Strony

piątek, 28 czerwca 2013

Poczucie winy

Niebo było pochmurne. Rozmowy w budynku zdawały się cichnąć. Spojrzałem na zegar na ścianie. Wskazywał w pół do piątej. O tej porze powinienem być już w domu. Ojciec znów zacznie mnie wypytywać co robiłem, dlaczego nie wróciłem do domu na czas i takie tam. Nie może zrozumieć że ja już nie jestem tym siedmioletnim Danny'm który siedział mu na kolanach i czytał książkę wesoło się uśmiechając. Nie jestem małym chłopcem, mam już siedemnaście lat, za rok będę już pełnoletni i wtedy na pewno będę częściej przesiadywał u kumpli, na mieście, a nie w domu w swoim pokoju. Minuty zamieniały się na godziny. W całym domu zapanowała kompletna cisza. Zamknąłem oczy  rozmyślając o tym jak wrócić do domu. Najpierw musiałbym wstać z łóżka, a to nie jest takie proste. Gdy próbowałem wstać poczułem ostry ból w klatę piersiowej więc z powrotem opadłem na poduszkę. Drzwi od pokoju się otworzyły. Do środka weszła Rozally.
- Inis musiała pojechać do innego miasta załatwić coś  - powiedziała zamykając drzwi -  Jak się czujesz?
- Tak jak wyglądam - odparłem 
- To znaczy okropnie - stwierdziła
Wzięła wilgotny ręcznik i wytarła mi czoło
- Jak byś miała szansę się stąd wyrwać skorzystałabyś z niej ? - zapytałem gdy w końcu usiadła na  brzegu łóżka - Rozally?
- To nie takie proste - powiedziała
- Ile już tutaj jesteś? - zapytałem
- Jakiś tydzień, nie jest najgorzej - lekko się uśmiechnęła
- To masz szansę jeszcze się stąd wyrwać
- Dlaczego? - zapytała
- Bo wkrótce będzie cię sprawdzać, wtedy się nie uwolnisz. Na początku każe ci zabić jakiegoś człowieka, później dojdą napady, narkotyki, walka z gangami. Ciągłe zabijanie winnych i niewinnych osób, dorosłych, dzieci, wszystkich bez wyjątków
- Zabiłeś człowieka? - spytała.
Spodziewałem się że o to zapyta. Nie miałem nic do ukrycia. Pokręciłem głową.
- Był taki mały chłopiec... - przyznałem nie dokończając- Miałem jeszcze zabić trzy osoby które mi wskazała, było to małżeństwo z małym dzieckiem, lecz odmówiłem
- I co zrobiła? - zainteresowała się
- To co zawsze, wkurzyła się. Wtedy chciała porozmawiać. Uświadomiłem ją że nigdy nie zabiję żadnego niewinnego człowieka bo jej się tak podoba. Był to dość długa i burzliwa rozmowa, ale poskutkowało. Już nigdy nie kazała mi zlecać żadnych morderstw, zabójstw. Wtedy się cieszyłem, jednak zabrała mnie na swoją misję - zaśmiałem się pod nosem kręcąc głową - Pamiętam że wtedy cały dzień padało. Była noc. Jakaś matka z dwójką małych dzieci, może dwulatkiem i sześciolatkiem, w sumie nie wiem, szli chodnikiem w stronę bloku. Podeszła do nich i z uśmiechem na twarzy strzeliła kobiecie w głowę niż ta zdążyła cokolwiek zrobić. Zabrała dzieci i podeszła do furgonetki. Siedziałem wtedy z tyłu z Nickiem Grattonem, jednym z jej zaufanych osób. Wyszliśmy z samochodu i patrzyliśmy się na Inis. Ona wyciągnęła nóż z kieszeni.... - urwałem patrząc w okno
- Nie musisz mówić - powiedziała cichym głosem
- Wyciągnęła nóż i na moich oczach zabiła starsze dziecko rozcinając mu szyję. Uśmiechnęła się i wyciągnęła rękę łapiąc za mój nadgarstek. Próbowałem wyrwałem rękę i uwolnić się  od Nicka. Ona spojrzała na mnie z rozbawioną twarzą i włożyła mi nóż do ręki. Nick złapał mnie mocno za ściśnięty nadgarstek i przejechał po szyi drugiego dziecka. Po chwili dziecko już nie żyło. Nigdy nie zapomnę tych twarzy, krwi, roześmianego Nicka. Zabiłem dziecko.. zabiłem niewinne dziecko... - powiedziałem starając się nie myśleć już o tym
- To nie ty go zabiłeś..
- Ale to ja trzymałem ten nóż! - krzyknąłem wściekły na samego siebie - To ja je zabiłem! Nie zrobiłem nic, tylko patrzyłem na własną rękę która pozbawia życia dziecko
- Nie ty, to Nick je zabił
- Czy ty nie rozumiesz?! Byłem tam, nic nie  zrobiłem ,tylko patrzyłem jak oni umierają, jak Inis z szerokim uśmiechem na twarzy ich zabija!
- Nie mogłeś nic zrobić - dodała w zamyśleniu unikając mojego spojrzenia
Nie sądziłem że kiedykolwiek mógłbym o tym komukolwiek powiedzieć. Przez parę miesięcy śniły mi się koszmary. 
Długo rozmawialiśmy z Rozally. Opowiedziała mi trochę o sobie, o tym mieście, szkole. W końcu zmęczona zasnęła na krześle opierając głowę o krawędź łóżka. Po chwili znużył mnie sen i chyba też zasnąłem
Obudziłem się. Był środek nocy. Za oknem świecił księżyc wpuszczając swoje światło przez szybę. Rozally wciąż spała na krześle. Dostrzegłem jedną postać stojącą po drugiej stronie łóżka, to była Inis. Zapaliła  lampkę na szafce nocnej.
- Bałam się że jak wrócę to ciebie już nie będzie - zażartowała
- A gdzie miałbym być? Żeby uciec trzeba się najpierw ruszyć, a to nie jest takie proste - powiedziałem i zacząłem się dusić od kaszlu, przez co obudziłem Rozally
- Pożyczyłam twoją komórkę i napisałam do twoich rodziców że dziś nocujesz u kolegi, nawet nie zaprotestowali
- Zamierzasz mnie tu przetrzymywać do jutra? - zapytałem choć znałem odpowiedź
Zaśmiała się tylko i coś powiedziała Rozally, nie udało mi się podsłuchać, lecz dziewczyna wyszła . Pożegnała się i zamknęła drzwi
- Co jej powiedziałaś? - spytałem wprost
- Powiedziałam  jej żeby poszła już do domu, dziś i tak nie będzie nic ciekawego
- Chętnie sam też pójdę
- Jakiś ty zabawny, w razie czego będę na górze, zostawiam cię z Nickiem, będziecie mogli sobie porozmawiać - uśmiechnęła się
Wyszła zostawiając uchylone drzwi. Po krótkim czasie zjawił się Nick. Wysoki szatyn z pistoletem w ręku zaczął krążyć po pokoju
- Dawno cię nie widziałem bydlaku - zacząłem
- Dzięki za komplement - skwitował
- Tak ci się podoba zabijanie bezbronnych ludzi?
- A ty znowu o tamtym. Przestań w końcu o tym gadać. To było rok temu.  Blake miała rację, na długo zapamiętałeś tę noc - przewrócił oczami
- I będę ją pamiętał dopóki was nie pozabijam
- Ty.. - parsknął śmiechem - Nawet psa byś nie zabił
- Zabił bym, o ile wyrażeniem ,,pies'' oceniasz siebie
- Zaczynasz robić się wkurzający. Nie raz takich spotykałem, takich jak ty. Tchórzy,  wrażliwych i sentymentalnych chłopaczków - podszedł do mnie i zaczął polerować pistolet - Tylko tacy popływali sobie z rybkami w jeziorze i nie wypłynęli
- Za to ja gorszego palanta i debila takiego jak  ty nie poznałem
- Jeszcze raz to powiesz... - złapał mnie za nadgarstek ściskając mocno
- To? - powiedziałem przez zaciśnięte zęby
- To skończysz w plastikowym worku na śmieci zakopany kilka metrów pod ziemią - powiedział  przyduszając brzuch - Boli prawda? - zaśmiał się i po chwili odpuścił , odszedł pod okno
- Gdzie się podziewałeś przez tyle miesięcy?
- A co stęskniłeś się - zapytał chowając broń za pasek - Widzisz, musiałem pomagać przy przewozie dzieciaków, jeżeli będą mieć szczęście to w trafią do nowych rodzin za drobną zapłatą
- Szkoda że twoja matka nie wpadła na taki pomysł i nie sprzedała cię jakimś chińczykom
Usiadł na sofie rozprostowując nogi
- Nie wiem po co Inis trzyma cię przy życiu, już pięciokrotnie  naciskałem ją aby cię zabić, lecz ona nie zmieniła zdania. Żałuję że to nie ja mogłem wymierzyć ci tą sprawiedliwość. Zapewne skończyłbyś o wiele gorzej. Chciałem zabić cię osobiście podczas pierwszej wpadki. Miałeś przypilnować zakładników a nie ich wypuszczać, lecz Inis...
Gdy skończył gadać przeciągnął się i chyba zasnął. Zegar wybił już drugą. Patrząc w sufit w końcu usnąłem
Obudziłem się późnym popołudniem. Głowa  mi pękała. Strasznie było mi duszno. Rozally z Blake stały już przy moim łóżku rozmawiając. W pewnym momencie ręka Inis powędrowała na moje czoło. Poczułem lekki chłód jaki sprawiła jej dłoń. . Po chwili znów oblała mnie fala gorąca. Przekręciłem głowę w inną stronę i zacząłem kaszleć próbując złapać powietrze. Popatrzyły na siebie.
- Coś cię boli? - zapytała Seel
Nie odpowiedziałem tylko przekręciłem głowę w drugą stronę
- Boli cię tu? - przycisnęła mocno jedno z żeber aż drgnąłem
 Po krótkim czasie dostałem krwotoku z nosa. Sięgnąłem po chusteczkę i przyłożyłem ją do nosa. Inis wykonała telefon po czym wróciła do pokoju.
- Katie zaraz przyjedzie - poinformowała a Rozally pokiwała głową
Po kilku minutach usłyszałem dzwonek do drzwi. Nick poszedł otworzyć i wrócił z dziewczyną która trzymała w ręku czarną, skórzaną torbę
- To jest Katie, lekarz, zajmie się tobą - powiedziała Inis usuwając się do tyłu
Czarnowłosa dziewczyna podeszłą do mnie. Najpierw poświeciła mi latarką po oczach, potem osłuchała. Gdy skończyła złapała mnie za lewą rękę.
- Co mu podaliście? - zapytała wprost pokazując na mojej ręce wkłucie igły
- Nic nie dostał - zaczęła Inis - Nick - zawołała chłopaka stojącego przy drzwiach
- Ini ja..
- Czemu to zrobiłeś? - zapytała
- Wiele razy ci powtarzałem, że lepiej by było go zabić niż.. - warknął i spojrzał na mnie a potem znów z powrotem na Inis
 -On się dusi - wtrąciła Katie - Jeśli chcecie aby przeżył musi trafić do szpitala, inaczej...
- A nie można ... - zaczęła
- Inis- przerwała jej Katie
Blondynka  po chwili pokiwała głową i zawołała dwóch chłopaków którzy zanieśli mnie do samochodu . Samochód ruszył a a po paru minutach znalazłem się pod drzwiami szpitala. Jeden z lekarzy mnie zauważył i wezwał nosze. Przejechałem na salę gdzie mnie ponownie zbadano. Lekarze nie wyglądali na zadowolonych. Spisali dane  osobowe i numer do jakiejś najbliższej rodziny. Podali mi kroplówkę. Po jakiejś godzinie poczułem się lepiej. Po  lekach całkiem mi przeszło. W ciągu tego czasu dwa razy zdążyłem zemdleć. Obudziłem się na sali. Obok łóżka siedziała  matka. Miałem  w gipsie  lewą rękę.
- Danny  - zawołała matka gdy zobaczyła że się wybudziłem
- Ja chciałem powiedzieć że..
- Jutro nam powiesz, ale teraz nic nie mów
Ojciec stał z skrzyżowanymi rękami patrząc się w okno. Zapewne był bardzo wkurzony i zawiedziony. Wyobrażam sobie co będzie jeśli wrócę do domu. Wyprawi mi najdłuższe kazanie na świecie i zrobi szlaban na wszystko, o ile wcześniej mnie nie zabije
Po dwóch godzinach sobie poszli. Zostałem sam na sali. Ktoś zapukał do drzwi.
- Rozally? Co ty tu robisz? - zapytałem widząc znajomą dziewczynę
- Przyszłam sprawdzić jak się czujesz
- Nie najgorzej - przyznałem - Czy to ciebie interesuje czy Inis Blake?
- Przyszłam bo się o ciebie martwimy - westchnęła
- Jednak ,,martwicie się'' - powiedziałem ironicznie
- Danny..
- Przestań. Nie obchodzi mnie to, dajcie mi po prostu w końcu spokój..
- Myślałam nad tym co powiedziałeś i .. Zastanawiałam się w jaki sposób możesz mi pomóc się wycofać z mafii
- To proste - powiedziałem obniżając ton
- Dla mnie nie, zrobiłam to dla brata. 
- Wiesz przecież na czym zależy Inis, prawda? Zgodzę się na wszystko co postanowi, w zamian za twoje i brata bezpieczeństwo
- Będę już szła - zabrała torebkę i pożegnała się po czym wyszła bez słowa  zanim zdążyłem coś powiedzieć
Na korytarzu słychać było krzątaninę, kroki  śpieszących się gdzieś osób.

Następnego dnia odwiedzili mnie rodzice i Jared. Ojciec poszedł z matką do lekarza coś się dowiedzieć a Jared siedział i przyglądał się obrazowi na ścianie.
- Zapamiętaj sobie teraz jak będziesz wyglądał jak popsujesz mi laptopa - powiedziałem żartując, lecz chłopak się chyba naprawdę wystraszył- Żartuję przecież - dodałem

Po dwóch dniach  mnie wypisali. Miałem tylko założony gips na rękę , a reszta opatrunków nie była potrzebna. Zostały tylko drobne zadrapania, rozcięcia i siniaki. Ojciec wziął wolne w pracy by zostać ze mną w domu. Był nawet zadowolony z tego powodu że nie musi wstawać wcześnie rano  i wychodzić do pracy. Jared poszedł do szkoły a mama do pracy. Usłyszałem pukanie do drzwi
- Proszę - odpowiedziałem
- Potrzeba ci czegoś? - zapytał ojciec siadając w fotelu przy oknie koło biurka
- Nie - odparłem krótko - Mam tylko złamaną rękę i jestem trochę poobijany, ale dam sobie radę, nie jestem dzieckiem
- A szkoda - powiedział - Wtedy przynajmniej się mnie słuchałeś i nie szukałeś sobie kłopotów. Chcesz mi coś powiedzieć?
Od czasu tego pobicia w ogóle nie rozmawialiśmy. Wiedziałem o co mu chodzi. Pewnie przez cały czas gryzł się o to co mogło mi się przytrafić, w końcu nie raz takich widywał, jako policjant.
- Pewnie się domyślasz - powiedziałem obojętnie - Od jak dawna o tym wiesz?
- Od jakiegoś czasu. Chyba nie sądziłeś że coś takiego da się  ukrywać? - westchnął - W tamtym mieście też?
Pokiwałem głową. Wtedy właśnie wplątałem się w mafię.
- Ile już to trwa? - zapytał
- Kilka miesięcy, prawie rok - przyznałem wbijając wzrok w ścianę - Nie mów nikomu, staram się jakoś z tym uporać, ale...
- Wiem, nie raz widywałem takich, którzy też się w to wplątali. To nie jest takie proste - powiedział nadzwyczaj łagodnie - W razie czego możesz mówić mi o wszystkim... z resztą wiesz.- machnął ręką-
- Szukałem tej mafii przez dwa lata, gdy byłem blisko przemieszczali się, nigdy nie mogłem zakończyć sprawy.. - kontynuował
- Myślisz teraz, że mam ci pomóc ich złapać? - zaśmiałem się
- Nie, wręcz przeciwnie, masz się do tego nie mieszać
Bez słowa wstał i wyjrzał przez okno
- O, twoja koleżanka idzie - znikł za drzwiami schodząc na dół po schodach
- Dzień dobry - przywitała się wchodząc na górę, a ojciec za nią
- To ja idę  do garażu naprawić zepsuty samochód - powiedział i  ponownie zszedł na dół
- Cześć - przywitałem się - Po coś przyszłaś? - powiedziałem  - Może mnie dobić?
- Nie gniewaj się na mnie i nie mniej żalu do mnie co tobie się przytrafiło
- Nie mam żalu do ciebie o mnie, ale mam żal do tego dlaczego nie chcesz mnie posłuchać
- Myślisz że to jest takie proste - westchnęła - Robię to dla brata, a  nie z przyjemności
Zamilkłem przyglądając się dziewczynie. Wyglądała na prawdę przejmująco. Nie sądzę by kłamała. Chwilę pomyślałem
- Siadaj - powiedziałam wskazując ręką na fotel
- Dzięki - usiadła i wyjęła coś z torby
- To miała być przykrywka, ale skoro jest nie potrzebna to masz - położyła zeszyty na stole
- Co to?  - zapytałem zaciekawiony
-  To zeszytu, notatki z lekcji, mnie nie są potrzebne
- Dzięki - odpowiedziałem - Przemyślałaś co ci powiedziałem?
- Kim jest tak naprawdę Nick Gratton? - zapytała zmieniając temat
- Wiem że był kiedyś jakimś ważnym biznesmenem czy kimś tego rodzaju, ale ktoś go o skarżył o przekręty, narkotyki, handel bronią. Stracił posadę i spotkał Inis. Teraz są kochankami, pracuje dla niej i kieruje mafią pod jej nieobecność
- Skąd to wszystko wiesz?
- Inis mi powiedziała, nawet nie wiem czemu, nie interesowała mnie nigdy jego przeszłość. Powiedź coś o sobie.
- Już ci mówiłam, mam młodszego brata, chodzę z tobą do klasy, mam obok twojej szafki swoją, to chyba wszystko czego chyba nie wiedziałeś - zaśmiała się
- Tego o szafce nie wiedziałem - uśmiechnąłem się - A gdzie mieszkasz?
- Chciałbyś wiedzieć co?
- No pewnie - zaśmiałem się - Powiesz mi?
- Pod jednym warunkiem
- Jakim?
- Przestaniesz być taki poważny i będziesz się częściej uśmiechał - powiedziała
Uśmiechnąłem się lekko na jej słowa.
- Właśnie tak - spojrzała na mnie
- Przyjdziesz jutro?
- Zależy..
- Od czego?
- Czy twój ojciec mnie wpuści, bo jak zacznę cię odwiedzać to tak łatwo się mnie nie pozbędziesz
- Nikt nie powiedział że się chce ciebie pozbyć
- Zmienisz zdanie - wstała - Ja muszę już lecieć
- Zostań jeszcze - poprosiłem
- Nie mogę, muszę jeszcze zajść do sklepu, przyjdę jutro
- Cześć - powiedziałem próbując wstać, lecz znów pojawił się ból w klatce piersiowej
- Tylko nie wstawaj bo nie będę cię zbierać - zaśmiała się
- Bądź o to spokojna
Zeszła na dół po schodach i wyszła na zewnątrz zamykając drzwi. Rozally jest jednak kimś innym za kogo ją uważałem. Nie jest bezlitosna i podła  taka jak Inis. To zupełne jej przeciwieństwo. Sięgnąłem po komórę na stolik i sprawdziłem godzinę. Było dopiero późne popołudnie. Nie miałem nic ciekawego do roboty więc się przespałem. Wstałem wieczorem. Jared i rodzice byli już w domu. Brat odbijał piłkę tenisową o ścianę a rodzice siedzieli w kuchni rozmawiając i pijąc herbatę. O dziewiętnastej wpadł do mnie Sean. Trochę pogadaliśmy, pożartowaliśmy. To miejsce coraz bardziej mi zaczyna się podobać. Myślę że może w końcu zostaniemy tu na zawsze.

środa, 26 czerwca 2013

Duchy przeszłości

Rano zadzwonił budzik. Wstałem i wyłączyłem go oraz telewizor. Poszedłem do swojego pokoju po ubrania. Wziąłem szybki prysznic i przebrałem się. W kuchni siedział ojciec czytając poranną gazetę. Co jakiś czas popijał kawę. Mama szykowała kanapki a Jared na wpół wybudzony kołysał się na krześle ziewając.
- Ja już idę - powiedziałem łapiąc zapakowane drugie śniadanie i jabłko
- Nie zjesz?- spytała smarując kanapki masłem
- Nie, nie jestem głodny, pa - zarzuciłem plecak na plecy i skierowałem się w stronę drzwi
- Tylko bądź ostrożny - dodał ojciec nie odrywając wzroku od gazety
Zamknąłem za sobą drzwi i zacząłem iść do Seana, miał mnie podrzucić dzisiaj do szkoły. Zapukałem do jego domu. Po chwili otworzył chłopak i poszliśmy do samochodu.
W szkole jak zwykle było  gwarno od rozmów. Po kwadransie rozległ się głośny dźwięk dzwonka. Nagle cała szkoła zamilkła i porozchodziła się do klas. Po chemii poszedłem do szafki zostawić książki i wziąć nowe
- Współczuję ci - powiedział czyjś głos
Odwróciłem się i zobaczyłem stojącą obok mnie dziewczynę w ciemno brązowych włosach i niebieskich oczach. Oparta była o jedną z szafek. W ręku trzymała książkę i komórkę. Nie wyglądała znajomo. Nic sobie nie przypominam bym ją gdziekolwiek widział. Chociaż nie dziwne skoro jestem nowy w tej szkole i mieście. Ale o co mogło jej chodzić?
- Znamy się? - spytałem - O co ci chodzi?
- Masz rację, nie znasz  mnie jeszcze Danny- zaśmiała się - Ale najważniejsze że ja wiem kim ty jesteś - przeciągnęła ostatni wyraz
Skąd ona zna moje imię skoro chodzę do szkoły dopiero trzeci dzień? - zastanawiałem się
- Rozally - przedstawiła się - Rozally Steel   - dokończyła z lekkim uśmiechem na twarzy
- O co chodziło z tym współczuciem? - zapytałem bo nie dawało mi to spokoju, wiedziałem że chodzi jej o coś poważniejszego
- Szkoda że nie widziałeś Inis wczoraj, nie wyobrażasz sobie jak się wkurzyła. Przynajmniej na mnie nie była wściekła bo jako jedyna nie nawaliłam
- Ty ty przyniosłaś ten zeszyt? - powiedziałem spokojnie choć w środku cały się gotowałem ze złości
- Tak, ja go przyniosłam, podobno raz zostawiłeś u niej zeszyt, teraz przynajmniej się przydał
- Czego ona chce?! - powiedziałem trochę głośniej
- Nie zadawaj głupich pytań. Ona chce ciebie - zaśmiała się i zaczęła odchodzić
- Muszę z nią porozmawiać - złapałem ją za nadgarstek
- Wczoraj miałeś okazję, ale nie martw się spotkasz  ją szybciej niż sobie byś tego życzył i spodziewał - uśmiechnęła się podstępnie i odeszła uwalniając rękę
Nie wiedziałem co to miało znaczyć i o co jej chodziło. Przez resztę lekcji głowiłem się nad tym co powiedziała. Wreszcie dobiegła czternasta i nasze lekcje się zakończyły. Cała ta Rozally przez cały ten czas przyglądała mi się na lekcjach i gdy się odwróciłem uśmiechała się tajemniczo w moją stronę. Wszystko by było w porządku gdyby na korytarzu  mnie nie zaczepiła i nie kojarzyłbym jej z wysoką blondynką, która w torebce zamiast  kosmetyków i szminek nosi pistolet i noże. Nigdy tej brunetki nie widziałem żeby kręciła się z ludźmi Inis. Pewnie to nowy członek mafii. Nie wiem co fascynuje tą dziewczynę w niej. Chociaż nie byłem święty jak rok temu sam do niej dołączyłem. Jaki ten człowiek był wtedy głupi. Nie wiem co sobie myślałem. Szukałem wtedy nowych przygód, niebezpieczeństw , by jak najbardziej przypiec rodzicom. W sumie to oni nigdy się nie dowiedzieli co robiłem wieczorami i weekendami. Nigdy nie podejrzewali mnie o narkotyki, członkostwo w mafii. A teraz gdy się dowiedzą czeka ich wielkie rozczarowanie.
- Idziesz? - głos Seana wyrwał  mnie z zamyśleń
- Nie, wrócę na piechotę, muszę pomyśleć - powiedziałem
- To na razie - poszedł na parkig po samochód
- Cześć - odpowiedziałem i zacząłem szukać dziewczyny która wyszła głównym wejściem
Znalazłem ją na chodniku po drugiej stronie ulicy. Przebiegłem przez jezdnię i dogoniłem ją
- Zaczekaj - powiedziałem a dziewczyna się odwróciła by sprawdzić kto za nią idzie
- Czego chcesz? - warknęła
- Porozmawiać z Inis - odpowiedziałem krótko
- To chodź - powiedziała - Wiedziała że za mną pójdziesz, nie daje ci ona spokoju,  co?
- A jak myślisz? - odpowiedziałem pytaniem
- Nie ja jestem tu od myślenia - westchnęła
Zapadła długa cisza. Szliśmy chodnikiem prosto w milczeniu
- Czemu? - zapytałem
- Co czemu? - zaczęła się dopytywać po dłuższej chwili
- Czemu do niej dołączyłaś, też chcesz sobie zmarnować życie?
- Założę się że z tego samego powodu co ty, tutaj jestem - odparła błądząc wzrokiem przed siebie
Po kilku metrach Rozally się zatrzymała. Podjechał duży czarny samochód. Wysiadł z niego wysoki szatyn.
- Właź - zwrócił się do mnie
Wsiedliśmy do samochodu i odjechaliśmy. W środku oprócz kierowcy było dwóch mężczyzn.. Dziewczyna usiadła z przodu obok kierowcy.
- Łapy - warknął jeden z nich wyciągając krótki sznur.Wyciągnąłem ręce a on związał mi je z tyłu.
- Gdzie Inis? - zapytałem
- W nowym domu - odpowiedział krótko - zobaczysz ją w swoim czasie
Jechaliśmy przez pół godziny. Skręciliśmy w las i zatrzymaliśmy się niedaleko
- Mała zmiana planów- zaśmiał się jeden z facetów - Wysiadka
Otworzył i wypchał mnie z samochodu, po czym sami wysiedli . Została tylko Rozally która zobaczyła że się na nią patrzę więc odwróciła wzrok w drugą stronę
- Wstawaj - powiedział i pociągnął mnie za bluzę do góry
- Nie bój się, jak Inis powiedziała że cię nie zabije to znaczy że będziesz żył - zapewnił - Ale dla przykładu mamy cię ukarać za nieposłuszeństwo
- Sam wiesz jakie masz szczęście , pamiętasz Bill'a który za ucieczkę  musiał zostać usunięty z tego świata, tylko że on ukrywał się przez jeden dzień, a ty przez kilka tygodni... - westchnął drugi z nich, niższy z brodą
Popatrzyłem się na zebrane postacie. Byłem pewny że nie żartują. Najwyżej czeka mnie nieunikniony łomot, ale da się przeżyć... przynajmniej tak sądzę.
- Miejmy to już za sobą - powiedział jeden z nich rozprostowując ręce
Już po jednym ciosie w brzuch leżałem na ziemi. Szybko dwóch mnie podniosło i postawiło na nogi. Udało mi się uniknąć kolejnego ciosu. Kopnąłem jednego mężczyznę, tak że runął na ziemię. Kolejny, który podszedł za blisko także skończył na ziemi z zakrwawionym nosem.  Nie minęło sporo czasu jak znowu leżałem na ziemi zwijając się z bólu. 
- Zachciało ci się powalczyć? - syknął facet w garniturze
Wyglądał jakby przed chwilą wracał z jakiegoś ważnego spotkania. Może był w interesach i nie zdążył się przebrać. Nie musiałem długo czekać, jak znowu oberwałem.
Gdzieś po pięciu minutach leżałem nie przytomny. Ten czas był jak wieczność. Nie mogłem wstać lecz oni kilka razy kopnęli mnie po głowie.

*****
Odwróciłam głowę w drugą stronę, by nie widzieć całego tego zdarzenia. Czułam się naprawdę  podle, że go w to wciągnęłam. Nie mogłam się sprzeciwić Inis, inaczej zabiłaby mojego młodszego brata. Nagle wszystko ucichło. Nie słychać był już złośliwych obelg Danny'ego, które kierował do swoich oprawców. Spojrzałam się w ich stronę. Danny się nie ruszał. Przestraszyłam się. Wybiegłam z samochodu. Starłam łzę, która wkradła mi się do oka, a teraz spływała po moim, policzku. Żałowałam, że pozwoliłam na coś takiego. Teraz chłopak wyglądał naprawdę strasznie. Jego ubranie było brudne, w niektórych miejscach podarte. Twarz jego była pokryta kurzem i krwią, która pojawiała się z rozciętej wargi i nosa.
- Wystarczy, chcecie zatłuc go na śmierć? - krzyknęłam odpychając Jacoba 
Spojrzeli się na mnie, jakbym zabrała im zabawkę. Może tak właśnie go traktowali. Przestali po chwili i podnieśli z ziemi. Jeden z nich sprawdził mu tętno, czy oby na pewno nie przesadzili. Na szczęście go nie zabili. Teraz wsadzili go do samochodu na podłodze i ruszyliśmy w stronę głównej drogi. Po kilku minutach zatrzymaliśmy się przed dużym, beżowym domem. Kierowca otworzył drzwi i z jeszcze jednym chłopakiem wyciągnęli blondyna z samochodu i  zawlekli go do środka budynku. Poszłam za nimi. Zatrzymali się w jednym z pomieszczeń. Przy biurku siedziała wysoka blondynka w czerwonej sukience z długopisem w ręku. Podpisywała jak zwykle różne dokumenty, ważne papiery. Oderwała teraz wzrok znad kartki papieru i zrobiła zatroskaną minę. Wstała z krzesła i podeszła bliżej chłopaka.
- Was o coś poprosić - westchnęła - Miało to być łagodne upomnienie, a nie pobicie do nieprzytomności - powiedziała i podniosła jego głowę, która bezwiednie zwisała, tak że nie widać było twarzy 
- Co z nim mamy zrobić? - spytał jeden z facetów
- Połóżcie go na łóżku w moim pokoju - powiedziała i wróciła do biurka, sprzątając i segregując szybko papiery.
- Mój brat będzie bezpieczny? - spytałam, gdyż wcale nie zwróciła na mnie jak do tej pory uwagi
- Dobrze się spisałaś Roz - uśmiechnęła się jedynie, lecz nic dalej nie powiedziała
Ruszyłam w stronę dużych, brązowych drewnianych drzwi do sypialni. Było to spore pomieszczenie.  Pod ścianą było ułożone dwuosobowe łóżko, z szafeczkami nocnymi po obu stronach. Duże okno zasłaniały zasłony w kolorze wrzosu. Spojrzałam na trójkę ludzi idących, a raczej dwójkę, gdyż jeden był wleczony w stronę łóżka. Położyli go i rozcięli sznur, który dotychczas krępował mu ręce. Stanęłam koło okna, by nie przeszkadzać Ines. Po chwili faceci wyszli, a do środka weszła elegancka kobieta. Podeszła powoli do chłopaka i usiadła na krawędzi łóżka. Zaczęła go  cucić, klepiąc delikatnie po policzku. Chłopak otworzył szybko oczy i rozejrzał się po pomieszczeniu.

*****

 Zacząłem odzyskiwać przytomność. Dopiero teraz poczułem skutki wyjazdu do lasu. Cały byłem poobijany. Miałem rozciętą wargę, łuk brwiowy, podbite oko i krwotok z nosa. Próbowałem podciągnąć się wyżej by oprzeć się o  poręcz łóżka, lecz nie byłem w stanie się podźwignąć
- Spokojnie Danny - powiedziała współczująco i położyła swoją delikatną dłoń na moim brzuchu
Nie wiem co było gorsze ta kobieta, czy ci faceci którzy tak mnie załatwili. Mój wzrok powędrował na postać obok parapetu. Rozally stała i przyglądała się całemu zajściu. Dopiero po kilku minutach odeszła od niego
- Będę w drugim pokoju - powiedziała i wyszła zamykając za sobą drzwi
Inis w ogóle nie zwróciła na nią uwagi tylko zaczęła szukać coś w torebce. Wyciągnęła z niej małą torebeczkę z białym proszkiem
- To ci pomoże - powiedziała - To morfina - podała mi małą zawartość torebki - Heroiny ci nie będę proponować - powiedziała z lekkim uśmiechem
Nie zamierzałem po raz drugi się uzależnić, lecz tym razem nie protestowałem przyjmując biały proszek. Inis wstała i na chwilę wyszła. Do pokoju weszła Rozally. Usiadła po drugiej stronie pokoju na małej sofie. Podniosłem rękę i wytarłem krew z rozciętej wargi.
- Roz... - powiedziałem ochrypiałym głosem podnosząc lekko głowę by przyjrzeć się jej twarzy
- Nic nie mów Danny - wstała i podeszła do szafki wyciągając z szuflady chusteczkę
Podeszła do mnie i przyłożyła do zakrwawionego nosa.
- Ja nie wiedziałam że.. - nie dokończyła bo odwróciła wzrok w drugą stronę - Że tak skończysz...
Złapałem ją za rękę. Odwróciła się i popatrzyła na mnie zdziwiona.
- Masz rodzeństwo? - zapytałem
- Młodszego brata - powiedziała zaskoczona pytaniem
- To co tutaj robisz? - złapałem oddech
- Jestem tutaj z podobnego powodu co ty - odpowiedziała
- Czy naprawdę warto ryzykować aż tyle?  - zapytałem - Dla nic nie wartych osób i wartości ?
Dziewczyna spuściła wzrok i wbiła spojrzenie w podłogę.
- Zrobiłam to dla brata, nie z własnej woli - odpowiedziała cicho, ledwo dosłyszalnie
Po chwili zorientowałem się że Inis stoi w progu i przysłuchiwała się naszej rozmowie. Widocznie musiała dopiero wejść
- Dobrze mówisz - powiedziała blondynka podchodząc bliżej - Ale mam jedno pytanie - zaczęła
Puściłem rękę Rozally i dziewczyna wróciła  na sofę przyglądając się nam z daleka
- To skoro wiesz ile ryzykowałeś i ile mogłeś stracić dlaczego tak zależało ci na tym by stać się jednym z nas?
- Bo byłem głupi i dopiero teraz sobie  uświadomiłem jaka jesteś... - wymamrotałem
- A jaka jestem? - zapytała unosząc jedną brew do góry i siadając na krześle obok łóżka
Patrzyłem tępo w sufit milcząc i nie odpowiadając na jej pytanie. Zamknąłem oczy czekając aż coś doda
- Tak myślałam.. Nie wiem dlaczego zawsze kogoś próbujesz ratować, zrozum, całego świat nie dasz rady uchronić i obronić - schyliła się i pocałowała mnie w czoło - Za godzinę wrócę, jak trochę odpoczniesz trzeba będzie zrobić z tobą porządek.
Rozally wstała i wyszła za Blake z tego pokoju. Zamknęły drzwi i pewnie postawiła kogoś do straży. Dopiero teraz zacząłem szukać odpowiedzi na jej pytanie. Jaka ona jest? Gdy jest blisko czuję do niej ogromną nienawiść, żal, poczucie winy a za razem sympatię, ogromną chęć bycia przy niej. Coś co mnie do niej przyciąga jak magnez.  Nie wiem dlaczego tak się dzieje. Przez ten rok wyrządziła sporo zła, cierpienia i bólu nie tylko mi ale też innym ludziom. Ciągle próbuję jej przeszkodzić w jej działaniach, ale czuję że jestem bezsilny, nic nie mogę zrobić. Ciągle jestem zależny od niej, na jej zawołanie. Liczę że kiedyś się to skończy.

wtorek, 25 czerwca 2013

Zły list, nowe znajomości i nowe kłopoty

Następnego dnia w szkole było to samo co wczoraj, czyli nudy. Każdy  gapił się na mnie jak na jakiegoś kosmitę. Na szczęście lekcje nam się urwały, więc po 11 byłem w domu. Usiadłem w salonie i zacząłem oglądać telewizję. Przełączałem kanały w poszukiwaniu jakiegoś fajnego filmu, lecz nic takiego nie leciało. Do domu wszedł ojciec.
- Drugiego dnia wagary? - zdziwiła się
- Tak, a czemuż by nie? W końcu trzeba zacząć - odburknąłem
Wszedł do pokoju i usiadł na kanapie
- Idę do lekcji - powiedziałem i wstałem
- Zaczekaj
- Co znowu?
- Wierzę,  że zmienisz swoje zachowanie, my naprawdę chcemy dla ciebie dobrze
- Cieszę się ,ale teraz się śpieszę - rzuciłem i pobiegłem na górę po schodach
Zamknąłem za sobą drzwi od pokoju i usiadłem na łóżku. Z zamyśleń wyrwał mnie odgłos przychodzącego połączenia. To Evelyn. Szybko nacisnąłem czerwoną słuchawkę i rzuciłem telefon na łóżko obok. Nie miałem zamiaru odbierać. Jedynym plusem przyjazdu tutaj była ucieczka od przeszłości.
Po czternastej wróciła moja matka ze swojej nowej pracy. Była lekarzem w szpitalu. Ojciec też niezłą posadkę sobie zapewnił. Został policjantem, normalnie świetnie. Teraz to życie  będzie o wiele trudniejsze. Komórka znów zapikała. To samo połączenie, które zostało również odrzucone. Zostawiłem komórkę w szufladzie i zbiegłem na dół.
- Ty już w domu? - zdziwiła się odkładając torebkę na szafkę
- Cześć mamo, też się cieszę że ciebie widzę. Tak, jak widać, chyba że jestem czyimś klonem
- Mam do ciebie jeszcze jedną sprawę- zaczęła wyciągać jakiś zeszyt z torebki
- Jaką?
- Ten zeszyta dała mi taka miła dziewczyna, mówiła że pożyczyłeś jej zeszyt wczoraj i oddaje ci go
- Zeszyt?
- Nie wiem, skoro pożyczałeś. Ja idę się odświeżyć, za jakąś godzinkę będzie obiad - znikła za drzwiami sypialni
Zacząłem się zastanawiać co to za zeszyt. O ile dobrze pamiętam wczoraj nie pożyczałem nikomu zeszytu, a już na pewno nie poznałem żadnej dziewczyny. Otworzyłem zeszyta na pierwszej stronie.

Danny Shad klasa III D


Ten zeszyt był z poprzedniej szkoły, wtedy kiedy chodziłem do trzeciej gimnazjum. Pismo wskazuje że to musi być mój zeszyt. Zacząłem kartkować strony i znalazłem list w białej kopercie. Nie był zaadresowany do nikogo. Poszedłem do swojego pokoju. Usiadłem na krześle i na spokojnie otworzyłem kopertę. W środku znajdował się jakiś list, albo wiadomość. Rozłożyłem zapisaną kartkę papieru. Na środku dużymi literami pisało od kogo. Gdy przeczytałem imię i nazwisko zamarłem.Wiedziałem co będzie zawierała dalsza treść listu. Oparłem ręce na kolanach i zacząłem czytać

Inis Blake

Bardzo zaskoczyło mnie twoje zniknięcie Danny.  Nie spodziewałam się po tobie że uciekniesz. Próbowałam wielokrotnie się z tobą z komunikować, lecz nawet nie odbierasz telefonów. Zajęło mi kilka dni by cię znaleźć. Mogłeś chociaż powiedzieć gdzie wyjeżdżasz, aby nie marnować mojego tak cennego czasu. Nie musisz się martwić, przez jednego psa który węszył i prawie namierzył naszą działalność byliśmy zmuszeni i my się wyprowadzić. Dziwnym trafem mój brat tu jest więc wpadłam go odwiedzić i przypadkiem spotkałam twojego młodszego brata który szedł chodnikiem. Pamiętaj że od nas nie tak ławo się uwolnić. A teraz nie smuć się, ciesz się że mam dobry humor i nie zginiesz. Miłego dnia Danny i nie zapomnij o nas.


Przeczytałem ten list z dwa razy. Zgniotłem go i wyrzuciłem do kosza. Byłem wściekły. Mogłem się domyślić że nie dadzą mi spokoju, ale nie sądziłem że tak szybko mnie znajdą. Krążyłem teraz po pokoju w poszukiwaniu odpowiedzi ,,Co teraz?''. Gdy trochę ochłonąłem zszedłem na dół na obiad. Usiadłem do stołu i zacząłem bawić się jedzeniem.
- Zjedz coś w końcu - powiedział ojciec sięgając po dokładkę surówki
- Nie, nie jestem głodny - wstałem od stołu
- Danny - zaczął ojciec
- Zostaw go - powiedziała matka spokojnym głosem - Jak zgłodnieje to przyjdzie
Pokiwałem głową i wziąłem bluzę wiszącą na wieszaku i wyszedłem na dwór. Słońce wciąż wisiało wysoko na niebie i mocno świeciło. Szedłem chodnikiem mijając dom sąsiadów
- Podasz? - zawołał ktoś i wtedy dostrzegłem toczącą się przede mną piłkę
- Jasne - powiedziałem i schyliłem się by wziąć piłkę - Trzymaj - podałem ją chłopakowi
- Sean Kendrick - podał rękę
- Danny Shad - przedstawiłem się odwzajemniając uścisk - Ty chyba chodzisz za mną do klasy
- Tak, zgadza się - uśmiechnął się chłopak - Siedzisz nawet za mną na fizyce w ławce
- Na prawdę? - zapytałem a chłopak przytaknął - Nie zauważyłem
- Zdarza się - powiedział - Grasz?
- Przeważnie gram w kosza, ale w piłkę nożną też zdarza się pograć - spojrzałem na piłkę
- Zapisałeś się do drużyny w szkole?
- Nie, nie wiem czy znajdę czas, w starej szkole grałem... - westchnąłęm - Ale teraz..
- Jak chcesz to jutro zaprowadzę cię do tenera
- Dobra - wzruszyłem ramionami
- Chodź na chwilę do mnie, jest u mnie kilku kumpli z naszej klasy, chętnie by cie poznali - chłopak ruszył przodem
Chwilę się zastanawiałem ale potem poszedłem za Sean'em. Poszliśmy za dom gdzie znajdował się ogród.
- Mamy gościa - zaczął chłopak - Poznajcie Danny'ego - przedstawił mnie
Towarzystwo było nawet fajne, nie byli snobami jak ich sobie wyobrażałem. Zaczęliśmy na początku rozmawiać o piłce. Dowiedziałem się nawet że raz graliśmy mecz, tylko wtedy byłem ze starą szkołą
Minęło kilka godzin na rozmawianiu i graniu. Z pięknego popołudniowego dnia zrobił się  chłodny wieczór. Wszyscy zaczęli się rozchodzić
- Ja też już idę, późno się robi, dzięki
- Nie ma za co, teraz jesteś zmuszony częściej tu wpadać
- Postaram się - pożegnaliśmy się i wróciłem do domu
- Gdzie byłeś - padło pierwsze pytanie ojca
- U tego syna sąsiada, jak mi nie wierzysz to możesz..
- Dobra, już, wierzę ci - zaśmiał się - Słychaćwas było aż w mieszkaniu
- Cieszę się, idę do pokoju
- Zejdź za pięć minut na kolacje - rzucił ojciec kiedy wchodziłem po schodach
- Postaram się nie spóźnić - zaśmiałem się
Ja zawsze spóźniam się na kolacje lub na lekcje. Inni muszą do tego przywyknąć. Te kilka godzin u kolegi poprawiło mi humor, lecz gdy wszedłem do pokoju i zobaczyłem stary zeszyt na którym leżała pusta biała koperta, złe wspomnienia powróciły. Zamknąłem zeszyt i włożyłem go do szuflady. Przy okazji wziąłem komórkę. Sprawdziłem czy nikt do mnie nie pisał. Zamiast SMS'ów było dwadzieścia nieodebranych połączeń. Ta cała kobieta jest na prawdę chora. Zamiast zadzwonić osobiście każe wydzwaniać pozostałym osobą w mafii. Chociaż ten fakt i tak by nie zmienił, bo nie miałem zamiaru odbierać. Zszedłem na dół. Po kolacji oglądałem telewizję do późna do póki nie zasnąłem na wersalce.

środa, 5 czerwca 2013

Pierwszy dzień

Pierwszy dzień w nowej szkole może się wydać przerażający. Jednak ja nie przejmowałem się tym zbytnio. Dla mnie siedzenie w szkole a na komisariacie to dwie takie same rzeczy. Chociaż to drugie wydaje się nieco ciekawsze.
Można sobie wyobrazić wysokiego chłopaka o średniej długości blond włosach, które wiecznie są rozwiane na różne strony. Jest zwykłym nastolatkiem z problemami , no może trochę zbyt niespotykanymi. Duże, brązowe oczy pasują mu do twarzy, albo raczej tak twierdzi jego mama. Charakter ma bardzo trudny. Stara się być miły i zwyczajny lecz mu się nigdy to nie udaje. Ciągle wpada w tarapaty i bezustannie ma kłopoty. Nie ma drugiego takiego samego człowieka - to przecież cały Ja.
Szedłem korytarzem w stronę sali gdzie miała odbyć się moja pierwsza lekcja,a mianowicie chemia. Jedyne przedmioty  które lubiłem to informatyka i W-F.  Znalazłem szybko salę gdzie miała być lekcja. Na korytarzu rozległ się głośny dźwięk dzwonka. Wszedłem do klasy i rozejrzałem się po niej. Nikt nawet nie zauważył że wszedłem. Każdy był zajęty rozmowami. Przeszedłem na koniec sali i usiadłem w ostatniej ławce przy oknie. Po kilku minutach przyszedł nauczyciel. Był to nie wyskoki facet z wąsami ubrany w szary garnitur. Na nosie miał okulary. Postawił kubek z kawą na biurku i usiadł na krześle otwierając dziennik. Rozmowy w klasie nieco przycichły, ale nie zakończyły.
- Dobrze - zaczął nauczyciel - Jak się domyślacie jestem waszym nauczycielem od chemii
- Nie trudno nie zgadnąć - wyrwał się jeden z błaznów klasowych
- Mam na imię Tobias Eriksen
- Miło pana poznać- zaśmiały się dziewczyny z pierwszych ławek
- Może się teraz przedstawimy - powiedział wyczytując listę
Każdy wstawał i krótko mówiło sobie. W końcu wyczytał moje nazwisko. Wstałem z ławki i popatrzyłem na tablice
- Może się przedstawisz? - spytał Eriksen wyglądając znad dziennika
- Jakoś nie mam ochoty - burknąłem i usiadłem do ławki
Na sobie czułem spojrzenia wszystkich obecnych w klasie. Włożyłem słuchawki i zacząłem słuchać muzyki. Nauczyciel jeszcze coś tam gadał o regulaminie pracowni o systemie oceniania i innych, nic mnie nie obchodzących rzeczach.. Lekcja się zakończyła. Odetchnąłem z ulgą. Wyszedłem na korytarz prosto do mojej szafki. W pakowałem do niej książki i wziąłem nowe, tym razem do matmy i fizyki. Sprawdziłem w planie gdzie mam następne lekcje. Oparłem się o ścianę obserwując pozostałych. Nagle na korytarzy zjawiła się grupka chłopaków. Szli środkiem a każdy ustępował z drogi. Ci co stali przy szafkach mało co do nich nie weszli. Nie znałem tych typków. Przechodzili obok mnie przy okazji potrącając ramieniu. Złapałem jednego za rękę i przygniotłem do ściany
- Odwal się - warknął
- Najpierw przeproś -powiedziałem przyduszając  go coraz mocniej
Na korytarzu każdy się na  nas gapił . Nie zważałem na to. Bardziej byłem zajęty rozprawianiem się z tym durniem. Po kilku minutach już chyba nie wytrzymał.
- Przepraszam! - wydarł się na cały korytarz
Puściłem go i odsunąłem się na bok obserwując jak odchodzi. Po chwili jednej z sal wyszedł następny chłopak. Był to wysoki szatyn. Szybko dołączył do tamtych i zaczęli coś tam do siebie krzyczeć. Rozdzwonił się dzwonek. Niechętnie wszedłem do sali na następną lekcję. 
Cały dzień w szkole był nawet mniej męczący. Nauczyciele prowadzili wolną lekcję, czytali regulaminy i inne nudne rzeczy. Po szkole wróciłem do domu. Przeprowadziliśmy się tu niecały tydzień. Nikogo tu nie znałem, nawet sam nie wiem czy mam ochotę kogoś poznawać. Przyjechaliśmy tu tylko dlatego że mój młodszy brat ma wspaniałą zdolność jeździecką. Ojciec postanowił że się tu przeniesiemy ponieważ  nie ma sensu jeździć do stadniny oddalonej o 300km. Nikt nawet nie spytał się mnie o zdanie. Razem ze starym domem zostawiłem dziewczynę, oraz kumpli. Teraz gdzie mieszkamy to kompletne zadupie. ,,Dom idealny'' ale nie dla mnie. Wszedłem do domu. Wszędzie leżały puste kartony i był bałagan. Dopiero teraz wypakowywali przedmiot z pudeł. . Przedostałem się z ledwością do schodów prowadzących na piętro
- Danny - zawołał ktoś
- Co?! - burknąłem
- I jak w szkole? - zaciekawiła się matka
- A jak może być w szkole?
- Wszysto w porzdku? - zapytał ojciec wychodząc z kuchni
- Jak do was nie dzwonili to znaczy że nic się nie stało...chyba
- Przeprowadziliśmy się tu być mógł zacząć od nowa i skończyć z tamtym życiem - zaczął swój wykład ojciec
- Wołałeś? - zmieniłem temat przypominając jak ojciec mnie wtedy zawołał
- Tak, chciałbym abyś poszedł do sąsiada, ma syna w twoim wieku, na pewno się dogadacie
- Na pewno to Kopernik nie żyje. Nie zamierzam się z tąd ruszać ani poznawać jakiś debili!
- Danny! - wrzasnął ojciec
- Chyba Jared was woła - powiedziałem by zmienić temat i szybko wbiegłem po schodach na górę zanim zdążyli coś dodać
Zrzuciłem plecak na podłogę i podszedłem do okna. Słońce powoli chowało się za horyzontem. Zerknąłem na pomieszczenie. Wszędzie tak samo jak na dole, czyli kartony. Tylko że w moich znajdowały się rzeczy bo nie były rozpakowane. Usiadłem na krześle przy biurku i uruchomiłem laptopa, jedyną rzecz potrzebna do życia. Sprawdziłem pocztę. To od moich starych kumpli. Napisali że przeszli do półfinału i mają szansę na zdobycie złota w kosza. Chwilkę z nimi popisałem a następnie wyłączyłem laptopa. Oparłem łokcie o kolana i schowałem twarz w dłoniach
- Danny? - podeszła do mnie matka
- Puka się za nim wejdzie! - powiedziałem zimno
- Przepraszam, będę pamiętać - powiedziała spokojnym głosem
- To czego chcesz? - zapytałem
- Mam prośbę, zaprowadził byś Jareda do nowego kolegi. Mieszka kilka domów dalej, ale wolę by sam nie szedł
- I ja mam robić za niańkę?
- Nie, masz być dobrym, kochającym, miłym, i troskliwym bratem
- Te określenia to nie pod tym adresem - zakpiłem
 -Wiem że  gdzieś tam w środku potrafisz być dobrym bratem
- Chyba w snach - wstałem z krzesła i przeciągnąłem się
- Pójdziesz?
- A mam wybór? - burknąłem i złapałem deskorolkę leżącą na kartonie - Ale po niego nie idę
Zbiegłem po schodach i zobaczyłem przy wyjściu swojego brata
- Rusz się , bo cię śmierć zagryzie - otworzyłem drzwi i wyszedłem pierwszy
- Idę - poczłapał za mną
Po kilku minutach zatrzymaliśmy się koło żółtego domu z pięknym ogrodem
- Czy to na pewno tu?
- Mhm - pokiwał głową
- To spadam - położyłem deskę na chodnik i zacząłem wracać w stronę domu
Zatrzymałem się bo zobaczyłem tych samych debili ze szkoły. Jechali motorami w stronę miasta. Na szczęście mnie nie zauważyli. Wróciłem do domu. Resztę wieczoru spędziłem w swoim pokoju. Zszedłem tylko na kolację. Po drugiej położyłem się spać. 
Straciłem całe swoje życie przyjeżdżając tutaj.