Niebo było pochmurne. Rozmowy w budynku zdawały się cichnąć. Spojrzałem na zegar na ścianie. Wskazywał w pół do piątej. O tej porze powinienem być już w domu. Ojciec znów zacznie mnie wypytywać co robiłem, dlaczego nie wróciłem do domu na czas i takie tam. Nie może zrozumieć że ja już nie jestem tym siedmioletnim Danny'm który siedział mu na kolanach i czytał książkę wesoło się uśmiechając. Nie jestem małym chłopcem, mam już siedemnaście lat, za rok będę już pełnoletni i wtedy na pewno będę częściej przesiadywał u kumpli, na mieście, a nie w domu w swoim pokoju. Minuty zamieniały się na godziny. W całym domu zapanowała kompletna cisza. Zamknąłem oczy rozmyślając o tym jak wrócić do domu. Najpierw musiałbym wstać z łóżka, a to nie jest takie proste. Gdy próbowałem wstać poczułem ostry ból w klatę piersiowej więc z powrotem opadłem na poduszkę. Drzwi od pokoju się otworzyły. Do środka weszła Rozally.
- Inis musiała pojechać do innego miasta załatwić coś - powiedziała zamykając drzwi - Jak się czujesz?
- Tak jak wyglądam - odparłem
- To znaczy okropnie - stwierdziła
Wzięła wilgotny ręcznik i wytarła mi czoło
- Jak byś miała szansę się stąd wyrwać skorzystałabyś z niej ? - zapytałem gdy w końcu usiadła na brzegu łóżka - Rozally?
- To nie takie proste - powiedziała
- Ile już tutaj jesteś? - zapytałem
- Jakiś tydzień, nie jest najgorzej - lekko się uśmiechnęła
- To masz szansę jeszcze się stąd wyrwać
- Dlaczego? - zapytała
- Bo wkrótce będzie cię sprawdzać, wtedy się nie uwolnisz. Na początku każe ci zabić jakiegoś człowieka, później dojdą napady, narkotyki, walka z gangami. Ciągłe zabijanie winnych i niewinnych osób, dorosłych, dzieci, wszystkich bez wyjątków
- Zabiłeś człowieka? - spytała.
Spodziewałem się że o to zapyta. Nie miałem nic do ukrycia. Pokręciłem głową.
- Był taki mały chłopiec... - przyznałem nie dokończając- Miałem jeszcze zabić trzy osoby które mi wskazała, było to małżeństwo z małym dzieckiem, lecz odmówiłem
- I co zrobiła? - zainteresowała się
- To co zawsze, wkurzyła się. Wtedy chciała porozmawiać. Uświadomiłem ją że nigdy nie zabiję żadnego niewinnego człowieka bo jej się tak podoba. Był to dość długa i burzliwa rozmowa, ale poskutkowało. Już nigdy nie kazała mi zlecać żadnych morderstw, zabójstw. Wtedy się cieszyłem, jednak zabrała mnie na swoją misję - zaśmiałem się pod nosem kręcąc głową - Pamiętam że wtedy cały dzień padało. Była noc. Jakaś matka z dwójką małych dzieci, może dwulatkiem i sześciolatkiem, w sumie nie wiem, szli chodnikiem w stronę bloku. Podeszła do nich i z uśmiechem na twarzy strzeliła kobiecie w głowę niż ta zdążyła cokolwiek zrobić. Zabrała dzieci i podeszła do furgonetki. Siedziałem wtedy z tyłu z Nickiem Grattonem, jednym z jej zaufanych osób. Wyszliśmy z samochodu i patrzyliśmy się na Inis. Ona wyciągnęła nóż z kieszeni.... - urwałem patrząc w okno
- Nie musisz mówić - powiedziała cichym głosem
- Wyciągnęła nóż i na moich oczach zabiła starsze dziecko rozcinając mu szyję. Uśmiechnęła się i wyciągnęła rękę łapiąc za mój nadgarstek. Próbowałem wyrwałem rękę i uwolnić się od Nicka. Ona spojrzała na mnie z rozbawioną twarzą i włożyła mi nóż do ręki. Nick złapał mnie mocno za ściśnięty nadgarstek i przejechał po szyi drugiego dziecka. Po chwili dziecko już nie żyło. Nigdy nie zapomnę tych twarzy, krwi, roześmianego Nicka. Zabiłem dziecko.. zabiłem niewinne dziecko... - powiedziałem starając się nie myśleć już o tym
- To nie ty go zabiłeś..
- Ale to ja trzymałem ten nóż! - krzyknąłem wściekły na samego siebie - To ja je zabiłem! Nie zrobiłem nic, tylko patrzyłem na własną rękę która pozbawia życia dziecko
- Nie ty, to Nick je zabił
- Czy ty nie rozumiesz?! Byłem tam, nic nie zrobiłem ,tylko patrzyłem jak oni umierają, jak Inis z szerokim uśmiechem na twarzy ich zabija!
- Nie mogłeś nic zrobić - dodała w zamyśleniu unikając mojego spojrzenia
Nie sądziłem że kiedykolwiek mógłbym o tym komukolwiek powiedzieć. Przez parę miesięcy śniły mi się koszmary.
Długo rozmawialiśmy z Rozally. Opowiedziała mi trochę o sobie, o tym mieście, szkole. W końcu zmęczona zasnęła na krześle opierając głowę o krawędź łóżka. Po chwili znużył mnie sen i chyba też zasnąłem
Obudziłem się. Był środek nocy. Za oknem świecił księżyc wpuszczając swoje światło przez szybę. Rozally wciąż spała na krześle. Dostrzegłem jedną postać stojącą po drugiej stronie łóżka, to była Inis. Zapaliła lampkę na szafce nocnej.
- Bałam się że jak wrócę to ciebie już nie będzie - zażartowała
- A gdzie miałbym być? Żeby uciec trzeba się najpierw ruszyć, a to nie jest takie proste - powiedziałem i zacząłem się dusić od kaszlu, przez co obudziłem Rozally
- Pożyczyłam twoją komórkę i napisałam do twoich rodziców że dziś nocujesz u kolegi, nawet nie zaprotestowali
- Zamierzasz mnie tu przetrzymywać do jutra? - zapytałem choć znałem odpowiedź
Zaśmiała się tylko i coś powiedziała Rozally, nie udało mi się podsłuchać, lecz dziewczyna wyszła . Pożegnała się i zamknęła drzwi
- Co jej powiedziałaś? - spytałem wprost
- Powiedziałam jej żeby poszła już do domu, dziś i tak nie będzie nic ciekawego
- Chętnie sam też pójdę
- Jakiś ty zabawny, w razie czego będę na górze, zostawiam cię z Nickiem, będziecie mogli sobie porozmawiać - uśmiechnęła się
Wyszła zostawiając uchylone drzwi. Po krótkim czasie zjawił się Nick. Wysoki szatyn z pistoletem w ręku zaczął krążyć po pokoju
- Dawno cię nie widziałem bydlaku - zacząłem
- Dzięki za komplement - skwitował
- Tak ci się podoba zabijanie bezbronnych ludzi?
- A ty znowu o tamtym. Przestań w końcu o tym gadać. To było rok temu. Blake miała rację, na długo zapamiętałeś tę noc - przewrócił oczami
- I będę ją pamiętał dopóki was nie pozabijam
- Ty.. - parsknął śmiechem - Nawet psa byś nie zabił
- Zabił bym, o ile wyrażeniem ,,pies'' oceniasz siebie
- Zaczynasz robić się wkurzający. Nie raz takich spotykałem, takich jak ty. Tchórzy, wrażliwych i sentymentalnych chłopaczków - podszedł do mnie i zaczął polerować pistolet - Tylko tacy popływali sobie z rybkami w jeziorze i nie wypłynęli
- Za to ja gorszego palanta i debila takiego jak ty nie poznałem
- Jeszcze raz to powiesz... - złapał mnie za nadgarstek ściskając mocno
- To? - powiedziałem przez zaciśnięte zęby
- To skończysz w plastikowym worku na śmieci zakopany kilka metrów pod ziemią - powiedział przyduszając brzuch - Boli prawda? - zaśmiał się i po chwili odpuścił , odszedł pod okno
- Gdzie się podziewałeś przez tyle miesięcy?
- A co stęskniłeś się - zapytał chowając broń za pasek - Widzisz, musiałem pomagać przy przewozie dzieciaków, jeżeli będą mieć szczęście to w trafią do nowych rodzin za drobną zapłatą
- Szkoda że twoja matka nie wpadła na taki pomysł i nie sprzedała cię jakimś chińczykom
Usiadł na sofie rozprostowując nogi
- Nie wiem po co Inis trzyma cię przy życiu, już pięciokrotnie naciskałem ją aby cię zabić, lecz ona nie zmieniła zdania. Żałuję że to nie ja mogłem wymierzyć ci tą sprawiedliwość. Zapewne skończyłbyś o wiele gorzej. Chciałem zabić cię osobiście podczas pierwszej wpadki. Miałeś przypilnować zakładników a nie ich wypuszczać, lecz Inis...
Gdy skończył gadać przeciągnął się i chyba zasnął. Zegar wybił już drugą. Patrząc w sufit w końcu usnąłem
Obudziłem się późnym popołudniem. Głowa mi pękała. Strasznie było mi duszno. Rozally z Blake stały już przy moim łóżku rozmawiając. W pewnym momencie ręka Inis powędrowała na moje czoło. Poczułem lekki chłód jaki sprawiła jej dłoń. . Po chwili znów oblała mnie fala gorąca. Przekręciłem głowę w inną stronę i zacząłem kaszleć próbując złapać powietrze. Popatrzyły na siebie.
- Coś cię boli? - zapytała Seel
Nie odpowiedziałem tylko przekręciłem głowę w drugą stronę
- Boli cię tu? - przycisnęła mocno jedno z żeber aż drgnąłem
Po krótkim czasie dostałem krwotoku z nosa. Sięgnąłem po chusteczkę i przyłożyłem ją do nosa. Inis wykonała telefon po czym wróciła do pokoju.
- Katie zaraz przyjedzie - poinformowała a Rozally pokiwała głową
Po kilku minutach usłyszałem dzwonek do drzwi. Nick poszedł otworzyć i wrócił z dziewczyną która trzymała w ręku czarną, skórzaną torbę
- To jest Katie, lekarz, zajmie się tobą - powiedziała Inis usuwając się do tyłu
Czarnowłosa dziewczyna podeszłą do mnie. Najpierw poświeciła mi latarką po oczach, potem osłuchała. Gdy skończyła złapała mnie za lewą rękę.
- Co mu podaliście? - zapytała wprost pokazując na mojej ręce wkłucie igły
- Nic nie dostał - zaczęła Inis - Nick - zawołała chłopaka stojącego przy drzwiach
- Ini ja..
- Czemu to zrobiłeś? - zapytała
- Wiele razy ci powtarzałem, że lepiej by było go zabić niż.. - warknął i spojrzał na mnie a potem znów z powrotem na Inis
-On się dusi - wtrąciła Katie - Jeśli chcecie aby przeżył musi trafić do szpitala, inaczej...
- A nie można ... - zaczęła
- Inis- przerwała jej Katie
Blondynka po chwili pokiwała głową i zawołała dwóch chłopaków którzy zanieśli mnie do samochodu . Samochód ruszył a a po paru minutach znalazłem się pod drzwiami szpitala. Jeden z lekarzy mnie zauważył i wezwał nosze. Przejechałem na salę gdzie mnie ponownie zbadano. Lekarze nie wyglądali na zadowolonych. Spisali dane osobowe i numer do jakiejś najbliższej rodziny. Podali mi kroplówkę. Po jakiejś godzinie poczułem się lepiej. Po lekach całkiem mi przeszło. W ciągu tego czasu dwa razy zdążyłem zemdleć. Obudziłem się na sali. Obok łóżka siedziała matka. Miałem w gipsie lewą rękę.
- Danny - zawołała matka gdy zobaczyła że się wybudziłem
- Ja chciałem powiedzieć że..
- Jutro nam powiesz, ale teraz nic nie mów
Ojciec stał z skrzyżowanymi rękami patrząc się w okno. Zapewne był bardzo wkurzony i zawiedziony. Wyobrażam sobie co będzie jeśli wrócę do domu. Wyprawi mi najdłuższe kazanie na świecie i zrobi szlaban na wszystko, o ile wcześniej mnie nie zabije
Po dwóch godzinach sobie poszli. Zostałem sam na sali. Ktoś zapukał do drzwi.
- Rozally? Co ty tu robisz? - zapytałem widząc znajomą dziewczynę
- Przyszłam sprawdzić jak się czujesz
- Nie najgorzej - przyznałem - Czy to ciebie interesuje czy Inis Blake?
- Przyszłam bo się o ciebie martwimy - westchnęła
- Jednak ,,martwicie się'' - powiedziałem ironicznie
- Danny..
- Przestań. Nie obchodzi mnie to, dajcie mi po prostu w końcu spokój..
- Myślałam nad tym co powiedziałeś i .. Zastanawiałam się w jaki sposób możesz mi pomóc się wycofać z mafii
- To proste - powiedziałem obniżając ton
- Dla mnie nie, zrobiłam to dla brata.
- Wiesz przecież na czym zależy Inis, prawda? Zgodzę się na wszystko co postanowi, w zamian za twoje i brata bezpieczeństwo
- Będę już szła - zabrała torebkę i pożegnała się po czym wyszła bez słowa zanim zdążyłem coś powiedzieć
Na korytarzu słychać było krzątaninę, kroki śpieszących się gdzieś osób.
Następnego dnia odwiedzili mnie rodzice i Jared. Ojciec poszedł z matką do lekarza coś się dowiedzieć a Jared siedział i przyglądał się obrazowi na ścianie.
- Zapamiętaj sobie teraz jak będziesz wyglądał jak popsujesz mi laptopa - powiedziałem żartując, lecz chłopak się chyba naprawdę wystraszył- Żartuję przecież - dodałem
Po dwóch dniach mnie wypisali. Miałem tylko założony gips na rękę , a reszta opatrunków nie była potrzebna. Zostały tylko drobne zadrapania, rozcięcia i siniaki. Ojciec wziął wolne w pracy by zostać ze mną w domu. Był nawet zadowolony z tego powodu że nie musi wstawać wcześnie rano i wychodzić do pracy. Jared poszedł do szkoły a mama do pracy. Usłyszałem pukanie do drzwi
- Proszę - odpowiedziałem
- Potrzeba ci czegoś? - zapytał ojciec siadając w fotelu przy oknie koło biurka
- Nie - odparłem krótko - Mam tylko złamaną rękę i jestem trochę poobijany, ale dam sobie radę, nie jestem dzieckiem
- A szkoda - powiedział - Wtedy przynajmniej się mnie słuchałeś i nie szukałeś sobie kłopotów. Chcesz mi coś powiedzieć?
Od czasu tego pobicia w ogóle nie rozmawialiśmy. Wiedziałem o co mu chodzi. Pewnie przez cały czas gryzł się o to co mogło mi się przytrafić, w końcu nie raz takich widywał, jako policjant.
- Pewnie się domyślasz - powiedziałem obojętnie - Od jak dawna o tym wiesz?
- Od jakiegoś czasu. Chyba nie sądziłeś że coś takiego da się ukrywać? - westchnął - W tamtym mieście też?
Pokiwałem głową. Wtedy właśnie wplątałem się w mafię.
- Ile już to trwa? - zapytał
- Kilka miesięcy, prawie rok - przyznałem wbijając wzrok w ścianę - Nie mów nikomu, staram się jakoś z tym uporać, ale...
- Wiem, nie raz widywałem takich, którzy też się w to wplątali. To nie jest takie proste - powiedział nadzwyczaj łagodnie - W razie czego możesz mówić mi o wszystkim... z resztą wiesz.- machnął ręką-
- Szukałem tej mafii przez dwa lata, gdy byłem blisko przemieszczali się, nigdy nie mogłem zakończyć sprawy.. - kontynuował
- Myślisz teraz, że mam ci pomóc ich złapać? - zaśmiałem się
- Nie, wręcz przeciwnie, masz się do tego nie mieszać
Bez słowa wstał i wyjrzał przez okno
- O, twoja koleżanka idzie - znikł za drzwiami schodząc na dół po schodach
- Dzień dobry - przywitała się wchodząc na górę, a ojciec za nią
- To ja idę do garażu naprawić zepsuty samochód - powiedział i ponownie zszedł na dół
- Cześć - przywitałem się - Po coś przyszłaś? - powiedziałem - Może mnie dobić?
- Nie gniewaj się na mnie i nie mniej żalu do mnie co tobie się przytrafiło
- Nie mam żalu do ciebie o mnie, ale mam żal do tego dlaczego nie chcesz mnie posłuchać
- Myślisz że to jest takie proste - westchnęła - Robię to dla brata, a nie z przyjemności
Zamilkłem przyglądając się dziewczynie. Wyglądała na prawdę przejmująco. Nie sądzę by kłamała. Chwilę pomyślałem
- Siadaj - powiedziałam wskazując ręką na fotel
- Dzięki - usiadła i wyjęła coś z torby
- To miała być przykrywka, ale skoro jest nie potrzebna to masz - położyła zeszyty na stole
- Co to? - zapytałem zaciekawiony
- To zeszytu, notatki z lekcji, mnie nie są potrzebne
- Dzięki - odpowiedziałem - Przemyślałaś co ci powiedziałem?
- Kim jest tak naprawdę Nick Gratton? - zapytała zmieniając temat
- Wiem że był kiedyś jakimś ważnym biznesmenem czy kimś tego rodzaju, ale ktoś go o skarżył o przekręty, narkotyki, handel bronią. Stracił posadę i spotkał Inis. Teraz są kochankami, pracuje dla niej i kieruje mafią pod jej nieobecność
- Skąd to wszystko wiesz?
- Inis mi powiedziała, nawet nie wiem czemu, nie interesowała mnie nigdy jego przeszłość. Powiedź coś o sobie.
- Już ci mówiłam, mam młodszego brata, chodzę z tobą do klasy, mam obok twojej szafki swoją, to chyba wszystko czego chyba nie wiedziałeś - zaśmiała się
- Tego o szafce nie wiedziałem - uśmiechnąłem się - A gdzie mieszkasz?
- Chciałbyś wiedzieć co?
- No pewnie - zaśmiałem się - Powiesz mi?
- Pod jednym warunkiem
- Jakim?
- Przestaniesz być taki poważny i będziesz się częściej uśmiechał - powiedziała
Uśmiechnąłem się lekko na jej słowa.
- Właśnie tak - spojrzała na mnie
- Przyjdziesz jutro?
- Zależy..
- Od czego?
- Czy twój ojciec mnie wpuści, bo jak zacznę cię odwiedzać to tak łatwo się mnie nie pozbędziesz
- Nikt nie powiedział że się chce ciebie pozbyć
- Zmienisz zdanie - wstała - Ja muszę już lecieć
- Zostań jeszcze - poprosiłem
- Nie mogę, muszę jeszcze zajść do sklepu, przyjdę jutro
- Cześć - powiedziałem próbując wstać, lecz znów pojawił się ból w klatce piersiowej
- Tylko nie wstawaj bo nie będę cię zbierać - zaśmiała się
- Bądź o to spokojna
Zeszła na dół po schodach i wyszła na zewnątrz zamykając drzwi. Rozally jest jednak kimś innym za kogo ją uważałem. Nie jest bezlitosna i podła taka jak Inis. To zupełne jej przeciwieństwo. Sięgnąłem po komórę na stolik i sprawdziłem godzinę. Było dopiero późne popołudnie. Nie miałem nic ciekawego do roboty więc się przespałem. Wstałem wieczorem. Jared i rodzice byli już w domu. Brat odbijał piłkę tenisową o ścianę a rodzice siedzieli w kuchni rozmawiając i pijąc herbatę. O dziewiętnastej wpadł do mnie Sean. Trochę pogadaliśmy, pożartowaliśmy. To miejsce coraz bardziej mi zaczyna się podobać. Myślę że może w końcu zostaniemy tu na zawsze.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz