, dzwonię w sprawie Winchester'a czy..
- Winchester'a? - zapytał
- Chodzi mi o konia który cztery lata temu był u pana ...
- Winchester wciąż jest u nas - powiedział zaskoczony - O co chodzi?
- Chciał bym spytać się jak się czuje bo od czasu wypadku..
- Możesz przypomnieć mi jak się nazywasz?
- Danny Shad.. - powtórzyłem
- Czy to ty cztery lata temu miałeś ten wypadek? - zapytał nerwowo
- Tak, od tego czasu nie widziałem tego konia i chciałem spytać się jak się miewa
- To nie jest już ten sam koń
- Ale dlaczego..?
- Od czasu wypadku bardzo się zmienił - ciągnął - Ty z resztą znałeś go najlepiej i..
- Mógł bym się z nim zobaczyć? - zapytałem przerywając mu
- Tak, ale nie wiem jak zareaguje..
- Mogę przyjechać jutro popołudniu?
- Tak, jak najbardziej
- Dziękuję panu za rozmowę , do zobaczenia - rozłączyłem się
Co on chce przez to powiedzieć że nie jest już to ten sam koń? Nie przypominam sobie by coś mu się wtedy stało.Odłożyłem komórkę i poszedłem wziąć prysznic. Byłem strasznie zmęczony po dzisiejszym dniu. Położyłem się na łóżko i zasnąłem. Obudził mnie budzik. Wyłączyłem go i podniosłem się ociężale. Zapomniałem że dziś sobota i nie muszę wstawać o 6. Skoro i tak się obudziłem to postanowiłem się wyszykować. Po kilku godzinach dotarłem do stadniny w której jeżdzi Jared.
- Już jestem - powiedziałem podchodząc do mężczyzny
- Punktualnie - uśmiechnął się odwracając się w moją stronę
- Miał pan do mnie jakąś sprawę ? - spytałem upewniając się
- Tak - powiedział z uśmiechem - Chciałem porozmawiać, siadaj - wskazał na ławeczkę przed budynkiem
- To o czym chciał pan pomówić
- Byli wczoraj twoi rodzice, rozmawialiśmy o tobie i bracie
- O mnie? - zdziwiłem się - Pochwalił pan się że mało co kręgosłupa nie złamałem?
- Nie, powiedziałem im tylko to co zauważyłem, a mianowicie twój talent do jazdy
- Mówiłem już że nie jeżdżę i nie zamierzam wracać do przeszłości
- Rodzice mi wszystko powiedzieli, a poza tym znałem twoją historię już dawno
- Do czego pan zmierza? - zapytałem wprost
- Mój brat też zajmuje się końmi, prowadzi stadninę
- I?
- To u niego jeździłeś zanim stał się ten wypadek, Winchester należy do niego
- Nie wiedziałem - przyznałem
- Gdy twój brat po raz pierwszy się tu zjawił myślałem że śnię. Minęło już kilka lat a ten chłopak dokładnie wyglądał tak samo jak z gazet gdy zdarzył się wypadek
- Wiem że jesteśmy podobni - zacząłem
- Nie tylko z wyglądu - westchnął
- Racja - skinąłem głową - Po coś konkretnego mnie pan wezwał?
- Tak - powiedział i wstał - Chodź za mną
- Dokąd? - spytałem
- Chodź - powiedział jedynie i ruszył przodem
Wstałem z ławki i poszedłem za nim. Weszliśmy do dużego budynku, była to stajnia. Znad drzwi boksów wystawały końskie łby zaciekawione nowymi przybyszami. Niektóre konie rżały na powitanie domagając się czułości czy przysmaku.Przeszliśmy kawałek i zatrzymaliśmy się przy siodlarni.
- Po co mnie pan tu przyprowadził?
- Pomożesz mi? - zaczął wpatrując się w siodło
- W czym? - zdziwiłem się
- Jeden chłopak ma jazdę za pięć minut a trzeba przygotować konia.
Spojrzałem się za siebie. W stajni aż roiło się od stajennych. Czemu oni nie mogli by tego zrobić? Przecież to ich praca - pomyślałem. Omiotłem wzrokiem całą siodlarnię.
- Czemu nie - wzruszyłem ramionami - Które siodło?
- Dla Jumper'a - powiedział
- Trafne imię - uśmiechnąłem się
Podszedłem do wieszaka i wziąłem skórzane siodło oraz ogłowie. Spojrzałem na mężczyznę. Przyglądał mi się w zamyśleniu.
- Był czyszczony? - zapytałem patrząc na podpisane woreczki z przyborami do czyszczenia
- Nie - powiedział wyrywając się z przemyśleń
Podszedł do wieszaka i wziął worek ze szczotkami. Ruszył przodem w stronę boksów. Poszedłem za nim. Zatrzymaliśmy się przy wysokim kasztanku.
- Piękny - zacząłem
- Ma również wysokie umiejętności
- Mógłbym się przyjrzeć lekcji? - spytałem
Mężczyzna zaśmiał się szeroko najwyraźniej rozbawiony
- Zapewniam cię że nie przegapisz tej lekcji.
Otworzył zasuwę od drzwi boksu i zabrał ode mnie siodło i podał szczotki
- Wyszczotkuj go jak możesz - poprosił spokojnie
- No dobra - westchnąłem patrząc się na konia
Zacząłem go powoli szczotkować. Dawno tego nie robiłem lecz sprawiało mi to radość. Jumper'owi zapewne się spodobało gdyż spuścił łeb i westchnął.
- Wspaniały koń - powiedziałem zakładając ogłowie a następnie układając czaprak oraz siodło
- Tak - skinął głową - Gotowy jesteś?
- Tak, koń już jest gotowy - powiedziałem
- Racja - uśmiechnął się - Wyprowadzisz go na plac? Ja za chwilkę wrócę tylko po coś pójdę
- Jasne - zgodziłem się i wyprowadziłem konia z boksu kierując się przez stajnie w stronę wyjścia
Zatrzymałem Jumper'a przy barierce na ujeżdżalnie. Spojrzałem mu się w oczy. Sprawiał wrażenie bardzo ufnego i przyjaznego zwierzęcia. Pogłaskałem go za uszami i po pysku. Podciągnąłem popręg i wszystko dokładnie sprawdziłem. Usiałem na barierkę cały czas trzymając wodze w ręku.
- Już jestem - powiedział pan Hunter podchodząc do mnie
- Gdzie on jest?
- Kto? - zdziwił się
- Chłopak który ma mieć teraz jazdę...
- Właśnie siedzi przede mną - zaśmiał się i wręczył mi toczek - Ty będziesz jeździł
- Ja? - przestraszyłem się - Nie, to nie jest najlepszy pomysł, ja nie mogę bo..
- Bo? - spojrzał się na mnie zabierając mi toczek z ręki
- Bo nie, dawno nie jeździłem i...
- To samo wczoraj słyszałem - westchnął zakładając mi toczek na głowę - Zapewniam cię, że nic złego się nie wydarzy
- Ja się nie boję konia - powiedziałem - Ani upadku tylko tego co rodzice powiedzą, ja nie wiem czy to dobry pomysł.. Jak spadnę to i Jared straci możliwość startowania w zawodach a nawet kontaktu z końmi
- Zapewniam cię że tak się nie stanie
- Ale... - westchnąłem patrząc zrezygnowany na twarz mężczyzny
Był nieugięty i zawsze znajdował właściwy argument. Spojrzałem na Jumper'a. Zniecierpliwiony trącał mnie łbem.
- No dobrze... - zacząłem po chwili - Ale nie będę skakał
- Nie nie będziesz - obiecał - To Jumper będzie robił a ty jedynie siedział - uśmiechnął się szeroko
Podszedłem z lewej strony konia. Chwyciłem się łęku cały czas trzymając wodze. Po chwili siedziałem w siodle.
- Nie wiem czy to dobry pomysł.. - upierałem się
- Trochę wiary chłopcze - zaśmiał się otwierając bramkę prowadząc konia na ujeżdżalnie
- Właśnie teraz w tym momencie mi jej brakuję - przyznałem
- Głowa do góry - powiedział - Najpierw zróbcie kółko w stepie a potem rusz kłusem
- Ale ja dawno nie jeździłem..
- Nie jęcz jak stara baba - zaśmiał się - Ruszaj albo załatwię ci taką rozgrzewkę że nie będziesz mógł się ruszać prze kilka miesięcy
- Będę tego żałował - powiedziałem wbijając pięty w boki konia.
Jumper ruszył energicznym stępem. Po dwóch minutach zrobił pełny okrąg więc go popędziłem do kłusa. Szedł bardzo żywo. Był rzeczywiście wspaniałym wierzchowcem, założę się że skoczkiem również.
- Dobrze ci idzie - powiedział Hunter - Zrób jeszcze dwa okrążenia i najedź tutaj - wskazał drągi oraz niskie przeszkody.
Po kilku minutach byłem już wykończony. Zwolniłem do stępu i zatrzymałem Jumper'a.
- Na dziś już mi starczy - powiedziałem przecierając spocone czoło - Przez tydzień będę miał zakwasy.
- Dobrze wypadłeś jak na początek.
- Początek? - zdziwiłem się - Ja raczej już nie będę...
- Zeskakuj i zajmij się koniem - powiedział w ogóle nie pozwalając mi dokończyć.
- Ale.. - urwałem i zeskoczyłem.
Omal nie upadłem gdyż nogi miałem jak z waty. Trochę zakręciło mi się w głowie. Całkiem zapomniałem jak to jest zsiadać z konia po długiej przerwie niejeżdżenia.
- Dobrze - skinąłem głową i zacząłem prowadzić kasztanka w stronę stajni.
- Twoi rodzice już przyjechali - pokazał ręką nadjeżdżający samochód.
Zdjąłem toczek i oddałem mężczyźnie.
- Proszę na razie nic im nie mówić co robiłem - poprosiłem
- Jak chcesz.. ale..
- Proszę - popatrzyłem na niego
- Jak chcesz - westchnął - Poradzisz sobie?
- Nie pierwszy raz zajmuje się koniem
Steven poszedł w stronę samochodu z którego wysiedli rodzice i Jared. Wprowadziłem kasztanka do boksu i zacząłem go rozsiodływać. Po chwili skończyłem. Zaniosłem rząd do siodlarni i wróciłem do konia by bo wyszczotkować. Po piętnastu minutach opuściłem stajnię. Podszedłem do rodziców którzy podziwiali Jareda jak skacze.
- Danny? A co ty tu robisz?
- Mówiłem że muszę tutaj na chwilę zajrzeć - powiedziałem - Zaraz idę
- Czemu jesteś taki mokry? - spytała matka przeczesując ręką moje włosy
- Yyy biegłem, postanowiłem się przebiec, dziś jest taka gorąco... - skłamałem odsuwając się od niej - Sami mówicie że sport to zdrowie
- Racja - westchnął ojciec - A gdzie znowu się wybierasz?
- Zobaczyć się z kimś kogo nie widziałem całe lata - powiedziałem
- Mam nadzieję że nie z ta dziewczyną która cię rzuciła w podstawówce - odezwał się ojciec
- Bardzo śmieszne tato - zaśmiałem się
- Tylko wróć na obiad - powiedziała matka
- Zobaczy się - stwierdziłem - To ja idę - powiedziałem i pożegnałem się z panem Hunterem
Po godzinie dotarłem do stadniny w której nie byłem od wielu lat. Ruszyłem przez podwórze w stronę budynku.Był niewielki, koloru cytrynowego z niskim spadzistym dachem . Drzwi się otworzyły i wyszedł mężczyzna. Był bardzo podobny do Steven'a, w końcu to jego brat.
- Danny - zaczął i uśmiechnął się
Nazywał się Ian Hunter Podał rękę którą po chwili uścisnąłem. Był nieco starszy niż go widziałem kilka lat temu. Nieco posunął się w latach. Na głowie zaczęły pojawiać się pierwsze siwe włosy. Poza wyglądem zewnętrznym wcale się nie zmienił. Jak zwykle sympatyczny i gotowy do pomocy. Nie wiem czy to dlatego go tak lubiłem. Był spokojny i cierpliwy.
- Miło znów pana widzieć - powiedziałem
- Nie wiesz jak ciesze się na twój widok, strasznie wyrosłeś - powiedział
- Minęło sporo lat.. - westchnąłem - Mógłbym..
- A racja, przyjechałeś zobaczyć Winchester'a - powiedział - Już cię do niego prowadzę
Ruszył przez podwórze w stronę wielkich budowli, stajni. Było ich trzy. Pobudowane obok siebie. Niczym się nie różniły jeśli chodzi o wygląd. Podłużne, smukłe budowle szarego koloru. W każdej mieściło się ze dwadzieścia koni oraz po dwie siodlarnie w każdej. Wszystko wyglądało tak jak przed laty. Nic się tutaj nie zmieniło. Te same budynki, konie, padoki. Wszystko było znajome. Weszliśmy do stajni. Przeszliśmy na koniec budynku. Znajdował się tak jeden większy boks. W środku był gniady koń.
- Winchester - powiedziałem a zwierze zastrzygło uszami
Po chwili usłyszałem przenikliwe rżenie. Koń zaczął krążyć po boksie.
- Co mu się stało? - zapytałem
- Zachowuje się tak od czasu wypadku. Na początku było wszystko normalnie. Stopniowo przestał jeść, stał się ospały, z czasem agresywny.
- Nie wiedziałem.. - powiedziałem otwierając zasuwę drzwi
- Nie powinieneś tam wchodzić - ostrzegł
- Musze - odpowiedziałem i powoli otworzyłem drzwi
Wszedłem do środka. Koń nerwowo zarzucił łbem i zaczął nerwowo przestępować z nogi na nogę. Spojrzałem się w jego duże, głębokie , brązowe oczy. Zawsze widać było w nim spokój i opanowanie. Teraz tak nie było. Zmienił się.
- Winchester - powiedziałem ostrożnie i wyciągnąłem rękę do gniadosza
Spłoszył się i zaczął stawać dęba. Uchyliłem się przed jego kopytami. Cofnąłem o krok nie przestając mierzyć go wzrokiem.
- Może pan przynieść uwiąz?
- To nie jest dobry pomysł on..
- Proszę - powiedziałem naciskając
Mężczyzna odszedł na chwilę a potem wrócił z rzeczą o którą prosiłem. Podał mi i odsunął się. Gdy Diuk opuścił kopyta i stanął w miejscu podszedłem do niego bardzo powoli. Chwyciłem za kantar i przypiąłem uwiąz. Gniadosz zaczął się szarpać. Wyszedłem z boksu prowadząc go za sobą. Gdy znaleźliśmy się na korytarzu zaczął się ciągnąć. Zacząłem biec. Po kilku minutach znaleźliśmy się na lonżowniku. Dopiero teraz zacząłem żałować że nie wziąłem ze sobą lonży gdyż bardziej by się mi przydała niż krótki uwiąz. Przebiegliśmy kilka kółek podczas których się zmęczyłem lecz koń ani trochę. Postanowiłem go odpiąć. Gniadosz zaczął nerwowo galopować w kółku. Po kwadransie nakazałem zmianę kierunku i teraz biegł w prawo. Do ogrodzenia podszedł Ian Hunter. Popatrzył na to i westchnął
- Rzadko opuszczał stajnię- przyznał - Aby go wyprowadzić lub wprowadzić potrzeba co najmniej pięciu ludzi, już nie mówiąc o złapaniu go na pastwisku
- To wszystko moja wina - przyznałem - Nie był by taki gdybym wtedy do niego przyszedł
- Zapomniałeś? Byłeś przez rok w śpiączce - powiedział - A potem przez następny rok wracałeś do siebie, rehabilitacje...zabiegi..
- Ale mogłem choć raz tu się zjawić a nie zrobiłem tego..
- Nie, to nie jest niczyja wina
- Jest, oboje o tym wiemy - powiedziałem - Najbardziej zawiniłem ja, nie.. tylko ja - poprawiłem się
- Nie.. - powiedział lecz już nie miał żadnego argumentu - Życia się nie zmieni - westchnął i popatrzył na konia
Gniadosz biegł cały czas w kółku wokół mnie. Od czasu do czasu potrząsał łbem i prychał.
- On już nie będzie taki jak kiedyś - westchnął - Chciałem go sprzedać, lecz nikt nie chce się do niego zbliżyć, teraz kiedy go w końcu zobaczyłeś mam jeszcze jedno rozwiązanie - powiedział - To będzie dal jego dobra
- Nie może pan go zabić - powiedziałem nagle - To..
- Trzeba go uśpić, to najlepsze rozwiązanie, on cierpi jeżeli nie może skakać
- Niech pan mi go sprzeda - powiedziałem odruchowo - niech pan go nie zabija, zapłacę
- Sprzeda? - zdziwił się - On wyrządzi ci krzywdę
- Znam go lepiej niż pan, uważam że...
- Nie chcę za niego pieniędzy, tylko nie chcę patrzeć jak on się marnuje stojąc w ciemnym wnętrzu boksu - powiedział - Od teraz należy do ciebie ...
- Ale...
- Jeśli się rozmyślisz to zrozumiem - powiedział
- Nie o to chodzi - westchnąłem - Muszę jeszcze wszystko ustalić, znaleźć mu miejsce gdzie będzie mieszkał, powiedzieć rodzicom
- Możesz go trzymać u mojego brata, na pewno będzie zadowolony
- Tak pan myśli?
- Tak - pokiwał głową- Jeśli uda ci się go opanować to chętnie go obejrzę
- Dziękuję - powiedziałem podchodząc do płotu
Usiadłem i patrzyłem się na galopującego gniadosza. Wyglądał pięknie jak dziki, nieujarzmiony koń. Nie chciałbym aby go uśpiono. To na nim zdobyłem liczne medale i wygrywałem konkursy. To on zawsze mi pomagał, teraz pora abym to ja samo zrobił teraz dla niego.
- Jeszcze się zdziwisz jak zobaczysz go na zawodach - powiedziałem
- Zdziwię się jeszcze bardziej jeśli zobaczę na nim Ciebie - dodał
Słońce powoli zachodziło. Gdy tutaj dotarłem była czternasta. Miałem wrócić przed wieczorem, lecz nie zwróciłem uwagi kiedy dzień tak szybko minął. Jutro znowu zaczynała się szkoła. Znowu dużo nauki i nudnych godzin siedzenia w szkolę. Decyzje odnośnie Winchestera miałem podać za tydzień aby wszystko przemyśleć. Ja już wiedziałem jak brzmi odpowiedź. Teraz zostało tylko poinformowanie rodziców, choć jeśli odmówią i tak zrobię to co uważam za słuszne.
Shadow
wtorek, 11 lutego 2014
niedziela, 10 listopada 2013
Dzień inny niż wszystkie
Usłyszałem dźwięk budzika. Sięgnąłem po niego ręką i zwaliłem go na ziemię. Musiały wypaść baterię lub się zepsół bo nagle zamilkł. Zwlekłem się z łóżka i poczłapałem do łazienki. Przebrałem się i zszedłem na dół na śniadanie. Przy stole siedział tylko ojciec
- Cześć Danny - zaczął
- Cześć - odpowiedziałem przecierając jeszcze zaspane oczy
Do szkoły miałem jeszcze mnóstwo czasu. Chciałem wstać wcześnie by na spokojnie się wyszykować. Po paru minutach do stołu dołączył Jared oraz mama. Zjedliśmy śniadanie i udałem się do szkoły. Pierwsza godzina lekcyjna dłużyła się w nieskończenie. Na szczęście przyszło wybawienie - dzwonek na przerwę. Wrzuciłem książki do plecaka i poszedłem do szafki by je odłożyć i wziąć nowe
- Czekałaś na mnie? - zapytałem widząc Rozally przy swojej szafce
- Nie - odparła uśmiechając się - Już wróciłeś?
- Jak widać - powiedziałem - Ale założę się że Inis już o wszystkim wie
- Akurat nie - zaprzeczyła - Jeszcze nic jej nie mówiłam, miałam zamiar wpaść do ciebie po szkole ale widzę że już nie muszę
- Zaczekaj - złapałem ją za rękę gdy odchodziła
- Tak?
- Znasz tego brata Ines?
- Kevina? - zapytała a ja potwierdziłem skinieniem głowy - Tak, chodzi do tej szkoły. Jest dwa lata starszy - wyjaśniła - A po co ci ta informacja?
- Tak tylko pytam - rzuciłem przyglądając się osobą idącym korytarzem
- To na razie - powiedziała i odeszła
Oparłem się o szafkę i nagle poczułem uderzenie w ramię
- Sean - zawołałem zdezorientowany i spojrzałem na chłopaka - Nie skradaj się tak bo mógł bym cię zabić
- Tsa... na pewno - prychnął uśmiechając się szeroko
- Co teraz jest?
- Chyba chemia? - odpowiedział bardziej pytaniem
- To chodź - powiedziałem ruszając korytarze w stronę schodów.
Sala chemiczna mieściła się na drugim piętrze. Była jedną z większych sal szkoły. Po paru sekundach zadzwonił dzwonek i znów korytarz stał się pusty bo każdy porozchodził się do swych sal. Dzisiaj była ciekawa lekcja. Mieliśmy w parach przeprowadzić doświadczenia z kwasami. Więcej było z tego zabawy niż nauki
Po lekcji miałem wstąpić do nowej Szkółki Jeździeckiej swojego brata. Miał się tam doszkalać w jeździectwie a za kilka dni miał otrzymać własnego konia którego zakupią mu rodzice.
Szedłem czystym podwórzem w stronę stajni. W tej samej chwili wybiegł Jared
- Danny ! - wydarł się
- Cześć Jared - powiedziałem spokojnie - Masz teraz jazdę?
- Tak - odparł uśmiechnięty - Dzisiaj jeżdżę na Aaronie
- To super - odpowiedziałem - Na tym czarnym koniu - zacząłem się z nim drażnić
- Na karym - odpowiedział lekko urażony
- Ok - uśmiechnąłem się i poszedłem za nim by mu jakoś pomóc
W boksie stał duży kary koń z białą strzałką i skarpetkami. Jared gdzieś na chwilę znikł a następnie wrócił ze skórzanym siodłem oraz ogłowiem
- Potrzymaj - poprosił
- Ok - wziąłem te rzeczy i niemal ugiąłem się pod ciężarem - Straszne ciężkie - powiedziałem
- Nie przesadzaj - dodał szczotkując konia
Po kilkunastu minutach wyszliśmy z budynku, brat prowadził konia. Jared wszedł na jedną z ogrodzonych ujeżdżalni a po chwili znalazł się w siodle
- Tylko nie złam karku - zażartowałem zrzucając plecak na ziemię i siadając na ogrodzeniu uważnie przyglądając się ćwiczeniom
Muszę przyznać że dawno nie jeździłem. Ostatni raz spadłem z konia a potem już nie miałem kiedy. Jared myśli że się że go nie rozumiem lecz wcale tak nie jest. Zawsze udaję przed nim kogoś silnego, twardego, a tak naprawdę wcale się nie różnimy. Uśmiechnąłem się od niego obserwując jak przejeżdżał
- Bierzesz udział w zawodach? - spytałem
- Instruktor powiedział że mógłbym spróbować, właściwie zaraz tu przyjdzie, lecz wiesz jacy są rodzice - powiedział smutno i zatrzymał konia
- Nie zgodzili się?
- Powiedzieli że może mi się coś stać - odpowiedział - Liczyłem że jak kupią mi konia to wtedy wystartuję
- Pogadam z nimi - powiedziałem - Nie będą mieli wyjścia - zaśmiałem się
- Znam sposób w jakim ty rozmawiasz - powiedział - Na pewno zaraz ich wkurzysz
- To przecież cały ja - westchnąłem - Będziesz skakał? -spojrzałem na rząd przeszkód
- No jasne - powiedział oglądając się w ślad za moim wzrokiem
- I to nie tylko takie przeszkody - wtrącił się głos za nami
Był to Steven Hunter, instruktor oraz trener Jared'a. Jeszcze nie miałem okazji go poznać. Był to wysoki mężczyzna o ciemno brązowych włosach oraz niebieskich oczach. Na twarzy miał lekki zarost. W ręku trzymał jakiś swój notes z długopisem. Podszedł w naszą stronę i staną przy ogrodzeniu obok mnie
- To pewnie pan Danny - zgadł wyciągając rękę na przywitanie - Jestem Steven Hunter, trener Jared'a
- Miło mi pana poznać - powiedziałem uśmiechając się i odwzajemniejąc uścisk
- Jednak nie jesteś takim gburem jak opowiadał - zaśmiał się
- Jared.. - rzuciłem mu zimne spojrzenie
- Chyba dziśnie wrócę do domu - powiedział żartobliwie chłopak
- Dobra - klasnął w ręce mężczyzna - Masz dzisiaj do pokonania przejazd składający się z kilku okserów, stacjonat i drągów
- Ok - powiedział Jared.
Zrobił krótką rozgrzewkę. Po piętnastu minutach popędził konia w kierunku pierwszej przeszkody. Pokonał ją płynnie z dużym zapasem
- Ma telent - powiedział mężczyzna
- Zgadza się - przyznałem nie odklejając wzroku od brata
- Za miesiąc są zawody lokalne - wyjaśnił - Chciałbym aby wystartował -zaczął
- Rozmawiał pan z rodzicami? - spytałem
- Dzisiaj mają przyjść wieczorem popatrzeć na jego osiągnięcia, sądzę że się zgodzą
- Mam nadzieję - zaśmiałem się pod nosem planując jak ich zmanipulować jak już wrócę do domu
- A ty? - zapytał wyrywając mnie z zamyśleń
- Co ja? - zapytałem
- Czemu nie jeździsz ?
- Bo e... - zacząłem drapać się po głowie - Mam mnóstwo spraw na głowie - przyznałem - Może kiedyś - zacząłem
- Było by mi miło uczyć was obu
- Zastanowię się - przyznałem, choć szczerze w to wątpiłem
W sumie to rozważałem kiedyś by powrócić kiedyś do jazdy lecz jakoś potem o tym zapomniałem. Kilka razy wziąłem udział w konkursie skoków i zająłem dwa razy drugie miejsce, a reszta to pierwsze. Miałem wtedy około dwunastu lat. Podczas jednych zawodów w skokach wyższych niż 110 cm zakręciło mi się w głowie. Gdy koń znajdował się nad przeszkodą ja poleciałem pierwszy do przodu. Spadłem na ziemię a koń który przeskakiwał nadepnął mi nogę. Na szczęście zakończyło się to tylko złamaniem. Niektórzy twierdzą że powinienem nie chodzić. Zawsze im powtarzałem że pięknie jest zginąć, szczególnie jeśli chodzi o taką śmierć.
- Chcesz się przejechać? - spytał trener patrząc się na mnie z zainteresowaniem
- W sumie już mówiłem, dawno nie jeździłem - stwierdziłem - Pewnie zapomniałem..
- Z tym jest jak jazda na rowerze, tego się nie zapomina - uśmiechnął się - Muszę Jared'owi pokazać tor przeszkód na planie i udzielić kilka wskazówek - wskazał notes - Przy okazji przeprowadzisz z nim rozgrzewkę
- No dobra - powiedziałem podchodząc do brata. Jared płynnie zeskoczył z konia i podszedł do trenera podając mi wodze.
Pogłaskałem konia po aksamitnym pysku a następnie włożyłem nogę w strzemię i po chwili byłem już w siodle. Zacząłem sobie wszystko przypominać. Przycisnąłem kolana do siodła następnie popędziłem konia do kłusa. Przejechaliśmy kilka kółek. Nagle koń niepostrzeżenie szarpnął za wędzidło a wodze wypadły mi przez nieuwagę z rąk. Próbowałem go zatrzymać lecz on jeszcze przyśpieszył i ustawił się na pierwszą przeszkodę. Spojrzałem na niewysoką stacjonatę próbując przypomnieć sobie jak się skacze. Wieki nie skakałem, a co dopiero tak wysoką przeszkodę. Myślałem że zaraz spadnę. Koń wzbił się nad przeszkodę podwijając nogi pod siebie. Po chwili łagodnie wylądował po drugiej stronie i zszedł do kłusa. Zdążyłem chwycić wodze które leżały na szyi konia tuż za uszami. Dopiero teraz zwolniłem do stępa. Zatrzymałem się przy trenerze oraz bracie. Zeskoczyłem szybko z niego w milczeniu oddając wodze Jaredowi. Nogi miałem jak z waty. Przeszedłem przez barierkę i oparłem się o nią
- Piękny skok - powiedział Hunter w zamyśleniu
- Chyba pan żartuje - wyjąkałem z przerażeniem - O mały włos nie zginąłem
- Ale udało ci się przeżyć - zauważył ze śmiechem
- Ja już będę szedł - stwierdziłem - Dość wrażeń jak na dziś
- Wpadnij do mnie jutro rano dobrze? - zapytał
- Mogę przyjść - powiedziałem
- Jered przychodzi na 11, wtedy są ćwiczenia w małej grupie, jak byś mógł to wpadnij wcześniej, mam do ciebie sprawę
- Postaram się - podałem rękę na pożegnanie
Po dwóch godzinach byłem w domu. Odrobiłem szybko lekcje by mieć spokój na jutro i niedzielę. Zszedłem na dół do salonu i zastałem krzątających się rodziców
- Gdzie się tak śpieszycie? - zapytałem siadając na kanapę i łapiąc za pilot
- Zupełnie zapomniałam że jesteśmy umówieni z panem Hunterem - powiedziała
- Macie jeszcze godzinę - stwierdziłem
- Nie, już teraz jesteśmy spóźnieni
- Byłem dzisiaj popatrzeć jak Jared jeździ i spotkałem tego trenera, mówił że macie być o 16, została jeszcze godzina - stwierdziłem - Muszę z wami o czymś porozmawiać..
- O nie - zaczął ojciec- Kiedy i co tym razem?
- Ale o co chodzi? - zdziwiłem się
- Kiedy mamy przyjść do dyrektorki i co przeskrobałeś ?- zaczął ojciec
- Tym razem macie szczęście, niestety nic nie zrobiłem, chodzi o Jared'a
- Ktoś mu coś zrobił?
- Nie, chodzi o zawody..
- Nie zaczynaj - ostrzegła matka domyślając się jak dalej potoczy się rozmowa
- Usiądziecie na chwilę? - zapytałem
- Mamy trochę czasu - przyznała siadając na fotelu
Spojrzałem wyczekująco na ojca. Po chwili i on podszedł i usiadł na kanapie obok mnie. Oparł się o oparcie i westchnął ciężko
- Wiecie jak mu na tym zależy i może choć raz się zgodzicie
- Mamy zamiar kupić mu utalentowanego konia, by mógł sobie jeździć kiedy tylko chce, ale nie pojedzie na żadne zawody, wszyscy są tam nerwowi, koń się spłoszy i..
- Dlaczego? - nie dawałem za wygraną
- Już powiedzieliśmy - wtrącił się ojciec - Nigdzie nie jedzie
- Wiem dlaczego.. Chodzi o mnie tak? - spojrzałem się prosto w oczy ojcu - Tylko przez ten głupi wypadek przekreśliliście mi szansę na realizowanie mojej pasji - powiedziałem z wyrzutem - Byłem o krok by zakwalifikować się do głównych zawodów, mistrzostw kraju juniorów, tylko przez ułamek sekundy straciłem równowagę i spadłem. Nic wielkiego. To była moja wina. Tamten koń nie miał nic wspólnego
- Przez taki wypadek mógł byś już nie chodzić a nawet nie żyć! - powiedział surowo ojciec - Nie oczekuj od nas byśmy pozwolili aby i Jareda takie coś spotkało
- Czemu z góry zakładacie że miało by się coś stać?! Nie dość że mi zniszczyliście życie, to jeszcze i jemu chcecie to zrobić?
- Nie mów do mnie takim tonem - orzekł ojciec i wstał z kanapy - Wolę mieć was całych i zdrowych - dodał - Dlatego nie zgadzam się na jakiekolwiek zawody - powiedział i znikł w kuchni
Mama chwilę siedziała i przyglądała się temu wszystkiemu. Po kilku minutach również wstała i poszła do innego pokoju. Włączyłem telewizję i zacząłem oglądać. Po kilku minutach usłyszałem kroki
- Wychodzimy - odezwała się matka i razem z ojcem wyszli
Gdy usłyszałem że samochód rusza obejrzałem się na frontowe drzwi. Wyłączyłem telewizor i wróciłem do swojego pokoju. Usiadłem na łóżku i wyjąłem stary album. Były w nim zdjęcia sprzed kilku lat. Przedstawiały małego chłopca siedzącego w siodle na dużym koniu. To był mój najcenniejszy album ze zdjęciami. Część fotografii gdzieś się zawieruszyła. Między ostatnią kartką a okładką były dwie płyty. Podszedłem do laptopa i uruchomiłem jedną z nich. Przedstawiała zawody. Miałem wtedy trzynaście lat. Siedziałem na dużym siwku imieniem Fenix. Wtedy zajęliśmy drugie miejsce. Gdy skończył się przejazd wyłączyłem płytę i włożyłem drugą. Gdy ujrzałem gniadosza ze smukłym łbem zamarłem. To był Winchester, koń z którego spadłem podczas zawodów. Nigdy nie oglądałem tej płyty. Poczułem jak wspomnienia tych wydarzeń powracają. Najeżdżaliśmy właśnie na okser gdy przechyliłem się na prawo, prawie kładąc się na szyi zwierzęcia tracąc równowagę. Przeleciałem nad koniem a po chwili było widać jak gniadosz ląduje po drugiej stronie przeszkody. Zobaczyłem jak obcy ludzie do mnie podbiegają. Wystraszony koń biega po placu nie dając się złapać. Zarzucał łbem i prycha. Nagle film się kończy.
- To byłeś ty - usłyszałem głos za sobą i zobaczyłem Jareda który stoi przy drzwiach z wystraszoną miną
Zamknąłem klapę od laptopa. Spojrzałem się na młodszego brata.
- Czy to byłeś naprawę ty? - zapytał powtarzając poprzednie zdanie
- Tak - powiedziałem
- Nigdy mi nie mówiłeś że jeździłeś .. - powiedział zaskoczony - Zawsze uważałem że kompletnie się na niczym nie znasz i..
- Jeździłem od piątego roku życia - dodałem - Startowałem we wszystkich konkursach jakie tylko były. Kochałem to i byłem z tego zadowolony ale..- zawiesiłem głos - Ale tamto zdarzenie zmieniło wszystko - powiedziałem
- Dlaczego nie spróbowałeś ponownie zacząć robić to co kochasz? - zapytał podchodząc bliżej i siadając na łóżku
- Bo nie mogłem.. Przy upadku uderzyłem głową w ziemię i.. - przetarłem dłonią czoło - Byłem w śpiączce
- Co? - zdziwił się
- Lekarze nie dawali mi żadnych szans na wybudzenie, zresztą tak jak z tą nogą, wielokrotnie namawiali na odłączenie mnie od tlenu, ale mama była uparta i nigdy nie dopuściła do siebie tej myśli - powiedziałem przypominając sobie wszystkie lata wstecz
- Jak długo byłeś..
- Ponad rok - powiedziałem - Pamiętam gdy się przebudziłem był śnieg, podobno ciągle wypytywałem się o Winchester'a, konia z którego spadłem podczas zawodów
- Nie wiedziałem.. - zaczął
- Byłeś mały - powiedziałem - Rodzice nie zabierali cię nigdy na konkursy, zostawiałeś w domu z niańką - dodałem - Gdy wróciłem do domu było ciężko. Rodzice nie wiedzieli jak mają się zachować, a przecież byłem normalny, dla mnie to był ułamek sekundy. Spadłem i nic już potem nie czułem, nie pamiętałem.
Spojrzałem na Jared'a który był nieco zmieszany. Wziął do ręki album ze zdjęciami i zaczął przeglądać
- To Winchester? - zapytał
- Tak - pokiwałem głową - Próbowałem jeździć, naprawdę - powiedziałem - Lecz rodzice mi nigdy na to nie pozwolili, za bardzo się o mnie bali. Gdy minął kolejny rok już o tym nie rozmawialiśmy. Gdy miałeś dziesięć lat sam zabrałem cię do stadniny. Od razu wiedziałem że jesteś taki sam jak ja. Musiałeś pogłaskać wszystkie konie. A gdy jakiś mężczyzna prowadził kuca na wybieg spytałeś czy możesz na chwilkę na nim usiąść. Długo przekonywałem rodziców byś mógł jeździć. Zapewniałem, że tobie nigdy nic takiego się nie zdarzy, że będziesz pod opieką dorosłego człowieka który się na wszystkim zna. Obiecałem że zawsze ktoś będzie trzymał konia na którym jeździsz by cię nie poniósł. Z biegiem lat się już pogodzili z tym. Jednak ja wciąż nie umiałem się przełamać by wsiąść na konia. Po tylu latach przerwy sam zdecydowałem że już nigdy do tego nie wrócę. Teraz zająłem się szkołą i... szkołą - sprostowałem - Nie myślę teraz o niczym innym - Cieszę się że mogłem zobaczyć jak skaczesz, to prawie tak samo jak bym ja tam siedział
- Jutro też możesz przyjść, pan Hunter na pewno da ci się przejechać
- Nie, nie chcę, i tak jadę do niego godzinę wcześniej - uśmiechnąłem się - A to jest Biscuit , pierwszy kuc na którym zacząłem jeździć, był dość niesforny, ale szybko się zaprzyjaźniliśmy
- Dzięki - powiedział nagle
- Za co?
- Za wszystko, źle cię oceniłem, myślałem że wcale cię nie obchodzi to co robię, myliłem się
- Cieszę się że mogłem ci o wszystkim powiedzieć - stwierdziłem - Przez te lata spróbowałem zrozumieć rodziców, uważam że oni też mieli trochę racji
- Puścisz ten film od nowa? - zapytał niepewnie
- Czemu nie - powiedziałem otwierając klapę od laptopa i uruchamiając film
- Wyglądasz tak jak ja - powiedział przyglądając się trzynastolatkowi o blond włosach
- Mówiłem że jesteśmy do siebie podobni - powiedziałem
- Myślisz że trenerowi się uda ich przekonać? - spytał
- Myślę że tak, ale jeśli nie to mam jeszcze dwa sposoby na to
- Jakie?
- Tego to już ci nie mogę powiedzieć - uśmiechnąłem się do brata a potem spojrzałem na ekran
W tym samym momencie gniadosz wzbił się w powietrze nad przeszkodą.
- Miałeś szczęście że przeżyłeś - zauważył
- Tak - przytaknąłem patrząc na zamieszanie jakie się zrobiło na parkurze - Ale trzeba w życiu ryzykować by coś osiągnąć - dodałem
Nigdy nie pamiętałem abym tak rozmawiał z Jaredem. Na pewno to przez to że się wcale nie różnimy, a nigdy nie wspominałem o swojej przeszłości. Przecież łączy nas tak wiele. Żałowałem że nie powiedziałem mu wszystkiego od razu.
Sala chemiczna mieściła się na drugim piętrze. Była jedną z większych sal szkoły. Po paru sekundach zadzwonił dzwonek i znów korytarz stał się pusty bo każdy porozchodził się do swych sal. Dzisiaj była ciekawa lekcja. Mieliśmy w parach przeprowadzić doświadczenia z kwasami. Więcej było z tego zabawy niż nauki
Po lekcji miałem wstąpić do nowej Szkółki Jeździeckiej swojego brata. Miał się tam doszkalać w jeździectwie a za kilka dni miał otrzymać własnego konia którego zakupią mu rodzice.
Szedłem czystym podwórzem w stronę stajni. W tej samej chwili wybiegł Jared
- Danny ! - wydarł się
- Cześć Jared - powiedziałem spokojnie - Masz teraz jazdę?
- Tak - odparł uśmiechnięty - Dzisiaj jeżdżę na Aaronie
- To super - odpowiedziałem - Na tym czarnym koniu - zacząłem się z nim drażnić
- Na karym - odpowiedział lekko urażony
- Ok - uśmiechnąłem się i poszedłem za nim by mu jakoś pomóc
W boksie stał duży kary koń z białą strzałką i skarpetkami. Jared gdzieś na chwilę znikł a następnie wrócił ze skórzanym siodłem oraz ogłowiem
- Potrzymaj - poprosił
- Ok - wziąłem te rzeczy i niemal ugiąłem się pod ciężarem - Straszne ciężkie - powiedziałem
- Nie przesadzaj - dodał szczotkując konia
Po kilkunastu minutach wyszliśmy z budynku, brat prowadził konia. Jared wszedł na jedną z ogrodzonych ujeżdżalni a po chwili znalazł się w siodle
- Tylko nie złam karku - zażartowałem zrzucając plecak na ziemię i siadając na ogrodzeniu uważnie przyglądając się ćwiczeniom
Muszę przyznać że dawno nie jeździłem. Ostatni raz spadłem z konia a potem już nie miałem kiedy. Jared myśli że się że go nie rozumiem lecz wcale tak nie jest. Zawsze udaję przed nim kogoś silnego, twardego, a tak naprawdę wcale się nie różnimy. Uśmiechnąłem się od niego obserwując jak przejeżdżał
- Bierzesz udział w zawodach? - spytałem
- Instruktor powiedział że mógłbym spróbować, właściwie zaraz tu przyjdzie, lecz wiesz jacy są rodzice - powiedział smutno i zatrzymał konia
- Nie zgodzili się?
- Powiedzieli że może mi się coś stać - odpowiedział - Liczyłem że jak kupią mi konia to wtedy wystartuję
- Pogadam z nimi - powiedziałem - Nie będą mieli wyjścia - zaśmiałem się
- Znam sposób w jakim ty rozmawiasz - powiedział - Na pewno zaraz ich wkurzysz
- To przecież cały ja - westchnąłem - Będziesz skakał? -spojrzałem na rząd przeszkód
- No jasne - powiedział oglądając się w ślad za moim wzrokiem
- I to nie tylko takie przeszkody - wtrącił się głos za nami
Był to Steven Hunter, instruktor oraz trener Jared'a. Jeszcze nie miałem okazji go poznać. Był to wysoki mężczyzna o ciemno brązowych włosach oraz niebieskich oczach. Na twarzy miał lekki zarost. W ręku trzymał jakiś swój notes z długopisem. Podszedł w naszą stronę i staną przy ogrodzeniu obok mnie
- To pewnie pan Danny - zgadł wyciągając rękę na przywitanie - Jestem Steven Hunter, trener Jared'a
- Miło mi pana poznać - powiedziałem uśmiechając się i odwzajemniejąc uścisk
- Jednak nie jesteś takim gburem jak opowiadał - zaśmiał się
- Jared.. - rzuciłem mu zimne spojrzenie
- Chyba dziśnie wrócę do domu - powiedział żartobliwie chłopak
- Dobra - klasnął w ręce mężczyzna - Masz dzisiaj do pokonania przejazd składający się z kilku okserów, stacjonat i drągów
- Ok - powiedział Jared.
Zrobił krótką rozgrzewkę. Po piętnastu minutach popędził konia w kierunku pierwszej przeszkody. Pokonał ją płynnie z dużym zapasem
- Ma telent - powiedział mężczyzna
- Zgadza się - przyznałem nie odklejając wzroku od brata
- Za miesiąc są zawody lokalne - wyjaśnił - Chciałbym aby wystartował -zaczął
- Rozmawiał pan z rodzicami? - spytałem
- Dzisiaj mają przyjść wieczorem popatrzeć na jego osiągnięcia, sądzę że się zgodzą
- Mam nadzieję - zaśmiałem się pod nosem planując jak ich zmanipulować jak już wrócę do domu
- A ty? - zapytał wyrywając mnie z zamyśleń
- Co ja? - zapytałem
- Czemu nie jeździsz ?
- Bo e... - zacząłem drapać się po głowie - Mam mnóstwo spraw na głowie - przyznałem - Może kiedyś - zacząłem
- Było by mi miło uczyć was obu
- Zastanowię się - przyznałem, choć szczerze w to wątpiłem
W sumie to rozważałem kiedyś by powrócić kiedyś do jazdy lecz jakoś potem o tym zapomniałem. Kilka razy wziąłem udział w konkursie skoków i zająłem dwa razy drugie miejsce, a reszta to pierwsze. Miałem wtedy około dwunastu lat. Podczas jednych zawodów w skokach wyższych niż 110 cm zakręciło mi się w głowie. Gdy koń znajdował się nad przeszkodą ja poleciałem pierwszy do przodu. Spadłem na ziemię a koń który przeskakiwał nadepnął mi nogę. Na szczęście zakończyło się to tylko złamaniem. Niektórzy twierdzą że powinienem nie chodzić. Zawsze im powtarzałem że pięknie jest zginąć, szczególnie jeśli chodzi o taką śmierć.
- Chcesz się przejechać? - spytał trener patrząc się na mnie z zainteresowaniem
- W sumie już mówiłem, dawno nie jeździłem - stwierdziłem - Pewnie zapomniałem..
- Z tym jest jak jazda na rowerze, tego się nie zapomina - uśmiechnął się - Muszę Jared'owi pokazać tor przeszkód na planie i udzielić kilka wskazówek - wskazał notes - Przy okazji przeprowadzisz z nim rozgrzewkę
- No dobra - powiedziałem podchodząc do brata. Jared płynnie zeskoczył z konia i podszedł do trenera podając mi wodze.
Pogłaskałem konia po aksamitnym pysku a następnie włożyłem nogę w strzemię i po chwili byłem już w siodle. Zacząłem sobie wszystko przypominać. Przycisnąłem kolana do siodła następnie popędziłem konia do kłusa. Przejechaliśmy kilka kółek. Nagle koń niepostrzeżenie szarpnął za wędzidło a wodze wypadły mi przez nieuwagę z rąk. Próbowałem go zatrzymać lecz on jeszcze przyśpieszył i ustawił się na pierwszą przeszkodę. Spojrzałem na niewysoką stacjonatę próbując przypomnieć sobie jak się skacze. Wieki nie skakałem, a co dopiero tak wysoką przeszkodę. Myślałem że zaraz spadnę. Koń wzbił się nad przeszkodę podwijając nogi pod siebie. Po chwili łagodnie wylądował po drugiej stronie i zszedł do kłusa. Zdążyłem chwycić wodze które leżały na szyi konia tuż za uszami. Dopiero teraz zwolniłem do stępa. Zatrzymałem się przy trenerze oraz bracie. Zeskoczyłem szybko z niego w milczeniu oddając wodze Jaredowi. Nogi miałem jak z waty. Przeszedłem przez barierkę i oparłem się o nią
- Piękny skok - powiedział Hunter w zamyśleniu
- Chyba pan żartuje - wyjąkałem z przerażeniem - O mały włos nie zginąłem
- Ale udało ci się przeżyć - zauważył ze śmiechem
- Ja już będę szedł - stwierdziłem - Dość wrażeń jak na dziś
- Wpadnij do mnie jutro rano dobrze? - zapytał
- Mogę przyjść - powiedziałem
- Jered przychodzi na 11, wtedy są ćwiczenia w małej grupie, jak byś mógł to wpadnij wcześniej, mam do ciebie sprawę
- Postaram się - podałem rękę na pożegnanie
Po dwóch godzinach byłem w domu. Odrobiłem szybko lekcje by mieć spokój na jutro i niedzielę. Zszedłem na dół do salonu i zastałem krzątających się rodziców
- Gdzie się tak śpieszycie? - zapytałem siadając na kanapę i łapiąc za pilot
- Zupełnie zapomniałam że jesteśmy umówieni z panem Hunterem - powiedziała
- Macie jeszcze godzinę - stwierdziłem
- Nie, już teraz jesteśmy spóźnieni
- Byłem dzisiaj popatrzeć jak Jared jeździ i spotkałem tego trenera, mówił że macie być o 16, została jeszcze godzina - stwierdziłem - Muszę z wami o czymś porozmawiać..
- O nie - zaczął ojciec- Kiedy i co tym razem?
- Ale o co chodzi? - zdziwiłem się
- Kiedy mamy przyjść do dyrektorki i co przeskrobałeś ?- zaczął ojciec
- Tym razem macie szczęście, niestety nic nie zrobiłem, chodzi o Jared'a
- Ktoś mu coś zrobił?
- Nie, chodzi o zawody..
- Nie zaczynaj - ostrzegła matka domyślając się jak dalej potoczy się rozmowa
- Usiądziecie na chwilę? - zapytałem
- Mamy trochę czasu - przyznała siadając na fotelu
Spojrzałem wyczekująco na ojca. Po chwili i on podszedł i usiadł na kanapie obok mnie. Oparł się o oparcie i westchnął ciężko
- Wiecie jak mu na tym zależy i może choć raz się zgodzicie
- Mamy zamiar kupić mu utalentowanego konia, by mógł sobie jeździć kiedy tylko chce, ale nie pojedzie na żadne zawody, wszyscy są tam nerwowi, koń się spłoszy i..
- Dlaczego? - nie dawałem za wygraną
- Już powiedzieliśmy - wtrącił się ojciec - Nigdzie nie jedzie
- Wiem dlaczego.. Chodzi o mnie tak? - spojrzałem się prosto w oczy ojcu - Tylko przez ten głupi wypadek przekreśliliście mi szansę na realizowanie mojej pasji - powiedziałem z wyrzutem - Byłem o krok by zakwalifikować się do głównych zawodów, mistrzostw kraju juniorów, tylko przez ułamek sekundy straciłem równowagę i spadłem. Nic wielkiego. To była moja wina. Tamten koń nie miał nic wspólnego
- Przez taki wypadek mógł byś już nie chodzić a nawet nie żyć! - powiedział surowo ojciec - Nie oczekuj od nas byśmy pozwolili aby i Jareda takie coś spotkało
- Czemu z góry zakładacie że miało by się coś stać?! Nie dość że mi zniszczyliście życie, to jeszcze i jemu chcecie to zrobić?
- Nie mów do mnie takim tonem - orzekł ojciec i wstał z kanapy - Wolę mieć was całych i zdrowych - dodał - Dlatego nie zgadzam się na jakiekolwiek zawody - powiedział i znikł w kuchni
Mama chwilę siedziała i przyglądała się temu wszystkiemu. Po kilku minutach również wstała i poszła do innego pokoju. Włączyłem telewizję i zacząłem oglądać. Po kilku minutach usłyszałem kroki
- Wychodzimy - odezwała się matka i razem z ojcem wyszli
Gdy usłyszałem że samochód rusza obejrzałem się na frontowe drzwi. Wyłączyłem telewizor i wróciłem do swojego pokoju. Usiadłem na łóżku i wyjąłem stary album. Były w nim zdjęcia sprzed kilku lat. Przedstawiały małego chłopca siedzącego w siodle na dużym koniu. To był mój najcenniejszy album ze zdjęciami. Część fotografii gdzieś się zawieruszyła. Między ostatnią kartką a okładką były dwie płyty. Podszedłem do laptopa i uruchomiłem jedną z nich. Przedstawiała zawody. Miałem wtedy trzynaście lat. Siedziałem na dużym siwku imieniem Fenix. Wtedy zajęliśmy drugie miejsce. Gdy skończył się przejazd wyłączyłem płytę i włożyłem drugą. Gdy ujrzałem gniadosza ze smukłym łbem zamarłem. To był Winchester, koń z którego spadłem podczas zawodów. Nigdy nie oglądałem tej płyty. Poczułem jak wspomnienia tych wydarzeń powracają. Najeżdżaliśmy właśnie na okser gdy przechyliłem się na prawo, prawie kładąc się na szyi zwierzęcia tracąc równowagę. Przeleciałem nad koniem a po chwili było widać jak gniadosz ląduje po drugiej stronie przeszkody. Zobaczyłem jak obcy ludzie do mnie podbiegają. Wystraszony koń biega po placu nie dając się złapać. Zarzucał łbem i prycha. Nagle film się kończy.
- To byłeś ty - usłyszałem głos za sobą i zobaczyłem Jareda który stoi przy drzwiach z wystraszoną miną
Zamknąłem klapę od laptopa. Spojrzałem się na młodszego brata.
- Czy to byłeś naprawę ty? - zapytał powtarzając poprzednie zdanie
- Tak - powiedziałem
- Nigdy mi nie mówiłeś że jeździłeś .. - powiedział zaskoczony - Zawsze uważałem że kompletnie się na niczym nie znasz i..
- Jeździłem od piątego roku życia - dodałem - Startowałem we wszystkich konkursach jakie tylko były. Kochałem to i byłem z tego zadowolony ale..- zawiesiłem głos - Ale tamto zdarzenie zmieniło wszystko - powiedziałem
- Dlaczego nie spróbowałeś ponownie zacząć robić to co kochasz? - zapytał podchodząc bliżej i siadając na łóżku
- Bo nie mogłem.. Przy upadku uderzyłem głową w ziemię i.. - przetarłem dłonią czoło - Byłem w śpiączce
- Co? - zdziwił się
- Lekarze nie dawali mi żadnych szans na wybudzenie, zresztą tak jak z tą nogą, wielokrotnie namawiali na odłączenie mnie od tlenu, ale mama była uparta i nigdy nie dopuściła do siebie tej myśli - powiedziałem przypominając sobie wszystkie lata wstecz
- Jak długo byłeś..
- Ponad rok - powiedziałem - Pamiętam gdy się przebudziłem był śnieg, podobno ciągle wypytywałem się o Winchester'a, konia z którego spadłem podczas zawodów
- Nie wiedziałem.. - zaczął
- Byłeś mały - powiedziałem - Rodzice nie zabierali cię nigdy na konkursy, zostawiałeś w domu z niańką - dodałem - Gdy wróciłem do domu było ciężko. Rodzice nie wiedzieli jak mają się zachować, a przecież byłem normalny, dla mnie to był ułamek sekundy. Spadłem i nic już potem nie czułem, nie pamiętałem.
Spojrzałem na Jared'a który był nieco zmieszany. Wziął do ręki album ze zdjęciami i zaczął przeglądać
- To Winchester? - zapytał
- Tak - pokiwałem głową - Próbowałem jeździć, naprawdę - powiedziałem - Lecz rodzice mi nigdy na to nie pozwolili, za bardzo się o mnie bali. Gdy minął kolejny rok już o tym nie rozmawialiśmy. Gdy miałeś dziesięć lat sam zabrałem cię do stadniny. Od razu wiedziałem że jesteś taki sam jak ja. Musiałeś pogłaskać wszystkie konie. A gdy jakiś mężczyzna prowadził kuca na wybieg spytałeś czy możesz na chwilkę na nim usiąść. Długo przekonywałem rodziców byś mógł jeździć. Zapewniałem, że tobie nigdy nic takiego się nie zdarzy, że będziesz pod opieką dorosłego człowieka który się na wszystkim zna. Obiecałem że zawsze ktoś będzie trzymał konia na którym jeździsz by cię nie poniósł. Z biegiem lat się już pogodzili z tym. Jednak ja wciąż nie umiałem się przełamać by wsiąść na konia. Po tylu latach przerwy sam zdecydowałem że już nigdy do tego nie wrócę. Teraz zająłem się szkołą i... szkołą - sprostowałem - Nie myślę teraz o niczym innym - Cieszę się że mogłem zobaczyć jak skaczesz, to prawie tak samo jak bym ja tam siedział
- Jutro też możesz przyjść, pan Hunter na pewno da ci się przejechać
- Nie, nie chcę, i tak jadę do niego godzinę wcześniej - uśmiechnąłem się - A to jest Biscuit , pierwszy kuc na którym zacząłem jeździć, był dość niesforny, ale szybko się zaprzyjaźniliśmy
- Dzięki - powiedział nagle
- Za co?
- Za wszystko, źle cię oceniłem, myślałem że wcale cię nie obchodzi to co robię, myliłem się
- Cieszę się że mogłem ci o wszystkim powiedzieć - stwierdziłem - Przez te lata spróbowałem zrozumieć rodziców, uważam że oni też mieli trochę racji
- Puścisz ten film od nowa? - zapytał niepewnie
- Czemu nie - powiedziałem otwierając klapę od laptopa i uruchamiając film
- Wyglądasz tak jak ja - powiedział przyglądając się trzynastolatkowi o blond włosach
- Mówiłem że jesteśmy do siebie podobni - powiedziałem
- Myślisz że trenerowi się uda ich przekonać? - spytał
- Myślę że tak, ale jeśli nie to mam jeszcze dwa sposoby na to
- Jakie?
- Tego to już ci nie mogę powiedzieć - uśmiechnąłem się do brata a potem spojrzałem na ekran
W tym samym momencie gniadosz wzbił się w powietrze nad przeszkodą.
- Miałeś szczęście że przeżyłeś - zauważył
- Tak - przytaknąłem patrząc na zamieszanie jakie się zrobiło na parkurze - Ale trzeba w życiu ryzykować by coś osiągnąć - dodałem
Nigdy nie pamiętałem abym tak rozmawiał z Jaredem. Na pewno to przez to że się wcale nie różnimy, a nigdy nie wspominałem o swojej przeszłości. Przecież łączy nas tak wiele. Żałowałem że nie powiedziałem mu wszystkiego od razu.
czwartek, 3 października 2013
Nieporozumienie
Minęło kilka dni od wypisania ze szpitala. W końcu uznałem że mógłbym w końcu ruszyć się z domu. Nic przecież mnie nie bolało, a to było najważniejsze. Rozejrzałem się po pokoju. Panował tam niezły porządek. Wszystko zostało posprzątane. Ubrania poprasowane i zapakowane do szafy, książki poukładane na regał, kurz wysprzątany. Wszystko świadczyło o tym że nie ma mnie w swoim pokoju, choć w rzeczywistości nigdzie się stąd nie ruszałem. Czas to zmienić - zaśmiałem się pod dźwigając się na rękach by usiąść na łóżku. Gdy w końcu mi się to udało zsunąłem nogi za łóżko i założyłem buty które stały obok. Wstałem i przeszedłem sie po pokoju. Teraz znów byłem sam w domu bo rodzice pochłonięci byli pracą, a młodszy brat w szkole, miał wrócić około trzynastej. Ziewnąłem rozciągając się. Poszedłem do łazienki się przebrać i odświeżyć. Wróciłem i usiadłem przy stoliku zamykając jeden z zeszytów Rozally. W sumie i tak ich nie potrzebowałem, bo nauka i ja to zupełnie różne światy. Zacząłem schodzić po schodach w kierunku kuchni. Wszedłem do niej i podszedłem do lodówki. Napiłem się mleka oraz wyjąłem szynkę by zrobić sobie kanapki. Ukroiłem chleb i zabrałem się do przygotowywania. Po skończonej robocie przełożyłem je na talerz i udałem się do salonu. Włączyłem telewizję i zacząłem oglądać oraz jeść. Minęła już godzina a do domu powinien wracać Jared. Usłyszałem wkładane kluczyki do zamka. Po chwili klamka drgnęła a do środka wszedł mój brat. Trochę się wystraszył widząc kogoś na kanapie przy włączonym telewizorze
- I jak było? - zapytałem od niechcenia, bo przecież i tak nie obchodziły mnie jego sprawy
- Jakoś - burknął rzucając plecak na podłogę
- Czyli? - spytałem i w tym momencie zauważyłem wielką śliwę pod jego okiem
- Kto ci to zrobił? - niespodziewanie podniosłem ton
- Nie ważne - powiedział i machnął ręką - Nic się nie stało
Wstałem z kanapy odkładając talerz. Podszedłem do niego i przyjrzałem się siniakowi
- Będzie dobrze - powiedziałem - Do wesela się zagoi - zażartowałem by go podnieść na duchy lecz nic takiego się nie stało
- To ktoś z twojej klasy? - dopytywałem się
- Nie - odparł krótko
Dopiero teraz przypomniałem sobie słowa Inis. Wspominała w liście coś o moim bracie, ale żeby na niego wysłać jakiś bandziorów?
- Gadaj kto - powiedziałem trochę zniecierpliwiony
- To był taki chłopak - odpowiedział powoli próbując się wymigać od odpowiedzi
- Z jakiej klasy? Chodzi do szkoły
- Tak, to chyba z trzeciej gimnazjum
- Z trzeciej? - chciałem się upewnić
- Tak - przytaknął zdejmując bluzę
- A jak miał na nazwisko? - zapytałem - Pamiętasz?
- Chyba Blacky czy Blake... - odpowiedział po chwili
- Blake? - zdziwiłem się
- Tak, mówiłem ci że to nic poważnego - powiedział - Idę do pokoju - rzekł i ruszył na górę po schodach
Samo nazwisko przyprawiło mnie o złe wspomnienia. Czyli bratem Ines jest chłopak chodzący do trzeciej gimnazjum? - zamyśliłem się - Nie, to nie możliwe, sama mówiła że jest starszy ode mnie o jakieś dwa lata, może rok
Odwróciłem się i popatrzyłem na schody po których niedawno wbiegał Jared. Sięgnąłem po komórkę do kieszeni spodni. Nie było żadnych połączeń bądź SMS'ów. Znając tę kobietę od razu by się pochwaliła swoim występkiem, ale dlaczego nie teraz? Podszedłem do drzwi wyjściowych i wyszedłem na dwór. Słońce mocno grzało jak na jesień. Zasłoniłem promienie ręką i ujrzałem grupkę ludzi idącą w moją stronę. Dopiero teraz zauważyłem że to Sean oraz kilka innych kumpli.
- Cześć - powiedziałem
- Widzę że już lepiej wyglądasz - zaśmiał się Sean
- Jak widać - uśmiechnąłem się - Wejdźcie - powiedziałem
Weszliśmy do środka i poszliśmy do salonu.
- Przyniosę coś do picia - powiedziałem znikając za drzwiami kuchni. Po chwili wróciłem niosąc Colę. Zaczęliśmy gadać o różnych rzeczach. Dowiedziałem się kilku nowych rzeczy co się działo w szkole. Po kilku minutach na dół zbiegł Jared
- Mogę iść .. - zaczął i dopiero spojrzał że nie jestem sam
- Gdzie? - zapytałem odwracając się do niego
- Do kolegi - powiedział po chwili
- Idź ale za godzinę wracaj - rzuciłem patrząc się w ślad za zamykającymi się drzwiami
- Nie wiedziałem że wasze bójki są aż tak zacięte - zażartował Mike
- Jakiś palant z gimnazjum mu przyłożył - uśmiechnąłem się- Jutro pójdę zobaczyć który to - powiedziałem
- Chyba nie pobijesz dzieciaka?
- Zależy od jego nazwiska - uśmiechnąłem się
Zaczęliśmy grać w gry video. Po godzinie skończyliśmy. Chłopaki się rozeszli i zostałem sam w domu. Założyłem bluzę i sam postanowiłem pójść się przewietrzyć. Wyszedłem na zewnątrz i u siadłem na schodach. Jared jeszcze nie wracał. Miał być już kilka minut temu. Może znów zasiedział się u kolegi.. Co prawda mieszkali na tej samej ulicy więc nie miał daleko do domu. Jednakże postanowiłem zobaczyć gdzie się szwenda. Zamknąłem dom i poszedłem sprawdzić co go zatrzymało. Gdy dotarłem na miejsce zauważyłem że kopie piłkę wraz z kolegą.
- Wiesz która już godzina? - zapytałem uśmiechając się
- Nie, rodzice już przyjechali?
- Jeszcze, ale miałeś już być w domu - wyjaśniłem
- No dobra - westchnął odkopując piłkę koledze - To do jutra - pożegnał się i ruszył w moją stronę
- Odrobiłeś już lekcję? - zapytałem a on pokiwał głową
- Od razu jak wróciłem
- Za co oberwałeś? - spytałem patrząc się na śliwę pod okiem
- Sam nie wiem, po prostu podszedł i z zaskoczenia mnie uderzył.. - szedł patrząc się w dół na swoje buty
- Za nic powiadasz? - podpuściłem
- No może za piłkę... - przyznał niechętnie
- A co z nią zrobiłeś? - zapytałem
- Sam powiedział że możemy zagrać, nasza klasa na ich.. - urwał
- I?
- Wykopałem niechcący piłkę za boisko a ona w trafiła w dyrektora
- Tylko za to?
- Nie, dyrektor nie uwierzył że to ja i oskarżył Davida wzywając do do gabinetu. Za karę musi sprzątać przez tydzień łazienki
- Nieźle - zaśmiałem się - Też bym był wkurzony, lecz nie okazałbym ci w żaden sposób miłosierdzia. Chyba bym cię zabił
- Miło to słyszeć - podsumował
Poczułem ulgę wiedząc że to na pewno nie brat Inis, tylko jakiś smarkacz który burzy się za swoją niezasłużoną karę. Zatrzymaliśmy się przed wejściem do domu. W tym samym czasie przyjechali rodzice.
- Jak mogłeś mu to zrobić? - spytała matka wysiadając z samochodu - Przecież to jeszcze dziecko
- Jak zwykle, najlepiej zwalić to na mnie - westchnąłem
- Kto ci to zrobił? - zaczęła się wypytywać Jareda
- Kolega - odpowiedziałem za niego
Gdy oni rozmawiali wszedłem do domu z ojcem który niósł zakupy
- I jak się czujesz?
- Świetnie, jutro idę do szkoły
- A nie powinieneś jeszcze.. - zaczął
- Umieram z nudów leżąc cały dzień w pokoju - odparłem - Sam nigdy bym w to nie uwierzył że tęsknię za szkołą - zaśmiałem się
- Miło to słyszeć - powiedział rozpakowując zakupy w kuchni - Łap! - powiedział rzucając w moją stronę puszkę kukurydzy - Schowaj do szafki
- Tak jest - powiedziałem i wykonałem to co polecił
- Mam do ciebie prośbę - zaczął
- Tak? - spytałem zaciekawiony
- Może porozmawiamy na spokojnie o wszystkim co się wydarzyło od przyjazdu?
- Ale...
- Nalegam - powiedział ostro - Mama z Jaredem wybierają się na grilla do sąsiadów i wtedy będziemy mogli na spokojnie porozmawiać - zniżył ton i uśmiechnął się
- Dobra - powiedziałem niechętnie
Do kuchni weszła mama
- Kochanie zapakuj proszę chleb do torby - poleciła zaglądając do lodówki
- Oczywiście - odpowiedział
- To ja będę w pokoju - rzuciłem i poszedłem w stronę pokoju. Usiadłem przy biurku i włączyłem laptopa. Kilka minut pograłem w jakieś gry a potem poczatowałem ze znajomym. Wstałem i wyłączyłem komputer. Podszedłem do okna i ujrzałem idące dwie postacie w kierunku jednego domu. Musieli już spakować potrzebne rzeczy i wyjść. W tej samej chwili usłyszałem pukanie do drzwi. Do pokoju wszedł ojciec. Usiadł na fotelu a ja na krześle przy biurku.
- To o czym chciałeś porozmawiać? - zapytałem
- O wszystkim co do tej pory się działo
- Przecież wiesz że byłem w mafii, a raczej wciąż prowizorycznie w niej jestem - burknąłem
- Tak, ale powiedz jak to się stało że są teraz w tym mieście? - zapytał zamyślony
- To proste - odparłem - Przyjechali tu za mną by nie dać mi żyć, z resztą ona ma tu swojego brata.. - rzuciłem niedbale
- Mafią zarządza ,,Ona''?
- Tak, nawet nieźle jej to wychodzi - zauważyłem
- Myślałem że tę sprawę będę mieć za sobą - powiedział - Kilkanaście miesięcy nad nią siedziałem i nic nie znalazłem. Teraz pewnie i tu przydzielą mnie do niej o ile znów kogoś nie porwie bądź zabije - rzucił zdenerwowany
- Rozmowa zakończona? - zapytałem lecz on pokręcił głową
- Wiesz gdzie oni obecnie się znajdują? Bądź mają swoją kryjówką?
- Nie, nie zaszczycili mnie tą informacją - powiedziałem - Chociaż byłem wtedy w jakimś domu - zacząłem sobie przypominać
- Wiesz jaka to ulica?
- Nie, pamiętam tylko że.. - zamyśliłem się - To chyba beżowy dom - dodałem po chwili -Pewności nie mam
- Prawie wszystkie domy są tego samego koloru A znasz numer?
- Nie było numeru - odparłem - Przynajmniej ja go nie widziałem, gdyż słońce świeciło mi w oczy
- Dobra - powiedział - A samochód? Mieli jakiś?
- Czarny , ale nie pamiętam marki orz numerów - sprostowałem by się nie męczył zadając mi tych pytań
- Dobra - powiedział - Nie pakuj się już w żadne kłopoty - dodał
- Jasne - odpowiedziałem
- Ale mówię serio - z poważniał - Nawet nie wiesz jak matka przeżywała gdy leżałeś nieprzytomny w szpitalu. Bała że się już nie obudzisz - dodał załamanym głosem - Masz, to dla ciebie - podał scyzoryk
- Dzięki - wziąłem go i od razu rozłożyłem patrząc na srebrne ostrze
- To tylko w nagłej potrzebie, nikogo nim nie zabij
- Spróbuję - dodałem śmiejąc się
- Danny...
- No dobra - złożyłem i schowałem do kieszeni - Będę uważał i trzymał się z daleka - zapewniłem
- Idę, niedługo zaczynam nocną zmianę, bo kolega zachorował, wrócę za kilka godzin, mama powinna niedługo wrócić i...
- Wiem, nie jestem małym dzieckiem - odparłem
- A szkoda, bo jak byłeś mały to zawsze się słuchałeś - uśmiechnął się i wyszedł
Zastanawiałem ile jeszcze razy będzie powtarzał. Nie będę głupi i mu nie powiem nic o mafii, Inis. Naraziłbym jego oraz innych. Gdyby znalazł jakieś dowody na nią lub ślady mogła by go zabić, a na to nie pozwolę. Wolę trzymać go na dystans od niej i od jej spraw. Teraz i tak miałem spokój od nich przez te dni. Gdy wrócę do szkoły ona od razu się o tym dowie i znów wykorzysta jakąś sposobność by mnie coś wplątać. Nienawidziłem nigdy jej chytrych planów. Przeważnie każdy kończył się czyjąś śmiercią. Wyjąłem znów scyzoryk i zacząłem przyglądać się błyszczącemu ostrzu. Rzuciłem w stronę drzwi gdzie wisiała tarcza na lotki. Ostrze w trafiło w nią i wbiło się na kilka milimetrów.
- I jak było? - zapytałem od niechcenia, bo przecież i tak nie obchodziły mnie jego sprawy
- Jakoś - burknął rzucając plecak na podłogę
- Czyli? - spytałem i w tym momencie zauważyłem wielką śliwę pod jego okiem
- Kto ci to zrobił? - niespodziewanie podniosłem ton
- Nie ważne - powiedział i machnął ręką - Nic się nie stało
Wstałem z kanapy odkładając talerz. Podszedłem do niego i przyjrzałem się siniakowi
- Będzie dobrze - powiedziałem - Do wesela się zagoi - zażartowałem by go podnieść na duchy lecz nic takiego się nie stało
- To ktoś z twojej klasy? - dopytywałem się
- Nie - odparł krótko
Dopiero teraz przypomniałem sobie słowa Inis. Wspominała w liście coś o moim bracie, ale żeby na niego wysłać jakiś bandziorów?
- Gadaj kto - powiedziałem trochę zniecierpliwiony
- To był taki chłopak - odpowiedział powoli próbując się wymigać od odpowiedzi
- Z jakiej klasy? Chodzi do szkoły
- Tak, to chyba z trzeciej gimnazjum
- Z trzeciej? - chciałem się upewnić
- Tak - przytaknął zdejmując bluzę
- A jak miał na nazwisko? - zapytałem - Pamiętasz?
- Chyba Blacky czy Blake... - odpowiedział po chwili
- Blake? - zdziwiłem się
- Tak, mówiłem ci że to nic poważnego - powiedział - Idę do pokoju - rzekł i ruszył na górę po schodach
Samo nazwisko przyprawiło mnie o złe wspomnienia. Czyli bratem Ines jest chłopak chodzący do trzeciej gimnazjum? - zamyśliłem się - Nie, to nie możliwe, sama mówiła że jest starszy ode mnie o jakieś dwa lata, może rok
Odwróciłem się i popatrzyłem na schody po których niedawno wbiegał Jared. Sięgnąłem po komórkę do kieszeni spodni. Nie było żadnych połączeń bądź SMS'ów. Znając tę kobietę od razu by się pochwaliła swoim występkiem, ale dlaczego nie teraz? Podszedłem do drzwi wyjściowych i wyszedłem na dwór. Słońce mocno grzało jak na jesień. Zasłoniłem promienie ręką i ujrzałem grupkę ludzi idącą w moją stronę. Dopiero teraz zauważyłem że to Sean oraz kilka innych kumpli.
- Cześć - powiedziałem
- Widzę że już lepiej wyglądasz - zaśmiał się Sean
- Jak widać - uśmiechnąłem się - Wejdźcie - powiedziałem
Weszliśmy do środka i poszliśmy do salonu.
- Przyniosę coś do picia - powiedziałem znikając za drzwiami kuchni. Po chwili wróciłem niosąc Colę. Zaczęliśmy gadać o różnych rzeczach. Dowiedziałem się kilku nowych rzeczy co się działo w szkole. Po kilku minutach na dół zbiegł Jared
- Mogę iść .. - zaczął i dopiero spojrzał że nie jestem sam
- Gdzie? - zapytałem odwracając się do niego
- Do kolegi - powiedział po chwili
- Idź ale za godzinę wracaj - rzuciłem patrząc się w ślad za zamykającymi się drzwiami
- Nie wiedziałem że wasze bójki są aż tak zacięte - zażartował Mike
- Jakiś palant z gimnazjum mu przyłożył - uśmiechnąłem się- Jutro pójdę zobaczyć który to - powiedziałem
- Chyba nie pobijesz dzieciaka?
- Zależy od jego nazwiska - uśmiechnąłem się
Zaczęliśmy grać w gry video. Po godzinie skończyliśmy. Chłopaki się rozeszli i zostałem sam w domu. Założyłem bluzę i sam postanowiłem pójść się przewietrzyć. Wyszedłem na zewnątrz i u siadłem na schodach. Jared jeszcze nie wracał. Miał być już kilka minut temu. Może znów zasiedział się u kolegi.. Co prawda mieszkali na tej samej ulicy więc nie miał daleko do domu. Jednakże postanowiłem zobaczyć gdzie się szwenda. Zamknąłem dom i poszedłem sprawdzić co go zatrzymało. Gdy dotarłem na miejsce zauważyłem że kopie piłkę wraz z kolegą.
- Wiesz która już godzina? - zapytałem uśmiechając się
- Nie, rodzice już przyjechali?
- Jeszcze, ale miałeś już być w domu - wyjaśniłem
- No dobra - westchnął odkopując piłkę koledze - To do jutra - pożegnał się i ruszył w moją stronę
- Odrobiłeś już lekcję? - zapytałem a on pokiwał głową
- Od razu jak wróciłem
- Za co oberwałeś? - spytałem patrząc się na śliwę pod okiem
- Sam nie wiem, po prostu podszedł i z zaskoczenia mnie uderzył.. - szedł patrząc się w dół na swoje buty
- Za nic powiadasz? - podpuściłem
- No może za piłkę... - przyznał niechętnie
- A co z nią zrobiłeś? - zapytałem
- Sam powiedział że możemy zagrać, nasza klasa na ich.. - urwał
- I?
- Wykopałem niechcący piłkę za boisko a ona w trafiła w dyrektora
- Tylko za to?
- Nie, dyrektor nie uwierzył że to ja i oskarżył Davida wzywając do do gabinetu. Za karę musi sprzątać przez tydzień łazienki
- Nieźle - zaśmiałem się - Też bym był wkurzony, lecz nie okazałbym ci w żaden sposób miłosierdzia. Chyba bym cię zabił
- Miło to słyszeć - podsumował
Poczułem ulgę wiedząc że to na pewno nie brat Inis, tylko jakiś smarkacz który burzy się za swoją niezasłużoną karę. Zatrzymaliśmy się przed wejściem do domu. W tym samym czasie przyjechali rodzice.
- Jak mogłeś mu to zrobić? - spytała matka wysiadając z samochodu - Przecież to jeszcze dziecko
- Jak zwykle, najlepiej zwalić to na mnie - westchnąłem
- Kto ci to zrobił? - zaczęła się wypytywać Jareda
- Kolega - odpowiedziałem za niego
Gdy oni rozmawiali wszedłem do domu z ojcem który niósł zakupy
- I jak się czujesz?
- Świetnie, jutro idę do szkoły
- A nie powinieneś jeszcze.. - zaczął
- Umieram z nudów leżąc cały dzień w pokoju - odparłem - Sam nigdy bym w to nie uwierzył że tęsknię za szkołą - zaśmiałem się
- Miło to słyszeć - powiedział rozpakowując zakupy w kuchni - Łap! - powiedział rzucając w moją stronę puszkę kukurydzy - Schowaj do szafki
- Tak jest - powiedziałem i wykonałem to co polecił
- Mam do ciebie prośbę - zaczął
- Tak? - spytałem zaciekawiony
- Może porozmawiamy na spokojnie o wszystkim co się wydarzyło od przyjazdu?
- Ale...
- Nalegam - powiedział ostro - Mama z Jaredem wybierają się na grilla do sąsiadów i wtedy będziemy mogli na spokojnie porozmawiać - zniżył ton i uśmiechnął się
- Dobra - powiedziałem niechętnie
Do kuchni weszła mama
- Kochanie zapakuj proszę chleb do torby - poleciła zaglądając do lodówki
- Oczywiście - odpowiedział
- To ja będę w pokoju - rzuciłem i poszedłem w stronę pokoju. Usiadłem przy biurku i włączyłem laptopa. Kilka minut pograłem w jakieś gry a potem poczatowałem ze znajomym. Wstałem i wyłączyłem komputer. Podszedłem do okna i ujrzałem idące dwie postacie w kierunku jednego domu. Musieli już spakować potrzebne rzeczy i wyjść. W tej samej chwili usłyszałem pukanie do drzwi. Do pokoju wszedł ojciec. Usiadł na fotelu a ja na krześle przy biurku.
- To o czym chciałeś porozmawiać? - zapytałem
- O wszystkim co do tej pory się działo
- Przecież wiesz że byłem w mafii, a raczej wciąż prowizorycznie w niej jestem - burknąłem
- Tak, ale powiedz jak to się stało że są teraz w tym mieście? - zapytał zamyślony
- To proste - odparłem - Przyjechali tu za mną by nie dać mi żyć, z resztą ona ma tu swojego brata.. - rzuciłem niedbale
- Mafią zarządza ,,Ona''?
- Tak, nawet nieźle jej to wychodzi - zauważyłem
- Myślałem że tę sprawę będę mieć za sobą - powiedział - Kilkanaście miesięcy nad nią siedziałem i nic nie znalazłem. Teraz pewnie i tu przydzielą mnie do niej o ile znów kogoś nie porwie bądź zabije - rzucił zdenerwowany
- Rozmowa zakończona? - zapytałem lecz on pokręcił głową
- Wiesz gdzie oni obecnie się znajdują? Bądź mają swoją kryjówką?
- Nie, nie zaszczycili mnie tą informacją - powiedziałem - Chociaż byłem wtedy w jakimś domu - zacząłem sobie przypominać
- Wiesz jaka to ulica?
- Nie, pamiętam tylko że.. - zamyśliłem się - To chyba beżowy dom - dodałem po chwili -Pewności nie mam
- Prawie wszystkie domy są tego samego koloru A znasz numer?
- Nie było numeru - odparłem - Przynajmniej ja go nie widziałem, gdyż słońce świeciło mi w oczy
- Dobra - powiedział - A samochód? Mieli jakiś?
- Czarny , ale nie pamiętam marki orz numerów - sprostowałem by się nie męczył zadając mi tych pytań
- Dobra - powiedział - Nie pakuj się już w żadne kłopoty - dodał
- Jasne - odpowiedziałem
- Ale mówię serio - z poważniał - Nawet nie wiesz jak matka przeżywała gdy leżałeś nieprzytomny w szpitalu. Bała że się już nie obudzisz - dodał załamanym głosem - Masz, to dla ciebie - podał scyzoryk
- Dzięki - wziąłem go i od razu rozłożyłem patrząc na srebrne ostrze
- To tylko w nagłej potrzebie, nikogo nim nie zabij
- Spróbuję - dodałem śmiejąc się
- Danny...
- No dobra - złożyłem i schowałem do kieszeni - Będę uważał i trzymał się z daleka - zapewniłem
- Idę, niedługo zaczynam nocną zmianę, bo kolega zachorował, wrócę za kilka godzin, mama powinna niedługo wrócić i...
- Wiem, nie jestem małym dzieckiem - odparłem
- A szkoda, bo jak byłeś mały to zawsze się słuchałeś - uśmiechnął się i wyszedł
Zastanawiałem ile jeszcze razy będzie powtarzał. Nie będę głupi i mu nie powiem nic o mafii, Inis. Naraziłbym jego oraz innych. Gdyby znalazł jakieś dowody na nią lub ślady mogła by go zabić, a na to nie pozwolę. Wolę trzymać go na dystans od niej i od jej spraw. Teraz i tak miałem spokój od nich przez te dni. Gdy wrócę do szkoły ona od razu się o tym dowie i znów wykorzysta jakąś sposobność by mnie coś wplątać. Nienawidziłem nigdy jej chytrych planów. Przeważnie każdy kończył się czyjąś śmiercią. Wyjąłem znów scyzoryk i zacząłem przyglądać się błyszczącemu ostrzu. Rzuciłem w stronę drzwi gdzie wisiała tarcza na lotki. Ostrze w trafiło w nią i wbiło się na kilka milimetrów.
piątek, 28 czerwca 2013
Poczucie winy
Niebo było pochmurne. Rozmowy w budynku zdawały się cichnąć. Spojrzałem na zegar na ścianie. Wskazywał w pół do piątej. O tej porze powinienem być już w domu. Ojciec znów zacznie mnie wypytywać co robiłem, dlaczego nie wróciłem do domu na czas i takie tam. Nie może zrozumieć że ja już nie jestem tym siedmioletnim Danny'm który siedział mu na kolanach i czytał książkę wesoło się uśmiechając. Nie jestem małym chłopcem, mam już siedemnaście lat, za rok będę już pełnoletni i wtedy na pewno będę częściej przesiadywał u kumpli, na mieście, a nie w domu w swoim pokoju. Minuty zamieniały się na godziny. W całym domu zapanowała kompletna cisza. Zamknąłem oczy rozmyślając o tym jak wrócić do domu. Najpierw musiałbym wstać z łóżka, a to nie jest takie proste. Gdy próbowałem wstać poczułem ostry ból w klatę piersiowej więc z powrotem opadłem na poduszkę. Drzwi od pokoju się otworzyły. Do środka weszła Rozally.
- Inis musiała pojechać do innego miasta załatwić coś - powiedziała zamykając drzwi - Jak się czujesz?
- Tak jak wyglądam - odparłem
- To znaczy okropnie - stwierdziła
Wzięła wilgotny ręcznik i wytarła mi czoło
- Jak byś miała szansę się stąd wyrwać skorzystałabyś z niej ? - zapytałem gdy w końcu usiadła na brzegu łóżka - Rozally?
- To nie takie proste - powiedziała
- Ile już tutaj jesteś? - zapytałem
- Jakiś tydzień, nie jest najgorzej - lekko się uśmiechnęła
- To masz szansę jeszcze się stąd wyrwać
- Dlaczego? - zapytała
- Bo wkrótce będzie cię sprawdzać, wtedy się nie uwolnisz. Na początku każe ci zabić jakiegoś człowieka, później dojdą napady, narkotyki, walka z gangami. Ciągłe zabijanie winnych i niewinnych osób, dorosłych, dzieci, wszystkich bez wyjątków
- Zabiłeś człowieka? - spytała.
Spodziewałem się że o to zapyta. Nie miałem nic do ukrycia. Pokręciłem głową.
- Był taki mały chłopiec... - przyznałem nie dokończając- Miałem jeszcze zabić trzy osoby które mi wskazała, było to małżeństwo z małym dzieckiem, lecz odmówiłem
- I co zrobiła? - zainteresowała się
- To co zawsze, wkurzyła się. Wtedy chciała porozmawiać. Uświadomiłem ją że nigdy nie zabiję żadnego niewinnego człowieka bo jej się tak podoba. Był to dość długa i burzliwa rozmowa, ale poskutkowało. Już nigdy nie kazała mi zlecać żadnych morderstw, zabójstw. Wtedy się cieszyłem, jednak zabrała mnie na swoją misję - zaśmiałem się pod nosem kręcąc głową - Pamiętam że wtedy cały dzień padało. Była noc. Jakaś matka z dwójką małych dzieci, może dwulatkiem i sześciolatkiem, w sumie nie wiem, szli chodnikiem w stronę bloku. Podeszła do nich i z uśmiechem na twarzy strzeliła kobiecie w głowę niż ta zdążyła cokolwiek zrobić. Zabrała dzieci i podeszła do furgonetki. Siedziałem wtedy z tyłu z Nickiem Grattonem, jednym z jej zaufanych osób. Wyszliśmy z samochodu i patrzyliśmy się na Inis. Ona wyciągnęła nóż z kieszeni.... - urwałem patrząc w okno
- Nie musisz mówić - powiedziała cichym głosem
- Wyciągnęła nóż i na moich oczach zabiła starsze dziecko rozcinając mu szyję. Uśmiechnęła się i wyciągnęła rękę łapiąc za mój nadgarstek. Próbowałem wyrwałem rękę i uwolnić się od Nicka. Ona spojrzała na mnie z rozbawioną twarzą i włożyła mi nóż do ręki. Nick złapał mnie mocno za ściśnięty nadgarstek i przejechał po szyi drugiego dziecka. Po chwili dziecko już nie żyło. Nigdy nie zapomnę tych twarzy, krwi, roześmianego Nicka. Zabiłem dziecko.. zabiłem niewinne dziecko... - powiedziałem starając się nie myśleć już o tym
- To nie ty go zabiłeś..
- Ale to ja trzymałem ten nóż! - krzyknąłem wściekły na samego siebie - To ja je zabiłem! Nie zrobiłem nic, tylko patrzyłem na własną rękę która pozbawia życia dziecko
- Nie ty, to Nick je zabił
- Czy ty nie rozumiesz?! Byłem tam, nic nie zrobiłem ,tylko patrzyłem jak oni umierają, jak Inis z szerokim uśmiechem na twarzy ich zabija!
- Nie mogłeś nic zrobić - dodała w zamyśleniu unikając mojego spojrzenia
Nie sądziłem że kiedykolwiek mógłbym o tym komukolwiek powiedzieć. Przez parę miesięcy śniły mi się koszmary.
Długo rozmawialiśmy z Rozally. Opowiedziała mi trochę o sobie, o tym mieście, szkole. W końcu zmęczona zasnęła na krześle opierając głowę o krawędź łóżka. Po chwili znużył mnie sen i chyba też zasnąłem
Obudziłem się. Był środek nocy. Za oknem świecił księżyc wpuszczając swoje światło przez szybę. Rozally wciąż spała na krześle. Dostrzegłem jedną postać stojącą po drugiej stronie łóżka, to była Inis. Zapaliła lampkę na szafce nocnej.
- Bałam się że jak wrócę to ciebie już nie będzie - zażartowała
- A gdzie miałbym być? Żeby uciec trzeba się najpierw ruszyć, a to nie jest takie proste - powiedziałem i zacząłem się dusić od kaszlu, przez co obudziłem Rozally
- Pożyczyłam twoją komórkę i napisałam do twoich rodziców że dziś nocujesz u kolegi, nawet nie zaprotestowali
- Zamierzasz mnie tu przetrzymywać do jutra? - zapytałem choć znałem odpowiedź
Zaśmiała się tylko i coś powiedziała Rozally, nie udało mi się podsłuchać, lecz dziewczyna wyszła . Pożegnała się i zamknęła drzwi
- Co jej powiedziałaś? - spytałem wprost
- Powiedziałam jej żeby poszła już do domu, dziś i tak nie będzie nic ciekawego
- Chętnie sam też pójdę
- Jakiś ty zabawny, w razie czego będę na górze, zostawiam cię z Nickiem, będziecie mogli sobie porozmawiać - uśmiechnęła się
Wyszła zostawiając uchylone drzwi. Po krótkim czasie zjawił się Nick. Wysoki szatyn z pistoletem w ręku zaczął krążyć po pokoju
- Dawno cię nie widziałem bydlaku - zacząłem
- Dzięki za komplement - skwitował
- Tak ci się podoba zabijanie bezbronnych ludzi?
- A ty znowu o tamtym. Przestań w końcu o tym gadać. To było rok temu. Blake miała rację, na długo zapamiętałeś tę noc - przewrócił oczami
- I będę ją pamiętał dopóki was nie pozabijam
- Ty.. - parsknął śmiechem - Nawet psa byś nie zabił
- Zabił bym, o ile wyrażeniem ,,pies'' oceniasz siebie
- Zaczynasz robić się wkurzający. Nie raz takich spotykałem, takich jak ty. Tchórzy, wrażliwych i sentymentalnych chłopaczków - podszedł do mnie i zaczął polerować pistolet - Tylko tacy popływali sobie z rybkami w jeziorze i nie wypłynęli
- Za to ja gorszego palanta i debila takiego jak ty nie poznałem
- Jeszcze raz to powiesz... - złapał mnie za nadgarstek ściskając mocno
- To? - powiedziałem przez zaciśnięte zęby
- To skończysz w plastikowym worku na śmieci zakopany kilka metrów pod ziemią - powiedział przyduszając brzuch - Boli prawda? - zaśmiał się i po chwili odpuścił , odszedł pod okno
- Gdzie się podziewałeś przez tyle miesięcy?
- A co stęskniłeś się - zapytał chowając broń za pasek - Widzisz, musiałem pomagać przy przewozie dzieciaków, jeżeli będą mieć szczęście to w trafią do nowych rodzin za drobną zapłatą
- Szkoda że twoja matka nie wpadła na taki pomysł i nie sprzedała cię jakimś chińczykom
Usiadł na sofie rozprostowując nogi
- Nie wiem po co Inis trzyma cię przy życiu, już pięciokrotnie naciskałem ją aby cię zabić, lecz ona nie zmieniła zdania. Żałuję że to nie ja mogłem wymierzyć ci tą sprawiedliwość. Zapewne skończyłbyś o wiele gorzej. Chciałem zabić cię osobiście podczas pierwszej wpadki. Miałeś przypilnować zakładników a nie ich wypuszczać, lecz Inis...
Gdy skończył gadać przeciągnął się i chyba zasnął. Zegar wybił już drugą. Patrząc w sufit w końcu usnąłem
Obudziłem się późnym popołudniem. Głowa mi pękała. Strasznie było mi duszno. Rozally z Blake stały już przy moim łóżku rozmawiając. W pewnym momencie ręka Inis powędrowała na moje czoło. Poczułem lekki chłód jaki sprawiła jej dłoń. . Po chwili znów oblała mnie fala gorąca. Przekręciłem głowę w inną stronę i zacząłem kaszleć próbując złapać powietrze. Popatrzyły na siebie.
- Coś cię boli? - zapytała Seel
Nie odpowiedziałem tylko przekręciłem głowę w drugą stronę
- Boli cię tu? - przycisnęła mocno jedno z żeber aż drgnąłem
Po krótkim czasie dostałem krwotoku z nosa. Sięgnąłem po chusteczkę i przyłożyłem ją do nosa. Inis wykonała telefon po czym wróciła do pokoju.
- Katie zaraz przyjedzie - poinformowała a Rozally pokiwała głową
Po kilku minutach usłyszałem dzwonek do drzwi. Nick poszedł otworzyć i wrócił z dziewczyną która trzymała w ręku czarną, skórzaną torbę
- To jest Katie, lekarz, zajmie się tobą - powiedziała Inis usuwając się do tyłu
Czarnowłosa dziewczyna podeszłą do mnie. Najpierw poświeciła mi latarką po oczach, potem osłuchała. Gdy skończyła złapała mnie za lewą rękę.
- Co mu podaliście? - zapytała wprost pokazując na mojej ręce wkłucie igły
- Nic nie dostał - zaczęła Inis - Nick - zawołała chłopaka stojącego przy drzwiach
- Ini ja..
- Czemu to zrobiłeś? - zapytała
- Wiele razy ci powtarzałem, że lepiej by było go zabić niż.. - warknął i spojrzał na mnie a potem znów z powrotem na Inis
-On się dusi - wtrąciła Katie - Jeśli chcecie aby przeżył musi trafić do szpitala, inaczej...
- A nie można ... - zaczęła
- Inis- przerwała jej Katie
Blondynka po chwili pokiwała głową i zawołała dwóch chłopaków którzy zanieśli mnie do samochodu . Samochód ruszył a a po paru minutach znalazłem się pod drzwiami szpitala. Jeden z lekarzy mnie zauważył i wezwał nosze. Przejechałem na salę gdzie mnie ponownie zbadano. Lekarze nie wyglądali na zadowolonych. Spisali dane osobowe i numer do jakiejś najbliższej rodziny. Podali mi kroplówkę. Po jakiejś godzinie poczułem się lepiej. Po lekach całkiem mi przeszło. W ciągu tego czasu dwa razy zdążyłem zemdleć. Obudziłem się na sali. Obok łóżka siedziała matka. Miałem w gipsie lewą rękę.
- Danny - zawołała matka gdy zobaczyła że się wybudziłem
- Ja chciałem powiedzieć że..
- Jutro nam powiesz, ale teraz nic nie mów
Ojciec stał z skrzyżowanymi rękami patrząc się w okno. Zapewne był bardzo wkurzony i zawiedziony. Wyobrażam sobie co będzie jeśli wrócę do domu. Wyprawi mi najdłuższe kazanie na świecie i zrobi szlaban na wszystko, o ile wcześniej mnie nie zabije
Po dwóch godzinach sobie poszli. Zostałem sam na sali. Ktoś zapukał do drzwi.
- Rozally? Co ty tu robisz? - zapytałem widząc znajomą dziewczynę
- Przyszłam sprawdzić jak się czujesz
- Nie najgorzej - przyznałem - Czy to ciebie interesuje czy Inis Blake?
- Przyszłam bo się o ciebie martwimy - westchnęła
- Jednak ,,martwicie się'' - powiedziałem ironicznie
- Danny..
- Przestań. Nie obchodzi mnie to, dajcie mi po prostu w końcu spokój..
- Myślałam nad tym co powiedziałeś i .. Zastanawiałam się w jaki sposób możesz mi pomóc się wycofać z mafii
- To proste - powiedziałem obniżając ton
- Dla mnie nie, zrobiłam to dla brata.
- Wiesz przecież na czym zależy Inis, prawda? Zgodzę się na wszystko co postanowi, w zamian za twoje i brata bezpieczeństwo
- Będę już szła - zabrała torebkę i pożegnała się po czym wyszła bez słowa zanim zdążyłem coś powiedzieć
Na korytarzu słychać było krzątaninę, kroki śpieszących się gdzieś osób.
Następnego dnia odwiedzili mnie rodzice i Jared. Ojciec poszedł z matką do lekarza coś się dowiedzieć a Jared siedział i przyglądał się obrazowi na ścianie.
- Zapamiętaj sobie teraz jak będziesz wyglądał jak popsujesz mi laptopa - powiedziałem żartując, lecz chłopak się chyba naprawdę wystraszył- Żartuję przecież - dodałem
Po dwóch dniach mnie wypisali. Miałem tylko założony gips na rękę , a reszta opatrunków nie była potrzebna. Zostały tylko drobne zadrapania, rozcięcia i siniaki. Ojciec wziął wolne w pracy by zostać ze mną w domu. Był nawet zadowolony z tego powodu że nie musi wstawać wcześnie rano i wychodzić do pracy. Jared poszedł do szkoły a mama do pracy. Usłyszałem pukanie do drzwi
- Proszę - odpowiedziałem
- Potrzeba ci czegoś? - zapytał ojciec siadając w fotelu przy oknie koło biurka
- Nie - odparłem krótko - Mam tylko złamaną rękę i jestem trochę poobijany, ale dam sobie radę, nie jestem dzieckiem
- A szkoda - powiedział - Wtedy przynajmniej się mnie słuchałeś i nie szukałeś sobie kłopotów. Chcesz mi coś powiedzieć?
Od czasu tego pobicia w ogóle nie rozmawialiśmy. Wiedziałem o co mu chodzi. Pewnie przez cały czas gryzł się o to co mogło mi się przytrafić, w końcu nie raz takich widywał, jako policjant.
- Pewnie się domyślasz - powiedziałem obojętnie - Od jak dawna o tym wiesz?
- Od jakiegoś czasu. Chyba nie sądziłeś że coś takiego da się ukrywać? - westchnął - W tamtym mieście też?
Pokiwałem głową. Wtedy właśnie wplątałem się w mafię.
- Ile już to trwa? - zapytał
- Kilka miesięcy, prawie rok - przyznałem wbijając wzrok w ścianę - Nie mów nikomu, staram się jakoś z tym uporać, ale...
- Wiem, nie raz widywałem takich, którzy też się w to wplątali. To nie jest takie proste - powiedział nadzwyczaj łagodnie - W razie czego możesz mówić mi o wszystkim... z resztą wiesz.- machnął ręką-
- Szukałem tej mafii przez dwa lata, gdy byłem blisko przemieszczali się, nigdy nie mogłem zakończyć sprawy.. - kontynuował
- Myślisz teraz, że mam ci pomóc ich złapać? - zaśmiałem się
- Nie, wręcz przeciwnie, masz się do tego nie mieszać
Bez słowa wstał i wyjrzał przez okno
- O, twoja koleżanka idzie - znikł za drzwiami schodząc na dół po schodach
- Dzień dobry - przywitała się wchodząc na górę, a ojciec za nią
- To ja idę do garażu naprawić zepsuty samochód - powiedział i ponownie zszedł na dół
- Cześć - przywitałem się - Po coś przyszłaś? - powiedziałem - Może mnie dobić?
- Nie gniewaj się na mnie i nie mniej żalu do mnie co tobie się przytrafiło
- Nie mam żalu do ciebie o mnie, ale mam żal do tego dlaczego nie chcesz mnie posłuchać
- Myślisz że to jest takie proste - westchnęła - Robię to dla brata, a nie z przyjemności
Zamilkłem przyglądając się dziewczynie. Wyglądała na prawdę przejmująco. Nie sądzę by kłamała. Chwilę pomyślałem
- Siadaj - powiedziałam wskazując ręką na fotel
- Dzięki - usiadła i wyjęła coś z torby
- To miała być przykrywka, ale skoro jest nie potrzebna to masz - położyła zeszyty na stole
- Co to? - zapytałem zaciekawiony
- To zeszytu, notatki z lekcji, mnie nie są potrzebne
- Dzięki - odpowiedziałem - Przemyślałaś co ci powiedziałem?
- Kim jest tak naprawdę Nick Gratton? - zapytała zmieniając temat
- Wiem że był kiedyś jakimś ważnym biznesmenem czy kimś tego rodzaju, ale ktoś go o skarżył o przekręty, narkotyki, handel bronią. Stracił posadę i spotkał Inis. Teraz są kochankami, pracuje dla niej i kieruje mafią pod jej nieobecność
- Skąd to wszystko wiesz?
- Inis mi powiedziała, nawet nie wiem czemu, nie interesowała mnie nigdy jego przeszłość. Powiedź coś o sobie.
- Już ci mówiłam, mam młodszego brata, chodzę z tobą do klasy, mam obok twojej szafki swoją, to chyba wszystko czego chyba nie wiedziałeś - zaśmiała się
- Tego o szafce nie wiedziałem - uśmiechnąłem się - A gdzie mieszkasz?
- Chciałbyś wiedzieć co?
- No pewnie - zaśmiałem się - Powiesz mi?
- Pod jednym warunkiem
- Jakim?
- Przestaniesz być taki poważny i będziesz się częściej uśmiechał - powiedziała
Uśmiechnąłem się lekko na jej słowa.
- Właśnie tak - spojrzała na mnie
- Przyjdziesz jutro?
- Zależy..
- Od czego?
- Czy twój ojciec mnie wpuści, bo jak zacznę cię odwiedzać to tak łatwo się mnie nie pozbędziesz
- Nikt nie powiedział że się chce ciebie pozbyć
- Zmienisz zdanie - wstała - Ja muszę już lecieć
- Zostań jeszcze - poprosiłem
- Nie mogę, muszę jeszcze zajść do sklepu, przyjdę jutro
- Cześć - powiedziałem próbując wstać, lecz znów pojawił się ból w klatce piersiowej
- Tylko nie wstawaj bo nie będę cię zbierać - zaśmiała się
- Bądź o to spokojna
Zeszła na dół po schodach i wyszła na zewnątrz zamykając drzwi. Rozally jest jednak kimś innym za kogo ją uważałem. Nie jest bezlitosna i podła taka jak Inis. To zupełne jej przeciwieństwo. Sięgnąłem po komórę na stolik i sprawdziłem godzinę. Było dopiero późne popołudnie. Nie miałem nic ciekawego do roboty więc się przespałem. Wstałem wieczorem. Jared i rodzice byli już w domu. Brat odbijał piłkę tenisową o ścianę a rodzice siedzieli w kuchni rozmawiając i pijąc herbatę. O dziewiętnastej wpadł do mnie Sean. Trochę pogadaliśmy, pożartowaliśmy. To miejsce coraz bardziej mi zaczyna się podobać. Myślę że może w końcu zostaniemy tu na zawsze.
- Inis musiała pojechać do innego miasta załatwić coś - powiedziała zamykając drzwi - Jak się czujesz?
- Tak jak wyglądam - odparłem
- To znaczy okropnie - stwierdziła
Wzięła wilgotny ręcznik i wytarła mi czoło
- Jak byś miała szansę się stąd wyrwać skorzystałabyś z niej ? - zapytałem gdy w końcu usiadła na brzegu łóżka - Rozally?
- To nie takie proste - powiedziała
- Ile już tutaj jesteś? - zapytałem
- Jakiś tydzień, nie jest najgorzej - lekko się uśmiechnęła
- To masz szansę jeszcze się stąd wyrwać
- Dlaczego? - zapytała
- Bo wkrótce będzie cię sprawdzać, wtedy się nie uwolnisz. Na początku każe ci zabić jakiegoś człowieka, później dojdą napady, narkotyki, walka z gangami. Ciągłe zabijanie winnych i niewinnych osób, dorosłych, dzieci, wszystkich bez wyjątków
- Zabiłeś człowieka? - spytała.
Spodziewałem się że o to zapyta. Nie miałem nic do ukrycia. Pokręciłem głową.
- Był taki mały chłopiec... - przyznałem nie dokończając- Miałem jeszcze zabić trzy osoby które mi wskazała, było to małżeństwo z małym dzieckiem, lecz odmówiłem
- I co zrobiła? - zainteresowała się
- To co zawsze, wkurzyła się. Wtedy chciała porozmawiać. Uświadomiłem ją że nigdy nie zabiję żadnego niewinnego człowieka bo jej się tak podoba. Był to dość długa i burzliwa rozmowa, ale poskutkowało. Już nigdy nie kazała mi zlecać żadnych morderstw, zabójstw. Wtedy się cieszyłem, jednak zabrała mnie na swoją misję - zaśmiałem się pod nosem kręcąc głową - Pamiętam że wtedy cały dzień padało. Była noc. Jakaś matka z dwójką małych dzieci, może dwulatkiem i sześciolatkiem, w sumie nie wiem, szli chodnikiem w stronę bloku. Podeszła do nich i z uśmiechem na twarzy strzeliła kobiecie w głowę niż ta zdążyła cokolwiek zrobić. Zabrała dzieci i podeszła do furgonetki. Siedziałem wtedy z tyłu z Nickiem Grattonem, jednym z jej zaufanych osób. Wyszliśmy z samochodu i patrzyliśmy się na Inis. Ona wyciągnęła nóż z kieszeni.... - urwałem patrząc w okno
- Nie musisz mówić - powiedziała cichym głosem
- Wyciągnęła nóż i na moich oczach zabiła starsze dziecko rozcinając mu szyję. Uśmiechnęła się i wyciągnęła rękę łapiąc za mój nadgarstek. Próbowałem wyrwałem rękę i uwolnić się od Nicka. Ona spojrzała na mnie z rozbawioną twarzą i włożyła mi nóż do ręki. Nick złapał mnie mocno za ściśnięty nadgarstek i przejechał po szyi drugiego dziecka. Po chwili dziecko już nie żyło. Nigdy nie zapomnę tych twarzy, krwi, roześmianego Nicka. Zabiłem dziecko.. zabiłem niewinne dziecko... - powiedziałem starając się nie myśleć już o tym
- To nie ty go zabiłeś..
- Ale to ja trzymałem ten nóż! - krzyknąłem wściekły na samego siebie - To ja je zabiłem! Nie zrobiłem nic, tylko patrzyłem na własną rękę która pozbawia życia dziecko
- Nie ty, to Nick je zabił
- Czy ty nie rozumiesz?! Byłem tam, nic nie zrobiłem ,tylko patrzyłem jak oni umierają, jak Inis z szerokim uśmiechem na twarzy ich zabija!
- Nie mogłeś nic zrobić - dodała w zamyśleniu unikając mojego spojrzenia
Nie sądziłem że kiedykolwiek mógłbym o tym komukolwiek powiedzieć. Przez parę miesięcy śniły mi się koszmary.
Długo rozmawialiśmy z Rozally. Opowiedziała mi trochę o sobie, o tym mieście, szkole. W końcu zmęczona zasnęła na krześle opierając głowę o krawędź łóżka. Po chwili znużył mnie sen i chyba też zasnąłem
Obudziłem się. Był środek nocy. Za oknem świecił księżyc wpuszczając swoje światło przez szybę. Rozally wciąż spała na krześle. Dostrzegłem jedną postać stojącą po drugiej stronie łóżka, to była Inis. Zapaliła lampkę na szafce nocnej.
- Bałam się że jak wrócę to ciebie już nie będzie - zażartowała
- A gdzie miałbym być? Żeby uciec trzeba się najpierw ruszyć, a to nie jest takie proste - powiedziałem i zacząłem się dusić od kaszlu, przez co obudziłem Rozally
- Pożyczyłam twoją komórkę i napisałam do twoich rodziców że dziś nocujesz u kolegi, nawet nie zaprotestowali
- Zamierzasz mnie tu przetrzymywać do jutra? - zapytałem choć znałem odpowiedź
Zaśmiała się tylko i coś powiedziała Rozally, nie udało mi się podsłuchać, lecz dziewczyna wyszła . Pożegnała się i zamknęła drzwi
- Co jej powiedziałaś? - spytałem wprost
- Powiedziałam jej żeby poszła już do domu, dziś i tak nie będzie nic ciekawego
- Chętnie sam też pójdę
- Jakiś ty zabawny, w razie czego będę na górze, zostawiam cię z Nickiem, będziecie mogli sobie porozmawiać - uśmiechnęła się
Wyszła zostawiając uchylone drzwi. Po krótkim czasie zjawił się Nick. Wysoki szatyn z pistoletem w ręku zaczął krążyć po pokoju
- Dawno cię nie widziałem bydlaku - zacząłem
- Dzięki za komplement - skwitował
- Tak ci się podoba zabijanie bezbronnych ludzi?
- A ty znowu o tamtym. Przestań w końcu o tym gadać. To było rok temu. Blake miała rację, na długo zapamiętałeś tę noc - przewrócił oczami
- I będę ją pamiętał dopóki was nie pozabijam
- Ty.. - parsknął śmiechem - Nawet psa byś nie zabił
- Zabił bym, o ile wyrażeniem ,,pies'' oceniasz siebie
- Zaczynasz robić się wkurzający. Nie raz takich spotykałem, takich jak ty. Tchórzy, wrażliwych i sentymentalnych chłopaczków - podszedł do mnie i zaczął polerować pistolet - Tylko tacy popływali sobie z rybkami w jeziorze i nie wypłynęli
- Za to ja gorszego palanta i debila takiego jak ty nie poznałem
- Jeszcze raz to powiesz... - złapał mnie za nadgarstek ściskając mocno
- To? - powiedziałem przez zaciśnięte zęby
- To skończysz w plastikowym worku na śmieci zakopany kilka metrów pod ziemią - powiedział przyduszając brzuch - Boli prawda? - zaśmiał się i po chwili odpuścił , odszedł pod okno
- Gdzie się podziewałeś przez tyle miesięcy?
- A co stęskniłeś się - zapytał chowając broń za pasek - Widzisz, musiałem pomagać przy przewozie dzieciaków, jeżeli będą mieć szczęście to w trafią do nowych rodzin za drobną zapłatą
- Szkoda że twoja matka nie wpadła na taki pomysł i nie sprzedała cię jakimś chińczykom
Usiadł na sofie rozprostowując nogi
- Nie wiem po co Inis trzyma cię przy życiu, już pięciokrotnie naciskałem ją aby cię zabić, lecz ona nie zmieniła zdania. Żałuję że to nie ja mogłem wymierzyć ci tą sprawiedliwość. Zapewne skończyłbyś o wiele gorzej. Chciałem zabić cię osobiście podczas pierwszej wpadki. Miałeś przypilnować zakładników a nie ich wypuszczać, lecz Inis...
Gdy skończył gadać przeciągnął się i chyba zasnął. Zegar wybił już drugą. Patrząc w sufit w końcu usnąłem
Obudziłem się późnym popołudniem. Głowa mi pękała. Strasznie było mi duszno. Rozally z Blake stały już przy moim łóżku rozmawiając. W pewnym momencie ręka Inis powędrowała na moje czoło. Poczułem lekki chłód jaki sprawiła jej dłoń. . Po chwili znów oblała mnie fala gorąca. Przekręciłem głowę w inną stronę i zacząłem kaszleć próbując złapać powietrze. Popatrzyły na siebie.
- Coś cię boli? - zapytała Seel
Nie odpowiedziałem tylko przekręciłem głowę w drugą stronę
- Boli cię tu? - przycisnęła mocno jedno z żeber aż drgnąłem
Po krótkim czasie dostałem krwotoku z nosa. Sięgnąłem po chusteczkę i przyłożyłem ją do nosa. Inis wykonała telefon po czym wróciła do pokoju.
- Katie zaraz przyjedzie - poinformowała a Rozally pokiwała głową
Po kilku minutach usłyszałem dzwonek do drzwi. Nick poszedł otworzyć i wrócił z dziewczyną która trzymała w ręku czarną, skórzaną torbę
- To jest Katie, lekarz, zajmie się tobą - powiedziała Inis usuwając się do tyłu
Czarnowłosa dziewczyna podeszłą do mnie. Najpierw poświeciła mi latarką po oczach, potem osłuchała. Gdy skończyła złapała mnie za lewą rękę.
- Co mu podaliście? - zapytała wprost pokazując na mojej ręce wkłucie igły
- Nic nie dostał - zaczęła Inis - Nick - zawołała chłopaka stojącego przy drzwiach
- Ini ja..
- Czemu to zrobiłeś? - zapytała
- Wiele razy ci powtarzałem, że lepiej by było go zabić niż.. - warknął i spojrzał na mnie a potem znów z powrotem na Inis
-On się dusi - wtrąciła Katie - Jeśli chcecie aby przeżył musi trafić do szpitala, inaczej...
- A nie można ... - zaczęła
- Inis- przerwała jej Katie
Blondynka po chwili pokiwała głową i zawołała dwóch chłopaków którzy zanieśli mnie do samochodu . Samochód ruszył a a po paru minutach znalazłem się pod drzwiami szpitala. Jeden z lekarzy mnie zauważył i wezwał nosze. Przejechałem na salę gdzie mnie ponownie zbadano. Lekarze nie wyglądali na zadowolonych. Spisali dane osobowe i numer do jakiejś najbliższej rodziny. Podali mi kroplówkę. Po jakiejś godzinie poczułem się lepiej. Po lekach całkiem mi przeszło. W ciągu tego czasu dwa razy zdążyłem zemdleć. Obudziłem się na sali. Obok łóżka siedziała matka. Miałem w gipsie lewą rękę.
- Danny - zawołała matka gdy zobaczyła że się wybudziłem
- Ja chciałem powiedzieć że..
- Jutro nam powiesz, ale teraz nic nie mów
Ojciec stał z skrzyżowanymi rękami patrząc się w okno. Zapewne był bardzo wkurzony i zawiedziony. Wyobrażam sobie co będzie jeśli wrócę do domu. Wyprawi mi najdłuższe kazanie na świecie i zrobi szlaban na wszystko, o ile wcześniej mnie nie zabije
Po dwóch godzinach sobie poszli. Zostałem sam na sali. Ktoś zapukał do drzwi.
- Rozally? Co ty tu robisz? - zapytałem widząc znajomą dziewczynę
- Przyszłam sprawdzić jak się czujesz
- Nie najgorzej - przyznałem - Czy to ciebie interesuje czy Inis Blake?
- Przyszłam bo się o ciebie martwimy - westchnęła
- Jednak ,,martwicie się'' - powiedziałem ironicznie
- Danny..
- Przestań. Nie obchodzi mnie to, dajcie mi po prostu w końcu spokój..
- Myślałam nad tym co powiedziałeś i .. Zastanawiałam się w jaki sposób możesz mi pomóc się wycofać z mafii
- To proste - powiedziałem obniżając ton
- Dla mnie nie, zrobiłam to dla brata.
- Wiesz przecież na czym zależy Inis, prawda? Zgodzę się na wszystko co postanowi, w zamian za twoje i brata bezpieczeństwo
- Będę już szła - zabrała torebkę i pożegnała się po czym wyszła bez słowa zanim zdążyłem coś powiedzieć
Na korytarzu słychać było krzątaninę, kroki śpieszących się gdzieś osób.
Następnego dnia odwiedzili mnie rodzice i Jared. Ojciec poszedł z matką do lekarza coś się dowiedzieć a Jared siedział i przyglądał się obrazowi na ścianie.
- Zapamiętaj sobie teraz jak będziesz wyglądał jak popsujesz mi laptopa - powiedziałem żartując, lecz chłopak się chyba naprawdę wystraszył- Żartuję przecież - dodałem
Po dwóch dniach mnie wypisali. Miałem tylko założony gips na rękę , a reszta opatrunków nie była potrzebna. Zostały tylko drobne zadrapania, rozcięcia i siniaki. Ojciec wziął wolne w pracy by zostać ze mną w domu. Był nawet zadowolony z tego powodu że nie musi wstawać wcześnie rano i wychodzić do pracy. Jared poszedł do szkoły a mama do pracy. Usłyszałem pukanie do drzwi
- Proszę - odpowiedziałem
- Potrzeba ci czegoś? - zapytał ojciec siadając w fotelu przy oknie koło biurka
- Nie - odparłem krótko - Mam tylko złamaną rękę i jestem trochę poobijany, ale dam sobie radę, nie jestem dzieckiem
- A szkoda - powiedział - Wtedy przynajmniej się mnie słuchałeś i nie szukałeś sobie kłopotów. Chcesz mi coś powiedzieć?
Od czasu tego pobicia w ogóle nie rozmawialiśmy. Wiedziałem o co mu chodzi. Pewnie przez cały czas gryzł się o to co mogło mi się przytrafić, w końcu nie raz takich widywał, jako policjant.
- Pewnie się domyślasz - powiedziałem obojętnie - Od jak dawna o tym wiesz?
- Od jakiegoś czasu. Chyba nie sądziłeś że coś takiego da się ukrywać? - westchnął - W tamtym mieście też?
Pokiwałem głową. Wtedy właśnie wplątałem się w mafię.
- Ile już to trwa? - zapytał
- Kilka miesięcy, prawie rok - przyznałem wbijając wzrok w ścianę - Nie mów nikomu, staram się jakoś z tym uporać, ale...
- Wiem, nie raz widywałem takich, którzy też się w to wplątali. To nie jest takie proste - powiedział nadzwyczaj łagodnie - W razie czego możesz mówić mi o wszystkim... z resztą wiesz.- machnął ręką-
- Szukałem tej mafii przez dwa lata, gdy byłem blisko przemieszczali się, nigdy nie mogłem zakończyć sprawy.. - kontynuował
- Myślisz teraz, że mam ci pomóc ich złapać? - zaśmiałem się
- Nie, wręcz przeciwnie, masz się do tego nie mieszać
Bez słowa wstał i wyjrzał przez okno
- O, twoja koleżanka idzie - znikł za drzwiami schodząc na dół po schodach
- Dzień dobry - przywitała się wchodząc na górę, a ojciec za nią
- To ja idę do garażu naprawić zepsuty samochód - powiedział i ponownie zszedł na dół
- Cześć - przywitałem się - Po coś przyszłaś? - powiedziałem - Może mnie dobić?
- Nie gniewaj się na mnie i nie mniej żalu do mnie co tobie się przytrafiło
- Nie mam żalu do ciebie o mnie, ale mam żal do tego dlaczego nie chcesz mnie posłuchać
- Myślisz że to jest takie proste - westchnęła - Robię to dla brata, a nie z przyjemności
Zamilkłem przyglądając się dziewczynie. Wyglądała na prawdę przejmująco. Nie sądzę by kłamała. Chwilę pomyślałem
- Siadaj - powiedziałam wskazując ręką na fotel
- Dzięki - usiadła i wyjęła coś z torby
- To miała być przykrywka, ale skoro jest nie potrzebna to masz - położyła zeszyty na stole
- Co to? - zapytałem zaciekawiony
- To zeszytu, notatki z lekcji, mnie nie są potrzebne
- Dzięki - odpowiedziałem - Przemyślałaś co ci powiedziałem?
- Kim jest tak naprawdę Nick Gratton? - zapytała zmieniając temat
- Wiem że był kiedyś jakimś ważnym biznesmenem czy kimś tego rodzaju, ale ktoś go o skarżył o przekręty, narkotyki, handel bronią. Stracił posadę i spotkał Inis. Teraz są kochankami, pracuje dla niej i kieruje mafią pod jej nieobecność
- Skąd to wszystko wiesz?
- Inis mi powiedziała, nawet nie wiem czemu, nie interesowała mnie nigdy jego przeszłość. Powiedź coś o sobie.
- Już ci mówiłam, mam młodszego brata, chodzę z tobą do klasy, mam obok twojej szafki swoją, to chyba wszystko czego chyba nie wiedziałeś - zaśmiała się
- Tego o szafce nie wiedziałem - uśmiechnąłem się - A gdzie mieszkasz?
- Chciałbyś wiedzieć co?
- No pewnie - zaśmiałem się - Powiesz mi?
- Pod jednym warunkiem
- Jakim?
- Przestaniesz być taki poważny i będziesz się częściej uśmiechał - powiedziała
Uśmiechnąłem się lekko na jej słowa.
- Właśnie tak - spojrzała na mnie
- Przyjdziesz jutro?
- Zależy..
- Od czego?
- Czy twój ojciec mnie wpuści, bo jak zacznę cię odwiedzać to tak łatwo się mnie nie pozbędziesz
- Nikt nie powiedział że się chce ciebie pozbyć
- Zmienisz zdanie - wstała - Ja muszę już lecieć
- Zostań jeszcze - poprosiłem
- Nie mogę, muszę jeszcze zajść do sklepu, przyjdę jutro
- Cześć - powiedziałem próbując wstać, lecz znów pojawił się ból w klatce piersiowej
- Tylko nie wstawaj bo nie będę cię zbierać - zaśmiała się
- Bądź o to spokojna
Zeszła na dół po schodach i wyszła na zewnątrz zamykając drzwi. Rozally jest jednak kimś innym za kogo ją uważałem. Nie jest bezlitosna i podła taka jak Inis. To zupełne jej przeciwieństwo. Sięgnąłem po komórę na stolik i sprawdziłem godzinę. Było dopiero późne popołudnie. Nie miałem nic ciekawego do roboty więc się przespałem. Wstałem wieczorem. Jared i rodzice byli już w domu. Brat odbijał piłkę tenisową o ścianę a rodzice siedzieli w kuchni rozmawiając i pijąc herbatę. O dziewiętnastej wpadł do mnie Sean. Trochę pogadaliśmy, pożartowaliśmy. To miejsce coraz bardziej mi zaczyna się podobać. Myślę że może w końcu zostaniemy tu na zawsze.
środa, 26 czerwca 2013
Duchy przeszłości
Rano zadzwonił budzik. Wstałem i wyłączyłem go oraz telewizor. Poszedłem do swojego pokoju po ubrania. Wziąłem szybki prysznic i przebrałem się. W kuchni siedział ojciec czytając poranną gazetę. Co jakiś czas popijał kawę. Mama szykowała kanapki a Jared na wpół wybudzony kołysał się na krześle ziewając.
- Ja już idę - powiedziałem łapiąc zapakowane drugie śniadanie i jabłko
- Nie zjesz?- spytała smarując kanapki masłem
- Nie, nie jestem głodny, pa - zarzuciłem plecak na plecy i skierowałem się w stronę drzwi
- Tylko bądź ostrożny - dodał ojciec nie odrywając wzroku od gazety
Zamknąłem za sobą drzwi i zacząłem iść do Seana, miał mnie podrzucić dzisiaj do szkoły. Zapukałem do jego domu. Po chwili otworzył chłopak i poszliśmy do samochodu.
W szkole jak zwykle było gwarno od rozmów. Po kwadransie rozległ się głośny dźwięk dzwonka. Nagle cała szkoła zamilkła i porozchodziła się do klas. Po chemii poszedłem do szafki zostawić książki i wziąć nowe
- Współczuję ci - powiedział czyjś głos
Odwróciłem się i zobaczyłem stojącą obok mnie dziewczynę w ciemno brązowych włosach i niebieskich oczach. Oparta była o jedną z szafek. W ręku trzymała książkę i komórkę. Nie wyglądała znajomo. Nic sobie nie przypominam bym ją gdziekolwiek widział. Chociaż nie dziwne skoro jestem nowy w tej szkole i mieście. Ale o co mogło jej chodzić?
- Znamy się? - spytałem - O co ci chodzi?
- Masz rację, nie znasz mnie jeszcze Danny- zaśmiała się - Ale najważniejsze że ja wiem kim ty jesteś - przeciągnęła ostatni wyraz
Skąd ona zna moje imię skoro chodzę do szkoły dopiero trzeci dzień? - zastanawiałem się
- Rozally - przedstawiła się - Rozally Steel - dokończyła z lekkim uśmiechem na twarzy
- O co chodziło z tym współczuciem? - zapytałem bo nie dawało mi to spokoju, wiedziałem że chodzi jej o coś poważniejszego
- Szkoda że nie widziałeś Inis wczoraj, nie wyobrażasz sobie jak się wkurzyła. Przynajmniej na mnie nie była wściekła bo jako jedyna nie nawaliłam
- Ty ty przyniosłaś ten zeszyt? - powiedziałem spokojnie choć w środku cały się gotowałem ze złości
- Tak, ja go przyniosłam, podobno raz zostawiłeś u niej zeszyt, teraz przynajmniej się przydał
- Czego ona chce?! - powiedziałem trochę głośniej
- Nie zadawaj głupich pytań. Ona chce ciebie - zaśmiała się i zaczęła odchodzić
- Muszę z nią porozmawiać - złapałem ją za nadgarstek
- Wczoraj miałeś okazję, ale nie martw się spotkasz ją szybciej niż sobie byś tego życzył i spodziewał - uśmiechnęła się podstępnie i odeszła uwalniając rękę
Nie wiedziałem co to miało znaczyć i o co jej chodziło. Przez resztę lekcji głowiłem się nad tym co powiedziała. Wreszcie dobiegła czternasta i nasze lekcje się zakończyły. Cała ta Rozally przez cały ten czas przyglądała mi się na lekcjach i gdy się odwróciłem uśmiechała się tajemniczo w moją stronę. Wszystko by było w porządku gdyby na korytarzu mnie nie zaczepiła i nie kojarzyłbym jej z wysoką blondynką, która w torebce zamiast kosmetyków i szminek nosi pistolet i noże. Nigdy tej brunetki nie widziałem żeby kręciła się z ludźmi Inis. Pewnie to nowy członek mafii. Nie wiem co fascynuje tą dziewczynę w niej. Chociaż nie byłem święty jak rok temu sam do niej dołączyłem. Jaki ten człowiek był wtedy głupi. Nie wiem co sobie myślałem. Szukałem wtedy nowych przygód, niebezpieczeństw , by jak najbardziej przypiec rodzicom. W sumie to oni nigdy się nie dowiedzieli co robiłem wieczorami i weekendami. Nigdy nie podejrzewali mnie o narkotyki, członkostwo w mafii. A teraz gdy się dowiedzą czeka ich wielkie rozczarowanie.
- Idziesz? - głos Seana wyrwał mnie z zamyśleń
- Nie, wrócę na piechotę, muszę pomyśleć - powiedziałem
- To na razie - poszedł na parkig po samochód
- Cześć - odpowiedziałem i zacząłem szukać dziewczyny która wyszła głównym wejściem
Znalazłem ją na chodniku po drugiej stronie ulicy. Przebiegłem przez jezdnię i dogoniłem ją
- Zaczekaj - powiedziałem a dziewczyna się odwróciła by sprawdzić kto za nią idzie
- Czego chcesz? - warknęła
- Porozmawiać z Inis - odpowiedziałem krótko
- To chodź - powiedziała - Wiedziała że za mną pójdziesz, nie daje ci ona spokoju, co?
- A jak myślisz? - odpowiedziałem pytaniem
- Nie ja jestem tu od myślenia - westchnęła
Zapadła długa cisza. Szliśmy chodnikiem prosto w milczeniu
- Czemu? - zapytałem
- Co czemu? - zaczęła się dopytywać po dłuższej chwili
- Czemu do niej dołączyłaś, też chcesz sobie zmarnować życie?
- Założę się że z tego samego powodu co ty, tutaj jestem - odparła błądząc wzrokiem przed siebie
Po kilku metrach Rozally się zatrzymała. Podjechał duży czarny samochód. Wysiadł z niego wysoki szatyn.
- Właź - zwrócił się do mnie
Wsiedliśmy do samochodu i odjechaliśmy. W środku oprócz kierowcy było dwóch mężczyzn.. Dziewczyna usiadła z przodu obok kierowcy.
- Łapy - warknął jeden z nich wyciągając krótki sznur.Wyciągnąłem ręce a on związał mi je z tyłu.
- Gdzie Inis? - zapytałem
- W nowym domu - odpowiedział krótko - zobaczysz ją w swoim czasie
Jechaliśmy przez pół godziny. Skręciliśmy w las i zatrzymaliśmy się niedaleko
- Mała zmiana planów- zaśmiał się jeden z facetów - Wysiadka
Otworzył i wypchał mnie z samochodu, po czym sami wysiedli . Została tylko Rozally która zobaczyła że się na nią patrzę więc odwróciła wzrok w drugą stronę
- Wstawaj - powiedział i pociągnął mnie za bluzę do góry
- Nie bój się, jak Inis powiedziała że cię nie zabije to znaczy że będziesz żył - zapewnił - Ale dla przykładu mamy cię ukarać za nieposłuszeństwo
- Sam wiesz jakie masz szczęście , pamiętasz Bill'a który za ucieczkę musiał zostać usunięty z tego świata, tylko że on ukrywał się przez jeden dzień, a ty przez kilka tygodni... - westchnął drugi z nich, niższy z brodą
Popatrzyłem się na zebrane postacie. Byłem pewny że nie żartują. Najwyżej czeka mnie nieunikniony łomot, ale da się przeżyć... przynajmniej tak sądzę.
- Miejmy to już za sobą - powiedział jeden z nich rozprostowując ręce
Już po jednym ciosie w brzuch leżałem na ziemi. Szybko dwóch mnie podniosło i postawiło na nogi. Udało mi się uniknąć kolejnego ciosu. Kopnąłem jednego mężczyznę, tak że runął na ziemię. Kolejny, który podszedł za blisko także skończył na ziemi z zakrwawionym nosem. Nie minęło sporo czasu jak znowu leżałem na ziemi zwijając się z bólu.
- Zachciało ci się powalczyć? - syknął facet w garniturze
Wyglądał jakby przed chwilą wracał z jakiegoś ważnego spotkania. Może był w interesach i nie zdążył się przebrać. Nie musiałem długo czekać, jak znowu oberwałem.
Gdzieś po pięciu minutach leżałem nie przytomny. Ten czas był jak wieczność. Nie mogłem wstać lecz oni kilka razy kopnęli mnie po głowie.
- Wystarczy, chcecie zatłuc go na śmierć? - krzyknęłam odpychając Jacoba
Spojrzeli się na mnie, jakbym zabrała im zabawkę. Może tak właśnie go traktowali. Przestali po chwili i podnieśli z ziemi. Jeden z nich sprawdził mu tętno, czy oby na pewno nie przesadzili. Na szczęście go nie zabili. Teraz wsadzili go do samochodu na podłodze i ruszyliśmy w stronę głównej drogi. Po kilku minutach zatrzymaliśmy się przed dużym, beżowym domem. Kierowca otworzył drzwi i z jeszcze jednym chłopakiem wyciągnęli blondyna z samochodu i zawlekli go do środka budynku. Poszłam za nimi. Zatrzymali się w jednym z pomieszczeń. Przy biurku siedziała wysoka blondynka w czerwonej sukience z długopisem w ręku. Podpisywała jak zwykle różne dokumenty, ważne papiery. Oderwała teraz wzrok znad kartki papieru i zrobiła zatroskaną minę. Wstała z krzesła i podeszła bliżej chłopaka.
- Was o coś poprosić - westchnęła - Miało to być łagodne upomnienie, a nie pobicie do nieprzytomności - powiedziała i podniosła jego głowę, która bezwiednie zwisała, tak że nie widać było twarzy
- Co z nim mamy zrobić? - spytał jeden z facetów
- Połóżcie go na łóżku w moim pokoju - powiedziała i wróciła do biurka, sprzątając i segregując szybko papiery.
- Mój brat będzie bezpieczny? - spytałam, gdyż wcale nie zwróciła na mnie jak do tej pory uwagi
- Dobrze się spisałaś Roz - uśmiechnęła się jedynie, lecz nic dalej nie powiedziała
Ruszyłam w stronę dużych, brązowych drewnianych drzwi do sypialni. Było to spore pomieszczenie. Pod ścianą było ułożone dwuosobowe łóżko, z szafeczkami nocnymi po obu stronach. Duże okno zasłaniały zasłony w kolorze wrzosu. Spojrzałam na trójkę ludzi idących, a raczej dwójkę, gdyż jeden był wleczony w stronę łóżka. Położyli go i rozcięli sznur, który dotychczas krępował mu ręce. Stanęłam koło okna, by nie przeszkadzać Ines. Po chwili faceci wyszli, a do środka weszła elegancka kobieta. Podeszła powoli do chłopaka i usiadła na krawędzi łóżka. Zaczęła go cucić, klepiąc delikatnie po policzku. Chłopak otworzył szybko oczy i rozejrzał się po pomieszczeniu.
Zacząłem odzyskiwać przytomność. Dopiero teraz poczułem skutki wyjazdu do lasu. Cały byłem poobijany. Miałem rozciętą wargę, łuk brwiowy, podbite oko i krwotok z nosa. Próbowałem podciągnąć się wyżej by oprzeć się o poręcz łóżka, lecz nie byłem w stanie się podźwignąć
- Spokojnie Danny - powiedziała współczująco i położyła swoją delikatną dłoń na moim brzuchu
Nie wiem co było gorsze ta kobieta, czy ci faceci którzy tak mnie załatwili. Mój wzrok powędrował na postać obok parapetu. Rozally stała i przyglądała się całemu zajściu. Dopiero po kilku minutach odeszła od niego
- Będę w drugim pokoju - powiedziała i wyszła zamykając za sobą drzwi
Inis w ogóle nie zwróciła na nią uwagi tylko zaczęła szukać coś w torebce. Wyciągnęła z niej małą torebeczkę z białym proszkiem
- To ci pomoże - powiedziała - To morfina - podała mi małą zawartość torebki - Heroiny ci nie będę proponować - powiedziała z lekkim uśmiechem
Nie zamierzałem po raz drugi się uzależnić, lecz tym razem nie protestowałem przyjmując biały proszek. Inis wstała i na chwilę wyszła. Do pokoju weszła Rozally. Usiadła po drugiej stronie pokoju na małej sofie. Podniosłem rękę i wytarłem krew z rozciętej wargi.
- Roz... - powiedziałem ochrypiałym głosem podnosząc lekko głowę by przyjrzeć się jej twarzy
- Nic nie mów Danny - wstała i podeszła do szafki wyciągając z szuflady chusteczkę
Podeszła do mnie i przyłożyła do zakrwawionego nosa.
- Ja nie wiedziałam że.. - nie dokończyła bo odwróciła wzrok w drugą stronę - Że tak skończysz...
Złapałem ją za rękę. Odwróciła się i popatrzyła na mnie zdziwiona.
- Masz rodzeństwo? - zapytałem
- Młodszego brata - powiedziała zaskoczona pytaniem
- To co tutaj robisz? - złapałem oddech
- Jestem tutaj z podobnego powodu co ty - odpowiedziała
- Czy naprawdę warto ryzykować aż tyle? - zapytałem - Dla nic nie wartych osób i wartości ?
Dziewczyna spuściła wzrok i wbiła spojrzenie w podłogę.
- Zrobiłam to dla brata, nie z własnej woli - odpowiedziała cicho, ledwo dosłyszalnie
Po chwili zorientowałem się że Inis stoi w progu i przysłuchiwała się naszej rozmowie. Widocznie musiała dopiero wejść
- Dobrze mówisz - powiedziała blondynka podchodząc bliżej - Ale mam jedno pytanie - zaczęła
Puściłem rękę Rozally i dziewczyna wróciła na sofę przyglądając się nam z daleka
- To skoro wiesz ile ryzykowałeś i ile mogłeś stracić dlaczego tak zależało ci na tym by stać się jednym z nas?
- Bo byłem głupi i dopiero teraz sobie uświadomiłem jaka jesteś... - wymamrotałem
- A jaka jestem? - zapytała unosząc jedną brew do góry i siadając na krześle obok łóżka
Patrzyłem tępo w sufit milcząc i nie odpowiadając na jej pytanie. Zamknąłem oczy czekając aż coś doda
- Tak myślałam.. Nie wiem dlaczego zawsze kogoś próbujesz ratować, zrozum, całego świat nie dasz rady uchronić i obronić - schyliła się i pocałowała mnie w czoło - Za godzinę wrócę, jak trochę odpoczniesz trzeba będzie zrobić z tobą porządek.
Rozally wstała i wyszła za Blake z tego pokoju. Zamknęły drzwi i pewnie postawiła kogoś do straży. Dopiero teraz zacząłem szukać odpowiedzi na jej pytanie. Jaka ona jest? Gdy jest blisko czuję do niej ogromną nienawiść, żal, poczucie winy a za razem sympatię, ogromną chęć bycia przy niej. Coś co mnie do niej przyciąga jak magnez. Nie wiem dlaczego tak się dzieje. Przez ten rok wyrządziła sporo zła, cierpienia i bólu nie tylko mi ale też innym ludziom. Ciągle próbuję jej przeszkodzić w jej działaniach, ale czuję że jestem bezsilny, nic nie mogę zrobić. Ciągle jestem zależny od niej, na jej zawołanie. Liczę że kiedyś się to skończy.
- Ja już idę - powiedziałem łapiąc zapakowane drugie śniadanie i jabłko
- Nie zjesz?- spytała smarując kanapki masłem
- Nie, nie jestem głodny, pa - zarzuciłem plecak na plecy i skierowałem się w stronę drzwi
- Tylko bądź ostrożny - dodał ojciec nie odrywając wzroku od gazety
Zamknąłem za sobą drzwi i zacząłem iść do Seana, miał mnie podrzucić dzisiaj do szkoły. Zapukałem do jego domu. Po chwili otworzył chłopak i poszliśmy do samochodu.
W szkole jak zwykle było gwarno od rozmów. Po kwadransie rozległ się głośny dźwięk dzwonka. Nagle cała szkoła zamilkła i porozchodziła się do klas. Po chemii poszedłem do szafki zostawić książki i wziąć nowe
- Współczuję ci - powiedział czyjś głos
Odwróciłem się i zobaczyłem stojącą obok mnie dziewczynę w ciemno brązowych włosach i niebieskich oczach. Oparta była o jedną z szafek. W ręku trzymała książkę i komórkę. Nie wyglądała znajomo. Nic sobie nie przypominam bym ją gdziekolwiek widział. Chociaż nie dziwne skoro jestem nowy w tej szkole i mieście. Ale o co mogło jej chodzić?
- Znamy się? - spytałem - O co ci chodzi?
- Masz rację, nie znasz mnie jeszcze Danny- zaśmiała się - Ale najważniejsze że ja wiem kim ty jesteś - przeciągnęła ostatni wyraz
Skąd ona zna moje imię skoro chodzę do szkoły dopiero trzeci dzień? - zastanawiałem się
- Rozally - przedstawiła się - Rozally Steel - dokończyła z lekkim uśmiechem na twarzy
- O co chodziło z tym współczuciem? - zapytałem bo nie dawało mi to spokoju, wiedziałem że chodzi jej o coś poważniejszego
- Szkoda że nie widziałeś Inis wczoraj, nie wyobrażasz sobie jak się wkurzyła. Przynajmniej na mnie nie była wściekła bo jako jedyna nie nawaliłam
- Ty ty przyniosłaś ten zeszyt? - powiedziałem spokojnie choć w środku cały się gotowałem ze złości
- Tak, ja go przyniosłam, podobno raz zostawiłeś u niej zeszyt, teraz przynajmniej się przydał
- Czego ona chce?! - powiedziałem trochę głośniej
- Nie zadawaj głupich pytań. Ona chce ciebie - zaśmiała się i zaczęła odchodzić
- Muszę z nią porozmawiać - złapałem ją za nadgarstek
- Wczoraj miałeś okazję, ale nie martw się spotkasz ją szybciej niż sobie byś tego życzył i spodziewał - uśmiechnęła się podstępnie i odeszła uwalniając rękę
Nie wiedziałem co to miało znaczyć i o co jej chodziło. Przez resztę lekcji głowiłem się nad tym co powiedziała. Wreszcie dobiegła czternasta i nasze lekcje się zakończyły. Cała ta Rozally przez cały ten czas przyglądała mi się na lekcjach i gdy się odwróciłem uśmiechała się tajemniczo w moją stronę. Wszystko by było w porządku gdyby na korytarzu mnie nie zaczepiła i nie kojarzyłbym jej z wysoką blondynką, która w torebce zamiast kosmetyków i szminek nosi pistolet i noże. Nigdy tej brunetki nie widziałem żeby kręciła się z ludźmi Inis. Pewnie to nowy członek mafii. Nie wiem co fascynuje tą dziewczynę w niej. Chociaż nie byłem święty jak rok temu sam do niej dołączyłem. Jaki ten człowiek był wtedy głupi. Nie wiem co sobie myślałem. Szukałem wtedy nowych przygód, niebezpieczeństw , by jak najbardziej przypiec rodzicom. W sumie to oni nigdy się nie dowiedzieli co robiłem wieczorami i weekendami. Nigdy nie podejrzewali mnie o narkotyki, członkostwo w mafii. A teraz gdy się dowiedzą czeka ich wielkie rozczarowanie.
- Idziesz? - głos Seana wyrwał mnie z zamyśleń
- Nie, wrócę na piechotę, muszę pomyśleć - powiedziałem
- To na razie - poszedł na parkig po samochód
- Cześć - odpowiedziałem i zacząłem szukać dziewczyny która wyszła głównym wejściem
Znalazłem ją na chodniku po drugiej stronie ulicy. Przebiegłem przez jezdnię i dogoniłem ją
- Zaczekaj - powiedziałem a dziewczyna się odwróciła by sprawdzić kto za nią idzie
- Czego chcesz? - warknęła
- Porozmawiać z Inis - odpowiedziałem krótko
- To chodź - powiedziała - Wiedziała że za mną pójdziesz, nie daje ci ona spokoju, co?
- A jak myślisz? - odpowiedziałem pytaniem
- Nie ja jestem tu od myślenia - westchnęła
Zapadła długa cisza. Szliśmy chodnikiem prosto w milczeniu
- Czemu? - zapytałem
- Co czemu? - zaczęła się dopytywać po dłuższej chwili
- Czemu do niej dołączyłaś, też chcesz sobie zmarnować życie?
- Założę się że z tego samego powodu co ty, tutaj jestem - odparła błądząc wzrokiem przed siebie
Po kilku metrach Rozally się zatrzymała. Podjechał duży czarny samochód. Wysiadł z niego wysoki szatyn.
- Właź - zwrócił się do mnie
Wsiedliśmy do samochodu i odjechaliśmy. W środku oprócz kierowcy było dwóch mężczyzn.. Dziewczyna usiadła z przodu obok kierowcy.
- Łapy - warknął jeden z nich wyciągając krótki sznur.Wyciągnąłem ręce a on związał mi je z tyłu.
- Gdzie Inis? - zapytałem
- W nowym domu - odpowiedział krótko - zobaczysz ją w swoim czasie
Jechaliśmy przez pół godziny. Skręciliśmy w las i zatrzymaliśmy się niedaleko
- Mała zmiana planów- zaśmiał się jeden z facetów - Wysiadka
Otworzył i wypchał mnie z samochodu, po czym sami wysiedli . Została tylko Rozally która zobaczyła że się na nią patrzę więc odwróciła wzrok w drugą stronę
- Wstawaj - powiedział i pociągnął mnie za bluzę do góry
- Nie bój się, jak Inis powiedziała że cię nie zabije to znaczy że będziesz żył - zapewnił - Ale dla przykładu mamy cię ukarać za nieposłuszeństwo
- Sam wiesz jakie masz szczęście , pamiętasz Bill'a który za ucieczkę musiał zostać usunięty z tego świata, tylko że on ukrywał się przez jeden dzień, a ty przez kilka tygodni... - westchnął drugi z nich, niższy z brodą
Popatrzyłem się na zebrane postacie. Byłem pewny że nie żartują. Najwyżej czeka mnie nieunikniony łomot, ale da się przeżyć... przynajmniej tak sądzę.
- Miejmy to już za sobą - powiedział jeden z nich rozprostowując ręce
Już po jednym ciosie w brzuch leżałem na ziemi. Szybko dwóch mnie podniosło i postawiło na nogi. Udało mi się uniknąć kolejnego ciosu. Kopnąłem jednego mężczyznę, tak że runął na ziemię. Kolejny, który podszedł za blisko także skończył na ziemi z zakrwawionym nosem. Nie minęło sporo czasu jak znowu leżałem na ziemi zwijając się z bólu.
- Zachciało ci się powalczyć? - syknął facet w garniturze
Wyglądał jakby przed chwilą wracał z jakiegoś ważnego spotkania. Może był w interesach i nie zdążył się przebrać. Nie musiałem długo czekać, jak znowu oberwałem.
Gdzieś po pięciu minutach leżałem nie przytomny. Ten czas był jak wieczność. Nie mogłem wstać lecz oni kilka razy kopnęli mnie po głowie.
*****
Odwróciłam głowę w drugą stronę, by nie widzieć całego tego zdarzenia. Czułam się naprawdę podle, że go w to wciągnęłam. Nie mogłam się sprzeciwić Inis, inaczej zabiłaby mojego młodszego brata. Nagle wszystko ucichło. Nie słychać był już złośliwych obelg Danny'ego, które kierował do swoich oprawców. Spojrzałam się w ich stronę. Danny się nie ruszał. Przestraszyłam się. Wybiegłam z samochodu. Starłam łzę, która wkradła mi się do oka, a teraz spływała po moim, policzku. Żałowałam, że pozwoliłam na coś takiego. Teraz chłopak wyglądał naprawdę strasznie. Jego ubranie było brudne, w niektórych miejscach podarte. Twarz jego była pokryta kurzem i krwią, która pojawiała się z rozciętej wargi i nosa.- Wystarczy, chcecie zatłuc go na śmierć? - krzyknęłam odpychając Jacoba
Spojrzeli się na mnie, jakbym zabrała im zabawkę. Może tak właśnie go traktowali. Przestali po chwili i podnieśli z ziemi. Jeden z nich sprawdził mu tętno, czy oby na pewno nie przesadzili. Na szczęście go nie zabili. Teraz wsadzili go do samochodu na podłodze i ruszyliśmy w stronę głównej drogi. Po kilku minutach zatrzymaliśmy się przed dużym, beżowym domem. Kierowca otworzył drzwi i z jeszcze jednym chłopakiem wyciągnęli blondyna z samochodu i zawlekli go do środka budynku. Poszłam za nimi. Zatrzymali się w jednym z pomieszczeń. Przy biurku siedziała wysoka blondynka w czerwonej sukience z długopisem w ręku. Podpisywała jak zwykle różne dokumenty, ważne papiery. Oderwała teraz wzrok znad kartki papieru i zrobiła zatroskaną minę. Wstała z krzesła i podeszła bliżej chłopaka.
- Was o coś poprosić - westchnęła - Miało to być łagodne upomnienie, a nie pobicie do nieprzytomności - powiedziała i podniosła jego głowę, która bezwiednie zwisała, tak że nie widać było twarzy
- Co z nim mamy zrobić? - spytał jeden z facetów
- Połóżcie go na łóżku w moim pokoju - powiedziała i wróciła do biurka, sprzątając i segregując szybko papiery.
- Mój brat będzie bezpieczny? - spytałam, gdyż wcale nie zwróciła na mnie jak do tej pory uwagi
- Dobrze się spisałaś Roz - uśmiechnęła się jedynie, lecz nic dalej nie powiedziała
Ruszyłam w stronę dużych, brązowych drewnianych drzwi do sypialni. Było to spore pomieszczenie. Pod ścianą było ułożone dwuosobowe łóżko, z szafeczkami nocnymi po obu stronach. Duże okno zasłaniały zasłony w kolorze wrzosu. Spojrzałam na trójkę ludzi idących, a raczej dwójkę, gdyż jeden był wleczony w stronę łóżka. Położyli go i rozcięli sznur, który dotychczas krępował mu ręce. Stanęłam koło okna, by nie przeszkadzać Ines. Po chwili faceci wyszli, a do środka weszła elegancka kobieta. Podeszła powoli do chłopaka i usiadła na krawędzi łóżka. Zaczęła go cucić, klepiąc delikatnie po policzku. Chłopak otworzył szybko oczy i rozejrzał się po pomieszczeniu.
*****
Zacząłem odzyskiwać przytomność. Dopiero teraz poczułem skutki wyjazdu do lasu. Cały byłem poobijany. Miałem rozciętą wargę, łuk brwiowy, podbite oko i krwotok z nosa. Próbowałem podciągnąć się wyżej by oprzeć się o poręcz łóżka, lecz nie byłem w stanie się podźwignąć
- Spokojnie Danny - powiedziała współczująco i położyła swoją delikatną dłoń na moim brzuchu
Nie wiem co było gorsze ta kobieta, czy ci faceci którzy tak mnie załatwili. Mój wzrok powędrował na postać obok parapetu. Rozally stała i przyglądała się całemu zajściu. Dopiero po kilku minutach odeszła od niego
- Będę w drugim pokoju - powiedziała i wyszła zamykając za sobą drzwi
Inis w ogóle nie zwróciła na nią uwagi tylko zaczęła szukać coś w torebce. Wyciągnęła z niej małą torebeczkę z białym proszkiem
- To ci pomoże - powiedziała - To morfina - podała mi małą zawartość torebki - Heroiny ci nie będę proponować - powiedziała z lekkim uśmiechem
Nie zamierzałem po raz drugi się uzależnić, lecz tym razem nie protestowałem przyjmując biały proszek. Inis wstała i na chwilę wyszła. Do pokoju weszła Rozally. Usiadła po drugiej stronie pokoju na małej sofie. Podniosłem rękę i wytarłem krew z rozciętej wargi.
- Roz... - powiedziałem ochrypiałym głosem podnosząc lekko głowę by przyjrzeć się jej twarzy
- Nic nie mów Danny - wstała i podeszła do szafki wyciągając z szuflady chusteczkę
Podeszła do mnie i przyłożyła do zakrwawionego nosa.
- Ja nie wiedziałam że.. - nie dokończyła bo odwróciła wzrok w drugą stronę - Że tak skończysz...
Złapałem ją za rękę. Odwróciła się i popatrzyła na mnie zdziwiona.
- Masz rodzeństwo? - zapytałem
- Młodszego brata - powiedziała zaskoczona pytaniem
- To co tutaj robisz? - złapałem oddech
- Jestem tutaj z podobnego powodu co ty - odpowiedziała
- Czy naprawdę warto ryzykować aż tyle? - zapytałem - Dla nic nie wartych osób i wartości ?
Dziewczyna spuściła wzrok i wbiła spojrzenie w podłogę.
- Zrobiłam to dla brata, nie z własnej woli - odpowiedziała cicho, ledwo dosłyszalnie
Po chwili zorientowałem się że Inis stoi w progu i przysłuchiwała się naszej rozmowie. Widocznie musiała dopiero wejść
- Dobrze mówisz - powiedziała blondynka podchodząc bliżej - Ale mam jedno pytanie - zaczęła
Puściłem rękę Rozally i dziewczyna wróciła na sofę przyglądając się nam z daleka
- To skoro wiesz ile ryzykowałeś i ile mogłeś stracić dlaczego tak zależało ci na tym by stać się jednym z nas?
- Bo byłem głupi i dopiero teraz sobie uświadomiłem jaka jesteś... - wymamrotałem
- A jaka jestem? - zapytała unosząc jedną brew do góry i siadając na krześle obok łóżka
Patrzyłem tępo w sufit milcząc i nie odpowiadając na jej pytanie. Zamknąłem oczy czekając aż coś doda
- Tak myślałam.. Nie wiem dlaczego zawsze kogoś próbujesz ratować, zrozum, całego świat nie dasz rady uchronić i obronić - schyliła się i pocałowała mnie w czoło - Za godzinę wrócę, jak trochę odpoczniesz trzeba będzie zrobić z tobą porządek.
Rozally wstała i wyszła za Blake z tego pokoju. Zamknęły drzwi i pewnie postawiła kogoś do straży. Dopiero teraz zacząłem szukać odpowiedzi na jej pytanie. Jaka ona jest? Gdy jest blisko czuję do niej ogromną nienawiść, żal, poczucie winy a za razem sympatię, ogromną chęć bycia przy niej. Coś co mnie do niej przyciąga jak magnez. Nie wiem dlaczego tak się dzieje. Przez ten rok wyrządziła sporo zła, cierpienia i bólu nie tylko mi ale też innym ludziom. Ciągle próbuję jej przeszkodzić w jej działaniach, ale czuję że jestem bezsilny, nic nie mogę zrobić. Ciągle jestem zależny od niej, na jej zawołanie. Liczę że kiedyś się to skończy.
wtorek, 25 czerwca 2013
Zły list, nowe znajomości i nowe kłopoty
Następnego dnia w szkole było to samo co wczoraj, czyli nudy. Każdy gapił się na mnie jak na jakiegoś kosmitę. Na szczęście lekcje nam się urwały, więc po 11 byłem w domu. Usiadłem w salonie i zacząłem oglądać telewizję. Przełączałem kanały w poszukiwaniu jakiegoś fajnego filmu, lecz nic takiego nie leciało. Do domu wszedł ojciec.
- Drugiego dnia wagary? - zdziwiła się
- Tak, a czemuż by nie? W końcu trzeba zacząć - odburknąłem
Wszedł do pokoju i usiadł na kanapie
- Idę do lekcji - powiedziałem i wstałem
- Zaczekaj
- Co znowu?
- Wierzę, że zmienisz swoje zachowanie, my naprawdę chcemy dla ciebie dobrze
- Cieszę się ,ale teraz się śpieszę - rzuciłem i pobiegłem na górę po schodach
Zamknąłem za sobą drzwi od pokoju i usiadłem na łóżku. Z zamyśleń wyrwał mnie odgłos przychodzącego połączenia. To Evelyn. Szybko nacisnąłem czerwoną słuchawkę i rzuciłem telefon na łóżko obok. Nie miałem zamiaru odbierać. Jedynym plusem przyjazdu tutaj była ucieczka od przeszłości.
Po czternastej wróciła moja matka ze swojej nowej pracy. Była lekarzem w szpitalu. Ojciec też niezłą posadkę sobie zapewnił. Został policjantem, normalnie świetnie. Teraz to życie będzie o wiele trudniejsze. Komórka znów zapikała. To samo połączenie, które zostało również odrzucone. Zostawiłem komórkę w szufladzie i zbiegłem na dół.
- Ty już w domu? - zdziwiła się odkładając torebkę na szafkę
- Cześć mamo, też się cieszę że ciebie widzę. Tak, jak widać, chyba że jestem czyimś klonem
- Mam do ciebie jeszcze jedną sprawę- zaczęła wyciągać jakiś zeszyt z torebki
- Jaką?
- Ten zeszyta dała mi taka miła dziewczyna, mówiła że pożyczyłeś jej zeszyt wczoraj i oddaje ci go
- Zeszyt?
- Nie wiem, skoro pożyczałeś. Ja idę się odświeżyć, za jakąś godzinkę będzie obiad - znikła za drzwiami sypialni
Zacząłem się zastanawiać co to za zeszyt. O ile dobrze pamiętam wczoraj nie pożyczałem nikomu zeszytu, a już na pewno nie poznałem żadnej dziewczyny. Otworzyłem zeszyta na pierwszej stronie.
Ten zeszyt był z poprzedniej szkoły, wtedy kiedy chodziłem do trzeciej gimnazjum. Pismo wskazuje że to musi być mój zeszyt. Zacząłem kartkować strony i znalazłem list w białej kopercie. Nie był zaadresowany do nikogo. Poszedłem do swojego pokoju. Usiadłem na krześle i na spokojnie otworzyłem kopertę. W środku znajdował się jakiś list, albo wiadomość. Rozłożyłem zapisaną kartkę papieru. Na środku dużymi literami pisało od kogo. Gdy przeczytałem imię i nazwisko zamarłem.Wiedziałem co będzie zawierała dalsza treść listu. Oparłem ręce na kolanach i zacząłem czytać
Przeczytałem ten list z dwa razy. Zgniotłem go i wyrzuciłem do kosza. Byłem wściekły. Mogłem się domyślić że nie dadzą mi spokoju, ale nie sądziłem że tak szybko mnie znajdą. Krążyłem teraz po pokoju w poszukiwaniu odpowiedzi ,,Co teraz?''. Gdy trochę ochłonąłem zszedłem na dół na obiad. Usiadłem do stołu i zacząłem bawić się jedzeniem.
- Zjedz coś w końcu - powiedział ojciec sięgając po dokładkę surówki
- Nie, nie jestem głodny - wstałem od stołu
- Danny - zaczął ojciec
- Zostaw go - powiedziała matka spokojnym głosem - Jak zgłodnieje to przyjdzie
Pokiwałem głową i wziąłem bluzę wiszącą na wieszaku i wyszedłem na dwór. Słońce wciąż wisiało wysoko na niebie i mocno świeciło. Szedłem chodnikiem mijając dom sąsiadów
- Podasz? - zawołał ktoś i wtedy dostrzegłem toczącą się przede mną piłkę
- Jasne - powiedziałem i schyliłem się by wziąć piłkę - Trzymaj - podałem ją chłopakowi
- Sean Kendrick - podał rękę
- Danny Shad - przedstawiłem się odwzajemniając uścisk - Ty chyba chodzisz za mną do klasy
- Tak, zgadza się - uśmiechnął się chłopak - Siedzisz nawet za mną na fizyce w ławce
- Na prawdę? - zapytałem a chłopak przytaknął - Nie zauważyłem
- Zdarza się - powiedział - Grasz?
- Przeważnie gram w kosza, ale w piłkę nożną też zdarza się pograć - spojrzałem na piłkę
- Zapisałeś się do drużyny w szkole?
- Nie, nie wiem czy znajdę czas, w starej szkole grałem... - westchnąłęm - Ale teraz..
- Jak chcesz to jutro zaprowadzę cię do tenera
- Dobra - wzruszyłem ramionami
- Chodź na chwilę do mnie, jest u mnie kilku kumpli z naszej klasy, chętnie by cie poznali - chłopak ruszył przodem
Chwilę się zastanawiałem ale potem poszedłem za Sean'em. Poszliśmy za dom gdzie znajdował się ogród.
- Mamy gościa - zaczął chłopak - Poznajcie Danny'ego - przedstawił mnie
Towarzystwo było nawet fajne, nie byli snobami jak ich sobie wyobrażałem. Zaczęliśmy na początku rozmawiać o piłce. Dowiedziałem się nawet że raz graliśmy mecz, tylko wtedy byłem ze starą szkołą
Minęło kilka godzin na rozmawianiu i graniu. Z pięknego popołudniowego dnia zrobił się chłodny wieczór. Wszyscy zaczęli się rozchodzić
- Ja też już idę, późno się robi, dzięki
- Nie ma za co, teraz jesteś zmuszony częściej tu wpadać
- Postaram się - pożegnaliśmy się i wróciłem do domu
- Gdzie byłeś - padło pierwsze pytanie ojca
- U tego syna sąsiada, jak mi nie wierzysz to możesz..
- Dobra, już, wierzę ci - zaśmiał się - Słychaćwas było aż w mieszkaniu
- Cieszę się, idę do pokoju
- Zejdź za pięć minut na kolacje - rzucił ojciec kiedy wchodziłem po schodach
- Postaram się nie spóźnić - zaśmiałem się
Ja zawsze spóźniam się na kolacje lub na lekcje. Inni muszą do tego przywyknąć. Te kilka godzin u kolegi poprawiło mi humor, lecz gdy wszedłem do pokoju i zobaczyłem stary zeszyt na którym leżała pusta biała koperta, złe wspomnienia powróciły. Zamknąłem zeszyt i włożyłem go do szuflady. Przy okazji wziąłem komórkę. Sprawdziłem czy nikt do mnie nie pisał. Zamiast SMS'ów było dwadzieścia nieodebranych połączeń. Ta cała kobieta jest na prawdę chora. Zamiast zadzwonić osobiście każe wydzwaniać pozostałym osobą w mafii. Chociaż ten fakt i tak by nie zmienił, bo nie miałem zamiaru odbierać. Zszedłem na dół. Po kolacji oglądałem telewizję do późna do póki nie zasnąłem na wersalce.
- Drugiego dnia wagary? - zdziwiła się
- Tak, a czemuż by nie? W końcu trzeba zacząć - odburknąłem
Wszedł do pokoju i usiadł na kanapie
- Idę do lekcji - powiedziałem i wstałem
- Zaczekaj
- Co znowu?
- Wierzę, że zmienisz swoje zachowanie, my naprawdę chcemy dla ciebie dobrze
- Cieszę się ,ale teraz się śpieszę - rzuciłem i pobiegłem na górę po schodach
Zamknąłem za sobą drzwi od pokoju i usiadłem na łóżku. Z zamyśleń wyrwał mnie odgłos przychodzącego połączenia. To Evelyn. Szybko nacisnąłem czerwoną słuchawkę i rzuciłem telefon na łóżko obok. Nie miałem zamiaru odbierać. Jedynym plusem przyjazdu tutaj była ucieczka od przeszłości.
Po czternastej wróciła moja matka ze swojej nowej pracy. Była lekarzem w szpitalu. Ojciec też niezłą posadkę sobie zapewnił. Został policjantem, normalnie świetnie. Teraz to życie będzie o wiele trudniejsze. Komórka znów zapikała. To samo połączenie, które zostało również odrzucone. Zostawiłem komórkę w szufladzie i zbiegłem na dół.
- Ty już w domu? - zdziwiła się odkładając torebkę na szafkę
- Cześć mamo, też się cieszę że ciebie widzę. Tak, jak widać, chyba że jestem czyimś klonem
- Mam do ciebie jeszcze jedną sprawę- zaczęła wyciągać jakiś zeszyt z torebki
- Jaką?
- Ten zeszyta dała mi taka miła dziewczyna, mówiła że pożyczyłeś jej zeszyt wczoraj i oddaje ci go
- Zeszyt?
- Nie wiem, skoro pożyczałeś. Ja idę się odświeżyć, za jakąś godzinkę będzie obiad - znikła za drzwiami sypialni
Zacząłem się zastanawiać co to za zeszyt. O ile dobrze pamiętam wczoraj nie pożyczałem nikomu zeszytu, a już na pewno nie poznałem żadnej dziewczyny. Otworzyłem zeszyta na pierwszej stronie.
Danny Shad klasa III D
Ten zeszyt był z poprzedniej szkoły, wtedy kiedy chodziłem do trzeciej gimnazjum. Pismo wskazuje że to musi być mój zeszyt. Zacząłem kartkować strony i znalazłem list w białej kopercie. Nie był zaadresowany do nikogo. Poszedłem do swojego pokoju. Usiadłem na krześle i na spokojnie otworzyłem kopertę. W środku znajdował się jakiś list, albo wiadomość. Rozłożyłem zapisaną kartkę papieru. Na środku dużymi literami pisało od kogo. Gdy przeczytałem imię i nazwisko zamarłem.Wiedziałem co będzie zawierała dalsza treść listu. Oparłem ręce na kolanach i zacząłem czytać
Inis Blake
Bardzo zaskoczyło mnie twoje zniknięcie Danny. Nie spodziewałam się po tobie że uciekniesz. Próbowałam wielokrotnie się z tobą z komunikować, lecz nawet nie odbierasz telefonów. Zajęło mi kilka dni by cię znaleźć. Mogłeś chociaż powiedzieć gdzie wyjeżdżasz, aby nie marnować mojego tak cennego czasu. Nie musisz się martwić, przez jednego psa który węszył i prawie namierzył naszą działalność byliśmy zmuszeni i my się wyprowadzić. Dziwnym trafem mój brat tu jest więc wpadłam go odwiedzić i przypadkiem spotkałam twojego młodszego brata który szedł chodnikiem. Pamiętaj że od nas nie tak ławo się uwolnić. A teraz nie smuć się, ciesz się że mam dobry humor i nie zginiesz. Miłego dnia Danny i nie zapomnij o nas.
Przeczytałem ten list z dwa razy. Zgniotłem go i wyrzuciłem do kosza. Byłem wściekły. Mogłem się domyślić że nie dadzą mi spokoju, ale nie sądziłem że tak szybko mnie znajdą. Krążyłem teraz po pokoju w poszukiwaniu odpowiedzi ,,Co teraz?''. Gdy trochę ochłonąłem zszedłem na dół na obiad. Usiadłem do stołu i zacząłem bawić się jedzeniem.
- Zjedz coś w końcu - powiedział ojciec sięgając po dokładkę surówki
- Nie, nie jestem głodny - wstałem od stołu
- Danny - zaczął ojciec
- Zostaw go - powiedziała matka spokojnym głosem - Jak zgłodnieje to przyjdzie
Pokiwałem głową i wziąłem bluzę wiszącą na wieszaku i wyszedłem na dwór. Słońce wciąż wisiało wysoko na niebie i mocno świeciło. Szedłem chodnikiem mijając dom sąsiadów
- Podasz? - zawołał ktoś i wtedy dostrzegłem toczącą się przede mną piłkę
- Jasne - powiedziałem i schyliłem się by wziąć piłkę - Trzymaj - podałem ją chłopakowi
- Sean Kendrick - podał rękę
- Danny Shad - przedstawiłem się odwzajemniając uścisk - Ty chyba chodzisz za mną do klasy
- Tak, zgadza się - uśmiechnął się chłopak - Siedzisz nawet za mną na fizyce w ławce
- Na prawdę? - zapytałem a chłopak przytaknął - Nie zauważyłem
- Zdarza się - powiedział - Grasz?
- Przeważnie gram w kosza, ale w piłkę nożną też zdarza się pograć - spojrzałem na piłkę
- Zapisałeś się do drużyny w szkole?
- Nie, nie wiem czy znajdę czas, w starej szkole grałem... - westchnąłęm - Ale teraz..
- Jak chcesz to jutro zaprowadzę cię do tenera
- Dobra - wzruszyłem ramionami
- Chodź na chwilę do mnie, jest u mnie kilku kumpli z naszej klasy, chętnie by cie poznali - chłopak ruszył przodem
Chwilę się zastanawiałem ale potem poszedłem za Sean'em. Poszliśmy za dom gdzie znajdował się ogród.
- Mamy gościa - zaczął chłopak - Poznajcie Danny'ego - przedstawił mnie
Towarzystwo było nawet fajne, nie byli snobami jak ich sobie wyobrażałem. Zaczęliśmy na początku rozmawiać o piłce. Dowiedziałem się nawet że raz graliśmy mecz, tylko wtedy byłem ze starą szkołą
Minęło kilka godzin na rozmawianiu i graniu. Z pięknego popołudniowego dnia zrobił się chłodny wieczór. Wszyscy zaczęli się rozchodzić
- Ja też już idę, późno się robi, dzięki
- Nie ma za co, teraz jesteś zmuszony częściej tu wpadać
- Postaram się - pożegnaliśmy się i wróciłem do domu
- Gdzie byłeś - padło pierwsze pytanie ojca
- U tego syna sąsiada, jak mi nie wierzysz to możesz..
- Dobra, już, wierzę ci - zaśmiał się - Słychaćwas było aż w mieszkaniu
- Cieszę się, idę do pokoju
- Zejdź za pięć minut na kolacje - rzucił ojciec kiedy wchodziłem po schodach
- Postaram się nie spóźnić - zaśmiałem się
Ja zawsze spóźniam się na kolacje lub na lekcje. Inni muszą do tego przywyknąć. Te kilka godzin u kolegi poprawiło mi humor, lecz gdy wszedłem do pokoju i zobaczyłem stary zeszyt na którym leżała pusta biała koperta, złe wspomnienia powróciły. Zamknąłem zeszyt i włożyłem go do szuflady. Przy okazji wziąłem komórkę. Sprawdziłem czy nikt do mnie nie pisał. Zamiast SMS'ów było dwadzieścia nieodebranych połączeń. Ta cała kobieta jest na prawdę chora. Zamiast zadzwonić osobiście każe wydzwaniać pozostałym osobą w mafii. Chociaż ten fakt i tak by nie zmienił, bo nie miałem zamiaru odbierać. Zszedłem na dół. Po kolacji oglądałem telewizję do późna do póki nie zasnąłem na wersalce.
środa, 5 czerwca 2013
Pierwszy dzień
Pierwszy dzień w nowej szkole może się wydać przerażający. Jednak ja nie przejmowałem się tym zbytnio. Dla mnie siedzenie w szkole a na komisariacie to dwie takie same rzeczy. Chociaż to drugie wydaje się nieco ciekawsze.
Można sobie wyobrazić wysokiego chłopaka o średniej długości blond włosach, które wiecznie są rozwiane na różne strony. Jest zwykłym nastolatkiem z problemami , no może trochę zbyt niespotykanymi. Duże, brązowe oczy pasują mu do twarzy, albo raczej tak twierdzi jego mama. Charakter ma bardzo trudny. Stara się być miły i zwyczajny lecz mu się nigdy to nie udaje. Ciągle wpada w tarapaty i bezustannie ma kłopoty. Nie ma drugiego takiego samego człowieka - to przecież cały Ja.
Szedłem korytarzem w stronę sali gdzie miała odbyć się moja pierwsza lekcja,a mianowicie chemia. Jedyne przedmioty które lubiłem to informatyka i W-F. Znalazłem szybko salę gdzie miała być lekcja. Na korytarzu rozległ się głośny dźwięk dzwonka. Wszedłem do klasy i rozejrzałem się po niej. Nikt nawet nie zauważył że wszedłem. Każdy był zajęty rozmowami. Przeszedłem na koniec sali i usiadłem w ostatniej ławce przy oknie. Po kilku minutach przyszedł nauczyciel. Był to nie wyskoki facet z wąsami ubrany w szary garnitur. Na nosie miał okulary. Postawił kubek z kawą na biurku i usiadł na krześle otwierając dziennik. Rozmowy w klasie nieco przycichły, ale nie zakończyły.
- Dobrze - zaczął nauczyciel - Jak się domyślacie jestem waszym nauczycielem od chemii
- Nie trudno nie zgadnąć - wyrwał się jeden z błaznów klasowych
- Mam na imię Tobias Eriksen
- Miło pana poznać- zaśmiały się dziewczyny z pierwszych ławek
- Może się teraz przedstawimy - powiedział wyczytując listę
Każdy wstawał i krótko mówiło sobie. W końcu wyczytał moje nazwisko. Wstałem z ławki i popatrzyłem na tablice
- Może się przedstawisz? - spytał Eriksen wyglądając znad dziennika
- Jakoś nie mam ochoty - burknąłem i usiadłem do ławki
Na sobie czułem spojrzenia wszystkich obecnych w klasie. Włożyłem słuchawki i zacząłem słuchać muzyki. Nauczyciel jeszcze coś tam gadał o regulaminie pracowni o systemie oceniania i innych, nic mnie nie obchodzących rzeczach.. Lekcja się zakończyła. Odetchnąłem z ulgą. Wyszedłem na korytarz prosto do mojej szafki. W pakowałem do niej książki i wziąłem nowe, tym razem do matmy i fizyki. Sprawdziłem w planie gdzie mam następne lekcje. Oparłem się o ścianę obserwując pozostałych. Nagle na korytarzy zjawiła się grupka chłopaków. Szli środkiem a każdy ustępował z drogi. Ci co stali przy szafkach mało co do nich nie weszli. Nie znałem tych typków. Przechodzili obok mnie przy okazji potrącając ramieniu. Złapałem jednego za rękę i przygniotłem do ściany
- Odwal się - warknął
- Najpierw przeproś -powiedziałem przyduszając go coraz mocniej
Na korytarzu każdy się na nas gapił . Nie zważałem na to. Bardziej byłem zajęty rozprawianiem się z tym durniem. Po kilku minutach już chyba nie wytrzymał.
- Przepraszam! - wydarł się na cały korytarz
Puściłem go i odsunąłem się na bok obserwując jak odchodzi. Po chwili jednej z sal wyszedł następny chłopak. Był to wysoki szatyn. Szybko dołączył do tamtych i zaczęli coś tam do siebie krzyczeć. Rozdzwonił się dzwonek. Niechętnie wszedłem do sali na następną lekcję.
Cały dzień w szkole był nawet mniej męczący. Nauczyciele prowadzili wolną lekcję, czytali regulaminy i inne nudne rzeczy. Po szkole wróciłem do domu. Przeprowadziliśmy się tu niecały tydzień. Nikogo tu nie znałem, nawet sam nie wiem czy mam ochotę kogoś poznawać. Przyjechaliśmy tu tylko dlatego że mój młodszy brat ma wspaniałą zdolność jeździecką. Ojciec postanowił że się tu przeniesiemy ponieważ nie ma sensu jeździć do stadniny oddalonej o 300km. Nikt nawet nie spytał się mnie o zdanie. Razem ze starym domem zostawiłem dziewczynę, oraz kumpli. Teraz gdzie mieszkamy to kompletne zadupie. ,,Dom idealny'' ale nie dla mnie. Wszedłem do domu. Wszędzie leżały puste kartony i był bałagan. Dopiero teraz wypakowywali przedmiot z pudeł. . Przedostałem się z ledwością do schodów prowadzących na piętro
- Danny - zawołał ktoś
- Co?! - burknąłem
- I jak w szkole? - zaciekawiła się matka
- A jak może być w szkole?
- Wszysto w porzdku? - zapytał ojciec wychodząc z kuchni
- Jak do was nie dzwonili to znaczy że nic się nie stało...chyba
- Przeprowadziliśmy się tu być mógł zacząć od nowa i skończyć z tamtym życiem - zaczął swój wykład ojciec
- Wołałeś? - zmieniłem temat przypominając jak ojciec mnie wtedy zawołał
- Tak, chciałbym abyś poszedł do sąsiada, ma syna w twoim wieku, na pewno się dogadacie
- Na pewno to Kopernik nie żyje. Nie zamierzam się z tąd ruszać ani poznawać jakiś debili!
- Danny! - wrzasnął ojciec
- Chyba Jared was woła - powiedziałem by zmienić temat i szybko wbiegłem po schodach na górę zanim zdążyli coś dodać
Zrzuciłem plecak na podłogę i podszedłem do okna. Słońce powoli chowało się za horyzontem. Zerknąłem na pomieszczenie. Wszędzie tak samo jak na dole, czyli kartony. Tylko że w moich znajdowały się rzeczy bo nie były rozpakowane. Usiadłem na krześle przy biurku i uruchomiłem laptopa, jedyną rzecz potrzebna do życia. Sprawdziłem pocztę. To od moich starych kumpli. Napisali że przeszli do półfinału i mają szansę na zdobycie złota w kosza. Chwilkę z nimi popisałem a następnie wyłączyłem laptopa. Oparłem łokcie o kolana i schowałem twarz w dłoniach
- Danny? - podeszła do mnie matka
- Puka się za nim wejdzie! - powiedziałem zimno
- Przepraszam, będę pamiętać - powiedziała spokojnym głosem
- To czego chcesz? - zapytałem
- Mam prośbę, zaprowadził byś Jareda do nowego kolegi. Mieszka kilka domów dalej, ale wolę by sam nie szedł
- I ja mam robić za niańkę?
- Nie, masz być dobrym, kochającym, miłym, i troskliwym bratem
- Te określenia to nie pod tym adresem - zakpiłem
-Wiem że gdzieś tam w środku potrafisz być dobrym bratem
- Chyba w snach - wstałem z krzesła i przeciągnąłem się
- Pójdziesz?
- A mam wybór? - burknąłem i złapałem deskorolkę leżącą na kartonie - Ale po niego nie idę
Zbiegłem po schodach i zobaczyłem przy wyjściu swojego brata
- Rusz się , bo cię śmierć zagryzie - otworzyłem drzwi i wyszedłem pierwszy
- Idę - poczłapał za mną
Po kilku minutach zatrzymaliśmy się koło żółtego domu z pięknym ogrodem
- Czy to na pewno tu?
- Mhm - pokiwał głową
- To spadam - położyłem deskę na chodnik i zacząłem wracać w stronę domu
Zatrzymałem się bo zobaczyłem tych samych debili ze szkoły. Jechali motorami w stronę miasta. Na szczęście mnie nie zauważyli. Wróciłem do domu. Resztę wieczoru spędziłem w swoim pokoju. Zszedłem tylko na kolację. Po drugiej położyłem się spać.
Straciłem całe swoje życie przyjeżdżając tutaj.
Można sobie wyobrazić wysokiego chłopaka o średniej długości blond włosach, które wiecznie są rozwiane na różne strony. Jest zwykłym nastolatkiem z problemami , no może trochę zbyt niespotykanymi. Duże, brązowe oczy pasują mu do twarzy, albo raczej tak twierdzi jego mama. Charakter ma bardzo trudny. Stara się być miły i zwyczajny lecz mu się nigdy to nie udaje. Ciągle wpada w tarapaty i bezustannie ma kłopoty. Nie ma drugiego takiego samego człowieka - to przecież cały Ja.
Szedłem korytarzem w stronę sali gdzie miała odbyć się moja pierwsza lekcja,a mianowicie chemia. Jedyne przedmioty które lubiłem to informatyka i W-F. Znalazłem szybko salę gdzie miała być lekcja. Na korytarzu rozległ się głośny dźwięk dzwonka. Wszedłem do klasy i rozejrzałem się po niej. Nikt nawet nie zauważył że wszedłem. Każdy był zajęty rozmowami. Przeszedłem na koniec sali i usiadłem w ostatniej ławce przy oknie. Po kilku minutach przyszedł nauczyciel. Był to nie wyskoki facet z wąsami ubrany w szary garnitur. Na nosie miał okulary. Postawił kubek z kawą na biurku i usiadł na krześle otwierając dziennik. Rozmowy w klasie nieco przycichły, ale nie zakończyły.
- Dobrze - zaczął nauczyciel - Jak się domyślacie jestem waszym nauczycielem od chemii
- Nie trudno nie zgadnąć - wyrwał się jeden z błaznów klasowych
- Mam na imię Tobias Eriksen
- Miło pana poznać- zaśmiały się dziewczyny z pierwszych ławek
- Może się teraz przedstawimy - powiedział wyczytując listę
Każdy wstawał i krótko mówiło sobie. W końcu wyczytał moje nazwisko. Wstałem z ławki i popatrzyłem na tablice
- Może się przedstawisz? - spytał Eriksen wyglądając znad dziennika
- Jakoś nie mam ochoty - burknąłem i usiadłem do ławki
Na sobie czułem spojrzenia wszystkich obecnych w klasie. Włożyłem słuchawki i zacząłem słuchać muzyki. Nauczyciel jeszcze coś tam gadał o regulaminie pracowni o systemie oceniania i innych, nic mnie nie obchodzących rzeczach.. Lekcja się zakończyła. Odetchnąłem z ulgą. Wyszedłem na korytarz prosto do mojej szafki. W pakowałem do niej książki i wziąłem nowe, tym razem do matmy i fizyki. Sprawdziłem w planie gdzie mam następne lekcje. Oparłem się o ścianę obserwując pozostałych. Nagle na korytarzy zjawiła się grupka chłopaków. Szli środkiem a każdy ustępował z drogi. Ci co stali przy szafkach mało co do nich nie weszli. Nie znałem tych typków. Przechodzili obok mnie przy okazji potrącając ramieniu. Złapałem jednego za rękę i przygniotłem do ściany
- Odwal się - warknął
- Najpierw przeproś -powiedziałem przyduszając go coraz mocniej
Na korytarzu każdy się na nas gapił . Nie zważałem na to. Bardziej byłem zajęty rozprawianiem się z tym durniem. Po kilku minutach już chyba nie wytrzymał.
- Przepraszam! - wydarł się na cały korytarz
Puściłem go i odsunąłem się na bok obserwując jak odchodzi. Po chwili jednej z sal wyszedł następny chłopak. Był to wysoki szatyn. Szybko dołączył do tamtych i zaczęli coś tam do siebie krzyczeć. Rozdzwonił się dzwonek. Niechętnie wszedłem do sali na następną lekcję.
Cały dzień w szkole był nawet mniej męczący. Nauczyciele prowadzili wolną lekcję, czytali regulaminy i inne nudne rzeczy. Po szkole wróciłem do domu. Przeprowadziliśmy się tu niecały tydzień. Nikogo tu nie znałem, nawet sam nie wiem czy mam ochotę kogoś poznawać. Przyjechaliśmy tu tylko dlatego że mój młodszy brat ma wspaniałą zdolność jeździecką. Ojciec postanowił że się tu przeniesiemy ponieważ nie ma sensu jeździć do stadniny oddalonej o 300km. Nikt nawet nie spytał się mnie o zdanie. Razem ze starym domem zostawiłem dziewczynę, oraz kumpli. Teraz gdzie mieszkamy to kompletne zadupie. ,,Dom idealny'' ale nie dla mnie. Wszedłem do domu. Wszędzie leżały puste kartony i był bałagan. Dopiero teraz wypakowywali przedmiot z pudeł. . Przedostałem się z ledwością do schodów prowadzących na piętro
- Danny - zawołał ktoś
- Co?! - burknąłem
- I jak w szkole? - zaciekawiła się matka
- A jak może być w szkole?
- Wszysto w porzdku? - zapytał ojciec wychodząc z kuchni
- Jak do was nie dzwonili to znaczy że nic się nie stało...chyba
- Przeprowadziliśmy się tu być mógł zacząć od nowa i skończyć z tamtym życiem - zaczął swój wykład ojciec
- Wołałeś? - zmieniłem temat przypominając jak ojciec mnie wtedy zawołał
- Tak, chciałbym abyś poszedł do sąsiada, ma syna w twoim wieku, na pewno się dogadacie
- Na pewno to Kopernik nie żyje. Nie zamierzam się z tąd ruszać ani poznawać jakiś debili!
- Danny! - wrzasnął ojciec
- Chyba Jared was woła - powiedziałem by zmienić temat i szybko wbiegłem po schodach na górę zanim zdążyli coś dodać
Zrzuciłem plecak na podłogę i podszedłem do okna. Słońce powoli chowało się za horyzontem. Zerknąłem na pomieszczenie. Wszędzie tak samo jak na dole, czyli kartony. Tylko że w moich znajdowały się rzeczy bo nie były rozpakowane. Usiadłem na krześle przy biurku i uruchomiłem laptopa, jedyną rzecz potrzebna do życia. Sprawdziłem pocztę. To od moich starych kumpli. Napisali że przeszli do półfinału i mają szansę na zdobycie złota w kosza. Chwilkę z nimi popisałem a następnie wyłączyłem laptopa. Oparłem łokcie o kolana i schowałem twarz w dłoniach
- Danny? - podeszła do mnie matka
- Puka się za nim wejdzie! - powiedziałem zimno
- Przepraszam, będę pamiętać - powiedziała spokojnym głosem
- To czego chcesz? - zapytałem
- Mam prośbę, zaprowadził byś Jareda do nowego kolegi. Mieszka kilka domów dalej, ale wolę by sam nie szedł
- I ja mam robić za niańkę?
- Nie, masz być dobrym, kochającym, miłym, i troskliwym bratem
- Te określenia to nie pod tym adresem - zakpiłem
-Wiem że gdzieś tam w środku potrafisz być dobrym bratem
- Chyba w snach - wstałem z krzesła i przeciągnąłem się
- Pójdziesz?
- A mam wybór? - burknąłem i złapałem deskorolkę leżącą na kartonie - Ale po niego nie idę
Zbiegłem po schodach i zobaczyłem przy wyjściu swojego brata
- Rusz się , bo cię śmierć zagryzie - otworzyłem drzwi i wyszedłem pierwszy
- Idę - poczłapał za mną
Po kilku minutach zatrzymaliśmy się koło żółtego domu z pięknym ogrodem
- Czy to na pewno tu?
- Mhm - pokiwał głową
- To spadam - położyłem deskę na chodnik i zacząłem wracać w stronę domu
Zatrzymałem się bo zobaczyłem tych samych debili ze szkoły. Jechali motorami w stronę miasta. Na szczęście mnie nie zauważyli. Wróciłem do domu. Resztę wieczoru spędziłem w swoim pokoju. Zszedłem tylko na kolację. Po drugiej położyłem się spać.
Straciłem całe swoje życie przyjeżdżając tutaj.
Subskrybuj:
Posty (Atom)