Strony

wtorek, 11 lutego 2014

Przyjaciel sprzed lat

Usiadłem na łóżku obok Jared'a. Oparłem się plecami o ścianę i zacząłem mu opowiadać o wszystkim co go ciekawiło. Nie zauważyłem kiedy usnąłem. Obudziłem się z bólem pleców od niewygodnej pozycji spania. Ziewnąłem i zauważyłem że Jared śpi na końcu łóżka. Wstałem odkładając na szafkę album który trzymał w ręce. Wyszedłem z pokoju i zbiegłem po schodach na dół. W salonie siedzieli rodzice. Oglądali telewizję i co chwilę rozmawiali
- I jak? - zapytałem podchodząc bliżej i siadając w fotelu
- Nic - odparł ojciec - Jutro znów tam jedziemy
- Po co? - zapytałem
- Dziś nie zdążyliśmy popatrzeć na Jared'a jak skacze więc wpadniemy jutro o jedenastej
- Pewnie się ucieszy - stwierdziłem
- Na pewno - uśmiechnęła się matka
- To ja będę u siebie - powiedziałem - Chciałem się tylko dowiedzieć..
- Nie chcesz z nami pooglądać filmu?
- Nie, będę na górze - wstałem i zacząłem wchodzić po schodach - Aha,  Jared też jest u mnie - powiedziałem
Wróciłem do pokoju i usiadłem przy biurku. Włączyłem laptopa. Zacząłem przeglądać różne strony internetowe, choć szybko mi się znudziły
- Rodzice już są? - zapytał chłopak przecierając oczy
- Już wrócili
- Powiedzieli coś? - uśmiechnął się
- Mówili że jadą z tobą jutro do stadniny by popatrzeć jak skaczesz, chyba się cieszysz prawda?
- Ale.. Jeśli coś pójdzie  nie tak i..
- Nie mów tak - powiedziałem uśmiechają się do niego - Wszystko pójdzie dobrze, zobaczysz
- Chciał bym w to wierzysz
- Przestań bo zacznę żałować że w ogóle ci powiedziałem o swojej przeszłości
- Idę na dół, idziesz? - zapytał
- Nie, zaraz idę spać bo rano nie wstanę - powiedziałem - Dobranoc
Wyszedł z pokoju i zamknął za sobą drzwi. Słychać już tylko było jego kroki na schodach. Westchnąłem ciężko chwytając stary album ze zdjęciami. Na ostatniej stronie był adres oraz numer do byłej stadniny w której jeździłem. Zawsze próbowałem się dowiedzieć co z Winchesterem lecz chciałem zapomnieć o przeszłości. Chwyciłem za komórkę i wybrałem numer. Chwilę się zawahałem lecz w końcu nacisnąłem zieloną słuchawkę
-  Słucham - odezwał się czyjś głos po drugiej stronie
- Tu Danny Shad, dzwonię w sprawie Winchester'a czy..
- Winchester'a? - zapytał
- Chodzi mi o konia który cztery lata temu był u pana ...
- Winchester wciąż jest u nas - powiedział zaskoczony - O co chodzi?
- Chciał bym spytać się jak się czuje bo od czasu wypadku..
- Możesz przypomnieć mi jak się nazywasz?
- Danny Shad.. - powtórzyłem
- Czy to ty cztery lata temu miałeś ten wypadek? - zapytał nerwowo
- Tak, od tego czasu nie widziałem tego konia i chciałem spytać się jak się miewa
- To nie jest już ten sam koń
- Ale dlaczego..?
- Od czasu wypadku bardzo się zmienił - ciągnął - Ty z resztą znałeś go najlepiej i..
- Mógł bym się z nim zobaczyć? - zapytałem przerywając mu
- Tak, ale nie wiem jak zareaguje..
- Mogę przyjechać jutro popołudniu?
- Tak, jak najbardziej
- Dziękuję panu za rozmowę , do zobaczenia - rozłączyłem się
Co on chce przez to powiedzieć że nie jest już to ten sam koń? Nie przypominam sobie by coś mu się wtedy stało.Odłożyłem komórkę i poszedłem wziąć prysznic. Byłem strasznie zmęczony po dzisiejszym dniu. Położyłem się na łóżko i zasnąłem. Obudził mnie budzik. Wyłączyłem go i podniosłem się ociężale. Zapomniałem że dziś sobota i nie muszę wstawać o 6. Skoro i tak się obudziłem to postanowiłem się wyszykować. Po kilku godzinach dotarłem do stadniny w której jeżdzi Jared.
- Już jestem - powiedziałem podchodząc do mężczyzny
- Punktualnie - uśmiechnął się odwracając się w moją stronę
- Miał pan do mnie jakąś sprawę ? - spytałem upewniając się
- Tak - powiedział z uśmiechem - Chciałem porozmawiać, siadaj - wskazał na ławeczkę przed budynkiem
- To o czym chciał pan pomówić
- Byli wczoraj twoi rodzice, rozmawialiśmy o tobie i bracie
- O mnie? - zdziwiłem się - Pochwalił pan się że mało co kręgosłupa nie złamałem?
- Nie, powiedziałem im tylko to co zauważyłem, a mianowicie twój talent do jazdy
- Mówiłem już że nie jeżdżę i nie zamierzam wracać do przeszłości
- Rodzice mi wszystko powiedzieli, a poza tym znałem twoją historię już dawno
- Do czego pan zmierza?  - zapytałem wprost
- Mój brat też zajmuje się końmi, prowadzi stadninę
- I?
- To  u niego jeździłeś zanim stał się ten wypadek, Winchester należy do niego
- Nie wiedziałem - przyznałem
- Gdy twój brat po raz pierwszy się tu zjawił myślałem że śnię. Minęło już kilka lat a ten chłopak dokładnie wyglądał tak samo jak z gazet gdy zdarzył się  wypadek
- Wiem że jesteśmy podobni - zacząłem
- Nie tylko z wyglądu - westchnął
- Racja - skinąłem głową - Po coś konkretnego mnie pan wezwał?
- Tak - powiedział i wstał - Chodź za mną
- Dokąd? - spytałem
- Chodź - powiedział jedynie i ruszył przodem
Wstałem z ławki i poszedłem za nim. Weszliśmy do dużego budynku, była to stajnia. Znad drzwi boksów wystawały końskie łby zaciekawione nowymi przybyszami. Niektóre konie rżały na powitanie domagając się czułości czy przysmaku.Przeszliśmy kawałek i zatrzymaliśmy się przy siodlarni.
- Po co mnie pan tu przyprowadził?
- Pomożesz mi? - zaczął wpatrując się w siodło
- W czym? - zdziwiłem się
- Jeden chłopak ma jazdę za pięć minut a trzeba przygotować konia.
Spojrzałem się za siebie. W stajni aż roiło się od stajennych. Czemu oni nie mogli by tego zrobić? Przecież to ich praca - pomyślałem. Omiotłem wzrokiem całą siodlarnię.
- Czemu nie - wzruszyłem ramionami - Które siodło?
- Dla Jumper'a - powiedział
- Trafne imię  -  uśmiechnąłem się
Podszedłem do wieszaka i wziąłem skórzane siodło oraz ogłowie. Spojrzałem na mężczyznę. Przyglądał mi się w zamyśleniu.
- Był czyszczony? - zapytałem patrząc na podpisane woreczki z przyborami do czyszczenia
- Nie - powiedział wyrywając się z przemyśleń
Podszedł do wieszaka i wziął worek ze szczotkami. Ruszył przodem w stronę boksów. Poszedłem za nim. Zatrzymaliśmy się przy wysokim kasztanku.
- Piękny - zacząłem
- Ma również wysokie umiejętności
- Mógłbym się przyjrzeć lekcji? - spytałem
Mężczyzna zaśmiał się szeroko najwyraźniej rozbawiony
- Zapewniam cię że nie przegapisz tej lekcji.
Otworzył zasuwę od drzwi boksu i zabrał ode mnie siodło i podał szczotki
- Wyszczotkuj go jak możesz - poprosił spokojnie
- No dobra - westchnąłem patrząc się na konia
Zacząłem go powoli szczotkować. Dawno tego nie robiłem lecz sprawiało mi to radość. Jumper'owi zapewne się spodobało gdyż spuścił łeb i westchnął.
- Wspaniały koń - powiedziałem zakładając ogłowie a następnie układając czaprak oraz siodło
- Tak - skinął głową - Gotowy jesteś?
- Tak, koń już jest gotowy - powiedziałem
- Racja - uśmiechnął się - Wyprowadzisz go na plac? Ja za chwilkę wrócę tylko po coś pójdę
- Jasne - zgodziłem się i wyprowadziłem konia z boksu kierując się przez stajnie w stronę wyjścia
Zatrzymałem Jumper'a przy barierce na ujeżdżalnie. Spojrzałem mu się w oczy. Sprawiał wrażenie bardzo ufnego i przyjaznego zwierzęcia. Pogłaskałem go za uszami i po pysku. Podciągnąłem popręg i wszystko dokładnie sprawdziłem. Usiałem na barierkę cały czas trzymając wodze w ręku.
- Już jestem - powiedział pan Hunter podchodząc do mnie
- Gdzie on jest?
- Kto?  - zdziwił się
- Chłopak który ma mieć teraz jazdę...
- Właśnie siedzi przede mną - zaśmiał się i wręczył mi toczek - Ty będziesz jeździł
- Ja? - przestraszyłem się - Nie, to nie jest najlepszy pomysł, ja nie mogę bo..
- Bo? - spojrzał się na mnie zabierając mi  toczek z ręki
- Bo nie, dawno nie jeździłem i...
- To samo wczoraj słyszałem - westchnął zakładając mi toczek na głowę - Zapewniam cię, że nic złego się nie wydarzy
- Ja się nie boję konia - powiedziałem - Ani upadku tylko tego co rodzice powiedzą, ja nie wiem czy to dobry pomysł.. Jak spadnę to i Jared straci możliwość startowania w zawodach a nawet kontaktu z końmi
- Zapewniam cię że tak się nie stanie
- Ale... - westchnąłem patrząc zrezygnowany na twarz mężczyzny
Był nieugięty i zawsze znajdował właściwy argument. Spojrzałem na Jumper'a. Zniecierpliwiony trącał mnie łbem.
- No dobrze... - zacząłem po chwili - Ale nie będę skakał
- Nie nie będziesz - obiecał - To Jumper będzie robił a ty jedynie siedział - uśmiechnął się szeroko
Podszedłem z lewej strony konia. Chwyciłem się łęku cały czas trzymając wodze. Po chwili siedziałem w siodle.
- Nie wiem czy to dobry pomysł.. - upierałem się
- Trochę wiary chłopcze - zaśmiał się otwierając bramkę prowadząc konia na ujeżdżalnie
- Właśnie teraz w tym momencie mi jej brakuję - przyznałem
- Głowa do góry - powiedział - Najpierw zróbcie kółko w stepie a potem rusz kłusem
- Ale ja dawno nie jeździłem..
- Nie jęcz jak stara baba - zaśmiał się - Ruszaj albo załatwię ci taką rozgrzewkę że nie będziesz mógł się ruszać prze kilka miesięcy
- Będę tego żałował - powiedziałem wbijając pięty w boki konia.
Jumper ruszył energicznym stępem. Po dwóch minutach zrobił pełny okrąg więc go popędziłem do kłusa. Szedł bardzo żywo. Był rzeczywiście wspaniałym wierzchowcem, założę się że skoczkiem również.
- Dobrze ci idzie - powiedział Hunter - Zrób jeszcze dwa okrążenia i najedź tutaj - wskazał drągi oraz niskie przeszkody.
Po kilku minutach byłem już wykończony. Zwolniłem do stępu i zatrzymałem Jumper'a.
- Na dziś już mi  starczy - powiedziałem przecierając spocone czoło - Przez tydzień będę miał zakwasy.
- Dobrze wypadłeś jak na początek.
- Początek? - zdziwiłem się - Ja raczej już nie będę...
 - Zeskakuj i zajmij się koniem - powiedział w ogóle nie pozwalając mi dokończyć.
- Ale.. - urwałem i zeskoczyłem.
Omal nie upadłem gdyż nogi miałem jak z waty. Trochę zakręciło mi się w głowie. Całkiem zapomniałem jak to jest zsiadać z konia po długiej przerwie niejeżdżenia.
- Dobrze - skinąłem głową i  zacząłem prowadzić kasztanka w stronę stajni.
- Twoi rodzice już przyjechali - pokazał ręką nadjeżdżający samochód.
Zdjąłem toczek i oddałem mężczyźnie.
- Proszę na razie nic im nie mówić co robiłem - poprosiłem
- Jak chcesz.. ale..
- Proszę - popatrzyłem na niego
- Jak chcesz - westchnął - Poradzisz sobie?
- Nie pierwszy raz zajmuje się koniem
Steven poszedł w stronę samochodu z którego wysiedli rodzice i Jared. Wprowadziłem kasztanka do boksu i zacząłem go rozsiodływać. Po chwili skończyłem. Zaniosłem rząd do siodlarni i wróciłem do konia by bo wyszczotkować. Po piętnastu minutach opuściłem stajnię. Podszedłem do rodziców którzy podziwiali Jareda jak skacze.
- Danny? A co ty tu robisz?
- Mówiłem że muszę tutaj na chwilę zajrzeć - powiedziałem - Zaraz idę
- Czemu jesteś taki mokry? - spytała matka przeczesując ręką moje włosy
- Yyy biegłem, postanowiłem się przebiec, dziś jest taka gorąco... - skłamałem odsuwając się od niej - Sami mówicie że sport to zdrowie
- Racja - westchnął ojciec - A gdzie znowu się wybierasz?
- Zobaczyć się z kimś kogo nie widziałem całe lata - powiedziałem
- Mam nadzieję że nie z ta dziewczyną która cię rzuciła w podstawówce - odezwał się ojciec
- Bardzo śmieszne tato - zaśmiałem się
- Tylko wróć na obiad - powiedziała matka
- Zobaczy się - stwierdziłem - To ja idę - powiedziałem i pożegnałem się z panem Hunterem
Po godzinie dotarłem do stadniny w której nie byłem od wielu lat. Ruszyłem przez podwórze w stronę budynku.Był niewielki, koloru cytrynowego z niskim spadzistym dachem .  Drzwi się otworzyły i wyszedł mężczyzna. Był bardzo podobny do Steven'a, w końcu to jego brat.
- Danny -  zaczął i uśmiechnął się
Nazywał się Ian Hunter Podał rękę którą po chwili uścisnąłem. Był nieco starszy niż go widziałem kilka lat temu. Nieco posunął się w latach. Na głowie zaczęły pojawiać się pierwsze siwe włosy. Poza wyglądem zewnętrznym wcale się nie zmienił. Jak zwykle sympatyczny i gotowy do pomocy. Nie wiem czy to dlatego go tak lubiłem. Był spokojny i cierpliwy.
- Miło znów pana widzieć - powiedziałem
- Nie wiesz jak ciesze się na twój widok, strasznie wyrosłeś - powiedział
- Minęło sporo lat.. - westchnąłem - Mógłbym..
- A racja, przyjechałeś zobaczyć Winchester'a - powiedział - Już cię do niego prowadzę
Ruszył przez podwórze w stronę wielkich budowli, stajni. Było ich trzy. Pobudowane obok siebie. Niczym się nie różniły jeśli chodzi o wygląd. Podłużne, smukłe budowle szarego koloru.  W każdej mieściło się ze dwadzieścia koni oraz po dwie siodlarnie w każdej. Wszystko wyglądało tak jak przed laty. Nic się tutaj nie zmieniło. Te same budynki, konie, padoki. Wszystko było znajome. Weszliśmy do stajni. Przeszliśmy na koniec budynku. Znajdował się tak jeden większy boks. W środku był gniady  koń.
- Winchester - powiedziałem a zwierze zastrzygło uszami
Po chwili usłyszałem przenikliwe rżenie. Koń zaczął krążyć po boksie.
- Co mu się stało? - zapytałem
- Zachowuje się tak od czasu wypadku. Na początku było wszystko normalnie. Stopniowo przestał jeść, stał się ospały, z czasem agresywny.
- Nie wiedziałem.. - powiedziałem otwierając zasuwę drzwi
- Nie powinieneś tam wchodzić - ostrzegł
- Musze - odpowiedziałem i powoli otworzyłem drzwi
Wszedłem do środka. Koń nerwowo zarzucił łbem i zaczął nerwowo przestępować z nogi na nogę. Spojrzałem się w jego duże, głębokie , brązowe oczy. Zawsze widać było w nim spokój i opanowanie. Teraz tak nie było. Zmienił się.
- Winchester - powiedziałem ostrożnie i wyciągnąłem rękę do gniadosza
Spłoszył się i zaczął stawać dęba. Uchyliłem się przed jego kopytami. Cofnąłem o krok nie przestając mierzyć go wzrokiem.
- Może pan przynieść uwiąz?
- To nie jest dobry pomysł on..
- Proszę - powiedziałem naciskając
Mężczyzna odszedł na chwilę a potem wrócił z rzeczą o którą prosiłem. Podał mi i odsunął się. Gdy Diuk opuścił kopyta i stanął w miejscu podszedłem do niego bardzo powoli. Chwyciłem za kantar i przypiąłem uwiąz. Gniadosz zaczął się szarpać. Wyszedłem z boksu prowadząc go za sobą. Gdy znaleźliśmy się na korytarzu zaczął się ciągnąć. Zacząłem biec. Po kilku minutach znaleźliśmy się na lonżowniku. Dopiero teraz zacząłem żałować że nie wziąłem ze sobą lonży gdyż bardziej by się mi przydała niż krótki uwiąz. Przebiegliśmy kilka kółek podczas których się zmęczyłem lecz koń ani trochę. Postanowiłem go odpiąć. Gniadosz zaczął nerwowo galopować w kółku. Po kwadransie nakazałem zmianę kierunku i teraz biegł w prawo. Do ogrodzenia podszedł Ian Hunter. Popatrzył na to i westchnął
- Rzadko opuszczał stajnię- przyznał - Aby go wyprowadzić lub wprowadzić potrzeba co najmniej pięciu ludzi, już nie mówiąc o złapaniu go na pastwisku
- To wszystko moja wina - przyznałem - Nie był by taki gdybym wtedy do niego przyszedł
- Zapomniałeś? Byłeś przez rok w śpiączce - powiedział - A potem przez następny rok wracałeś do siebie, rehabilitacje...zabiegi..
- Ale mogłem choć raz tu się zjawić a nie zrobiłem tego..
- Nie, to nie jest niczyja wina
- Jest, oboje o tym wiemy - powiedziałem - Najbardziej zawiniłem ja, nie.. tylko ja - poprawiłem się
- Nie.. - powiedział lecz już nie miał żadnego argumentu - Życia się nie zmieni - westchnął i popatrzył na konia
Gniadosz biegł cały czas w kółku wokół mnie. Od czasu do czasu potrząsał łbem i prychał.
- On już nie będzie taki jak kiedyś - westchnął - Chciałem go sprzedać, lecz nikt nie chce się do niego zbliżyć, teraz kiedy go w końcu zobaczyłeś mam jeszcze jedno rozwiązanie - powiedział - To będzie dal jego dobra
- Nie może pan go zabić - powiedziałem nagle - To..
- Trzeba go uśpić, to najlepsze rozwiązanie, on cierpi jeżeli nie może skakać
- Niech pan mi go sprzeda - powiedziałem odruchowo - niech pan go nie zabija, zapłacę
- Sprzeda? - zdziwił się - On wyrządzi ci krzywdę
- Znam go lepiej niż pan, uważam że...
- Nie chcę za niego pieniędzy, tylko nie chcę patrzeć jak on się marnuje stojąc w ciemnym wnętrzu boksu - powiedział - Od teraz należy do ciebie ...
- Ale...
- Jeśli się rozmyślisz  to zrozumiem - powiedział
- Nie o to chodzi - westchnąłem - Muszę jeszcze wszystko ustalić, znaleźć mu miejsce gdzie będzie mieszkał, powiedzieć rodzicom
- Możesz go trzymać u mojego brata, na pewno będzie zadowolony
- Tak pan myśli?
- Tak - pokiwał głową- Jeśli uda ci się go opanować to chętnie go obejrzę
- Dziękuję - powiedziałem podchodząc do płotu
Usiadłem i patrzyłem się na galopującego gniadosza. Wyglądał pięknie jak dziki, nieujarzmiony koń. Nie chciałbym aby go uśpiono. To na nim zdobyłem liczne medale i wygrywałem konkursy. To on zawsze mi pomagał, teraz pora abym to ja samo zrobił teraz dla niego.
- Jeszcze się zdziwisz jak zobaczysz go na zawodach - powiedziałem
- Zdziwię się jeszcze bardziej jeśli zobaczę na nim Ciebie - dodał
Słońce powoli zachodziło. Gdy tutaj dotarłem była czternasta. Miałem wrócić przed wieczorem, lecz nie zwróciłem uwagi kiedy dzień tak szybko minął. Jutro znowu zaczynała się szkoła. Znowu dużo nauki i nudnych godzin siedzenia w szkolę. Decyzje odnośnie Winchestera miałem podać za tydzień aby wszystko przemyśleć. Ja już wiedziałem jak brzmi odpowiedź. Teraz zostało tylko poinformowanie rodziców, choć jeśli odmówią i tak zrobię to co uważam za słuszne.