Strony

czwartek, 3 października 2013

Nieporozumienie

Minęło kilka dni od wypisania ze szpitala. W końcu uznałem że mógłbym w końcu ruszyć się z domu. Nic przecież mnie nie bolało, a to było najważniejsze. Rozejrzałem się po pokoju. Panował tam niezły porządek. Wszystko zostało posprzątane. Ubrania poprasowane i zapakowane do szafy, książki poukładane na regał, kurz wysprzątany. Wszystko świadczyło o tym że nie ma mnie w swoim pokoju, choć w rzeczywistości nigdzie się stąd nie ruszałem. Czas  to zmienić - zaśmiałem się pod dźwigając się na rękach by usiąść na łóżku. Gdy w końcu mi się to udało zsunąłem nogi za łóżko i założyłem buty które stały obok. Wstałem i przeszedłem sie po pokoju.  Teraz znów byłem sam w domu bo rodzice pochłonięci byli pracą, a młodszy brat w szkole, miał wrócić około trzynastej. Ziewnąłem rozciągając się. Poszedłem do łazienki się przebrać i odświeżyć. Wróciłem i usiadłem przy stoliku zamykając jeden z zeszytów Rozally. W sumie i tak ich nie potrzebowałem, bo nauka i ja to zupełnie różne światy. Zacząłem schodzić po schodach w kierunku kuchni. Wszedłem do niej i podszedłem do lodówki. Napiłem się mleka  oraz wyjąłem  szynkę by zrobić sobie kanapki. Ukroiłem chleb i zabrałem się do przygotowywania. Po skończonej robocie przełożyłem je na talerz i udałem się do salonu. Włączyłem telewizję i zacząłem oglądać oraz jeść. Minęła już godzina a do domu powinien wracać Jared. Usłyszałem wkładane kluczyki do zamka. Po chwili klamka drgnęła a do środka wszedł mój brat. Trochę się wystraszył widząc kogoś na kanapie przy włączonym telewizorze
- I jak było? - zapytałem od niechcenia, bo przecież i tak nie obchodziły mnie jego sprawy
- Jakoś - burknął rzucając plecak na podłogę
- Czyli? - spytałem i w tym momencie zauważyłem wielką śliwę pod jego okiem
- Kto ci to zrobił? - niespodziewanie podniosłem ton
- Nie ważne - powiedział i  machnął ręką - Nic się nie stało
Wstałem z kanapy odkładając talerz. Podszedłem do niego i przyjrzałem się siniakowi
- Będzie dobrze - powiedziałem - Do wesela się zagoi - zażartowałem by go podnieść na duchy lecz nic takiego się nie stało
- To ktoś z twojej klasy? - dopytywałem się
- Nie - odparł krótko
Dopiero teraz przypomniałem sobie słowa Inis. Wspominała w liście coś o moim bracie, ale żeby na niego wysłać jakiś bandziorów?
- Gadaj kto - powiedziałem trochę zniecierpliwiony
- To był taki chłopak - odpowiedział powoli próbując się wymigać od odpowiedzi
- Z jakiej klasy? Chodzi do szkoły
- Tak, to chyba z trzeciej gimnazjum
- Z trzeciej? - chciałem się upewnić
- Tak - przytaknął zdejmując bluzę
- A jak miał na nazwisko? - zapytałem - Pamiętasz?
- Chyba Blacky czy Blake... - odpowiedział po chwili
- Blake? - zdziwiłem się
- Tak, mówiłem ci że to nic poważnego - powiedział - Idę do pokoju - rzekł i ruszył na górę po schodach
Samo nazwisko  przyprawiło mnie o złe wspomnienia. Czyli bratem Ines jest chłopak chodzący do trzeciej gimnazjum? - zamyśliłem się - Nie, to nie możliwe, sama mówiła że jest starszy ode mnie o jakieś dwa lata, może rok
Odwróciłem się i popatrzyłem na schody po których niedawno wbiegał Jared. Sięgnąłem po komórkę do kieszeni spodni. Nie było żadnych połączeń bądź SMS'ów. Znając tę kobietę od razu by się pochwaliła swoim występkiem, ale dlaczego nie teraz? Podszedłem do drzwi wyjściowych i wyszedłem na dwór. Słońce mocno grzało jak na jesień. Zasłoniłem promienie ręką i ujrzałem grupkę ludzi idącą w moją stronę. Dopiero teraz zauważyłem że to Sean oraz kilka innych kumpli.
 - Cześć - powiedziałem
- Widzę że już lepiej wyglądasz - zaśmiał się Sean
- Jak widać - uśmiechnąłem się - Wejdźcie - powiedziałem
Weszliśmy do środka i poszliśmy do salonu.
- Przyniosę coś do picia - powiedziałem znikając za drzwiami kuchni. Po chwili wróciłem niosąc Colę. Zaczęliśmy gadać o różnych rzeczach. Dowiedziałem się kilku nowych rzeczy co się działo w szkole. Po kilku minutach na dół zbiegł Jared
- Mogę iść .. - zaczął i dopiero spojrzał że nie jestem sam
- Gdzie? - zapytałem odwracając się do niego
- Do kolegi - powiedział po chwili
- Idź ale za godzinę wracaj - rzuciłem patrząc się w ślad za zamykającymi się drzwiami
- Nie wiedziałem że wasze bójki są aż tak zacięte - zażartował Mike
- Jakiś palant z gimnazjum mu przyłożył - uśmiechnąłem się-  Jutro pójdę zobaczyć który to - powiedziałem
- Chyba nie pobijesz dzieciaka?
- Zależy od jego nazwiska - uśmiechnąłem się
Zaczęliśmy grać w gry video. Po godzinie skończyliśmy. Chłopaki się rozeszli i zostałem sam w domu. Założyłem bluzę i sam postanowiłem pójść się przewietrzyć. Wyszedłem na zewnątrz i u siadłem na schodach. Jared jeszcze nie wracał. Miał być już kilka minut temu. Może znów zasiedział się u kolegi.. Co prawda mieszkali na tej samej ulicy więc nie miał daleko do domu. Jednakże postanowiłem zobaczyć gdzie się szwenda. Zamknąłem dom i poszedłem sprawdzić co go zatrzymało. Gdy dotarłem na miejsce zauważyłem że kopie piłkę wraz z kolegą. 
- Wiesz która już godzina? - zapytałem uśmiechając się
- Nie, rodzice już przyjechali?
- Jeszcze, ale miałeś już być w domu - wyjaśniłem
- No dobra - westchnął odkopując piłkę koledze - To do jutra - pożegnał się i ruszył w moją stronę
- Odrobiłeś już lekcję? - zapytałem a on pokiwał głową
- Od razu jak wróciłem
- Za co oberwałeś? - spytałem patrząc się na śliwę pod okiem
- Sam nie wiem, po prostu podszedł i z zaskoczenia mnie uderzył.. - szedł patrząc się w dół na swoje buty
- Za nic powiadasz? - podpuściłem
- No może za piłkę... - przyznał niechętnie
- A co z nią zrobiłeś? - zapytałem 
- Sam powiedział że możemy zagrać, nasza klasa na ich.. - urwał
- I?
- Wykopałem niechcący piłkę za boisko a ona w trafiła w dyrektora
-  Tylko za to?
- Nie, dyrektor nie uwierzył że to ja i oskarżył Davida wzywając do do gabinetu. Za karę musi sprzątać przez tydzień łazienki 
- Nieźle - zaśmiałem się - Też bym był wkurzony, lecz nie okazałbym ci  w żaden sposób miłosierdzia. Chyba bym cię zabił
- Miło to słyszeć - podsumował
Poczułem ulgę wiedząc że to na pewno nie brat Inis, tylko jakiś smarkacz który burzy się za swoją niezasłużoną karę. Zatrzymaliśmy się przed wejściem do domu. W tym samym czasie przyjechali rodzice. 
- Jak mogłeś mu to zrobić? - spytała matka wysiadając z samochodu -  Przecież to jeszcze dziecko
- Jak zwykle, najlepiej  zwalić to na mnie - westchnąłem
- Kto ci to zrobił? - zaczęła się wypytywać Jareda
- Kolega - odpowiedziałem za niego
Gdy oni rozmawiali wszedłem do domu z ojcem który niósł zakupy
- I jak się czujesz?
- Świetnie, jutro idę do szkoły
- A nie powinieneś jeszcze.. - zaczął
- Umieram z nudów leżąc cały dzień w pokoju - odparłem - Sam nigdy bym w to nie uwierzył że tęsknię za szkołą - zaśmiałem się
- Miło to słyszeć - powiedział rozpakowując zakupy w kuchni - Łap! - powiedział rzucając w moją stronę puszkę kukurydzy - Schowaj do szafki
- Tak jest - powiedziałem i wykonałem to co polecił
- Mam do ciebie prośbę - zaczął
- Tak? - spytałem zaciekawiony
- Może porozmawiamy na spokojnie o wszystkim co się wydarzyło od przyjazdu?
- Ale...
- Nalegam - powiedział ostro - Mama z Jaredem wybierają się na grilla do sąsiadów i wtedy będziemy mogli na spokojnie porozmawiać - zniżył ton i uśmiechnął się
- Dobra - powiedziałem niechętnie
Do kuchni weszła mama
- Kochanie zapakuj proszę chleb do torby - poleciła zaglądając do lodówki
- Oczywiście - odpowiedział
- To ja będę w pokoju - rzuciłem i poszedłem w stronę pokoju. Usiadłem przy biurku i włączyłem laptopa. Kilka minut pograłem w jakieś gry a potem poczatowałem ze znajomym. Wstałem i wyłączyłem komputer. Podszedłem do okna i ujrzałem idące dwie postacie w kierunku jednego domu. Musieli już spakować potrzebne rzeczy i wyjść.  W tej samej chwili usłyszałem pukanie do drzwi. Do pokoju wszedł ojciec. Usiadł na fotelu a ja na krześle przy biurku.
- To o czym chciałeś porozmawiać? - zapytałem
- O wszystkim co do tej pory się działo
- Przecież wiesz że byłem w mafii, a raczej wciąż prowizorycznie w niej jestem - burknąłem
- Tak, ale powiedz jak to się stało że są teraz w tym mieście? - zapytał zamyślony
- To proste - odparłem - Przyjechali tu za mną by nie dać mi żyć, z resztą ona ma tu swojego brata.. - rzuciłem niedbale
- Mafią zarządza ,,Ona''?
- Tak, nawet nieźle jej to wychodzi - zauważyłem
-  Myślałem że tę sprawę będę mieć za sobą - powiedział - Kilkanaście miesięcy nad nią  siedziałem i  nic nie znalazłem. Teraz pewnie i tu przydzielą mnie do niej o ile  znów kogoś nie porwie bądź zabije - rzucił zdenerwowany
- Rozmowa zakończona? - zapytałem lecz on pokręcił głową
- Wiesz gdzie oni obecnie się znajdują? Bądź mają swoją kryjówką?
- Nie, nie zaszczycili mnie tą informacją - powiedziałem - Chociaż byłem wtedy w jakimś domu - zacząłem sobie przypominać
- Wiesz jaka to ulica?
- Nie, pamiętam tylko że.. - zamyśliłem się - To chyba beżowy dom - dodałem po chwili  -Pewności nie mam
- Prawie wszystkie domy są tego samego koloru A znasz numer?
- Nie było numeru - odparłem - Przynajmniej ja go nie widziałem, gdyż słońce świeciło mi w oczy
- Dobra - powiedział - A samochód? Mieli jakiś?
- Czarny , ale nie pamiętam marki orz numerów - sprostowałem by się nie męczył zadając mi  tych pytań
- Dobra - powiedział - Nie pakuj się już w żadne kłopoty - dodał
- Jasne - odpowiedziałem
- Ale mówię serio -  z poważniał - Nawet nie wiesz jak matka przeżywała gdy leżałeś nieprzytomny w szpitalu. Bała że się już nie obudzisz - dodał  załamanym głosem - Masz, to dla ciebie - podał  scyzoryk
- Dzięki - wziąłem go i od razu rozłożyłem patrząc na srebrne ostrze
- To tylko w nagłej potrzebie, nikogo nim nie zabij
- Spróbuję - dodałem śmiejąc się
- Danny...
- No dobra - złożyłem i schowałem do kieszeni - Będę uważał i trzymał się z daleka  - zapewniłem
- Idę, niedługo zaczynam nocną zmianę, bo kolega zachorował, wrócę za kilka godzin, mama powinna niedługo wrócić i...
- Wiem, nie jestem małym dzieckiem - odparłem
- A szkoda, bo jak byłeś mały to zawsze się słuchałeś - uśmiechnął się i wyszedł
Zastanawiałem ile jeszcze razy będzie powtarzał. Nie będę głupi i mu nie powiem nic o mafii, Inis. Naraziłbym jego oraz innych. Gdyby znalazł jakieś dowody na nią lub ślady mogła by go zabić, a na to nie pozwolę. Wolę trzymać go na dystans od niej i od jej spraw. Teraz i tak miałem spokój od nich przez te dni. Gdy wrócę do szkoły ona od razu się o tym dowie i znów wykorzysta jakąś sposobność by mnie coś wplątać. Nienawidziłem nigdy jej chytrych planów. Przeważnie każdy kończył się czyjąś śmiercią. Wyjąłem znów scyzoryk i zacząłem przyglądać się błyszczącemu ostrzu. Rzuciłem w stronę drzwi gdzie wisiała tarcza na lotki. Ostrze w trafiło w nią i wbiło się na kilka milimetrów.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz