Strony

środa, 26 czerwca 2013

Duchy przeszłości

Rano zadzwonił budzik. Wstałem i wyłączyłem go oraz telewizor. Poszedłem do swojego pokoju po ubrania. Wziąłem szybki prysznic i przebrałem się. W kuchni siedział ojciec czytając poranną gazetę. Co jakiś czas popijał kawę. Mama szykowała kanapki a Jared na wpół wybudzony kołysał się na krześle ziewając.
- Ja już idę - powiedziałem łapiąc zapakowane drugie śniadanie i jabłko
- Nie zjesz?- spytała smarując kanapki masłem
- Nie, nie jestem głodny, pa - zarzuciłem plecak na plecy i skierowałem się w stronę drzwi
- Tylko bądź ostrożny - dodał ojciec nie odrywając wzroku od gazety
Zamknąłem za sobą drzwi i zacząłem iść do Seana, miał mnie podrzucić dzisiaj do szkoły. Zapukałem do jego domu. Po chwili otworzył chłopak i poszliśmy do samochodu.
W szkole jak zwykle było  gwarno od rozmów. Po kwadransie rozległ się głośny dźwięk dzwonka. Nagle cała szkoła zamilkła i porozchodziła się do klas. Po chemii poszedłem do szafki zostawić książki i wziąć nowe
- Współczuję ci - powiedział czyjś głos
Odwróciłem się i zobaczyłem stojącą obok mnie dziewczynę w ciemno brązowych włosach i niebieskich oczach. Oparta była o jedną z szafek. W ręku trzymała książkę i komórkę. Nie wyglądała znajomo. Nic sobie nie przypominam bym ją gdziekolwiek widział. Chociaż nie dziwne skoro jestem nowy w tej szkole i mieście. Ale o co mogło jej chodzić?
- Znamy się? - spytałem - O co ci chodzi?
- Masz rację, nie znasz  mnie jeszcze Danny- zaśmiała się - Ale najważniejsze że ja wiem kim ty jesteś - przeciągnęła ostatni wyraz
Skąd ona zna moje imię skoro chodzę do szkoły dopiero trzeci dzień? - zastanawiałem się
- Rozally - przedstawiła się - Rozally Steel   - dokończyła z lekkim uśmiechem na twarzy
- O co chodziło z tym współczuciem? - zapytałem bo nie dawało mi to spokoju, wiedziałem że chodzi jej o coś poważniejszego
- Szkoda że nie widziałeś Inis wczoraj, nie wyobrażasz sobie jak się wkurzyła. Przynajmniej na mnie nie była wściekła bo jako jedyna nie nawaliłam
- Ty ty przyniosłaś ten zeszyt? - powiedziałem spokojnie choć w środku cały się gotowałem ze złości
- Tak, ja go przyniosłam, podobno raz zostawiłeś u niej zeszyt, teraz przynajmniej się przydał
- Czego ona chce?! - powiedziałem trochę głośniej
- Nie zadawaj głupich pytań. Ona chce ciebie - zaśmiała się i zaczęła odchodzić
- Muszę z nią porozmawiać - złapałem ją za nadgarstek
- Wczoraj miałeś okazję, ale nie martw się spotkasz  ją szybciej niż sobie byś tego życzył i spodziewał - uśmiechnęła się podstępnie i odeszła uwalniając rękę
Nie wiedziałem co to miało znaczyć i o co jej chodziło. Przez resztę lekcji głowiłem się nad tym co powiedziała. Wreszcie dobiegła czternasta i nasze lekcje się zakończyły. Cała ta Rozally przez cały ten czas przyglądała mi się na lekcjach i gdy się odwróciłem uśmiechała się tajemniczo w moją stronę. Wszystko by było w porządku gdyby na korytarzu  mnie nie zaczepiła i nie kojarzyłbym jej z wysoką blondynką, która w torebce zamiast  kosmetyków i szminek nosi pistolet i noże. Nigdy tej brunetki nie widziałem żeby kręciła się z ludźmi Inis. Pewnie to nowy członek mafii. Nie wiem co fascynuje tą dziewczynę w niej. Chociaż nie byłem święty jak rok temu sam do niej dołączyłem. Jaki ten człowiek był wtedy głupi. Nie wiem co sobie myślałem. Szukałem wtedy nowych przygód, niebezpieczeństw , by jak najbardziej przypiec rodzicom. W sumie to oni nigdy się nie dowiedzieli co robiłem wieczorami i weekendami. Nigdy nie podejrzewali mnie o narkotyki, członkostwo w mafii. A teraz gdy się dowiedzą czeka ich wielkie rozczarowanie.
- Idziesz? - głos Seana wyrwał  mnie z zamyśleń
- Nie, wrócę na piechotę, muszę pomyśleć - powiedziałem
- To na razie - poszedł na parkig po samochód
- Cześć - odpowiedziałem i zacząłem szukać dziewczyny która wyszła głównym wejściem
Znalazłem ją na chodniku po drugiej stronie ulicy. Przebiegłem przez jezdnię i dogoniłem ją
- Zaczekaj - powiedziałem a dziewczyna się odwróciła by sprawdzić kto za nią idzie
- Czego chcesz? - warknęła
- Porozmawiać z Inis - odpowiedziałem krótko
- To chodź - powiedziała - Wiedziała że za mną pójdziesz, nie daje ci ona spokoju,  co?
- A jak myślisz? - odpowiedziałem pytaniem
- Nie ja jestem tu od myślenia - westchnęła
Zapadła długa cisza. Szliśmy chodnikiem prosto w milczeniu
- Czemu? - zapytałem
- Co czemu? - zaczęła się dopytywać po dłuższej chwili
- Czemu do niej dołączyłaś, też chcesz sobie zmarnować życie?
- Założę się że z tego samego powodu co ty, tutaj jestem - odparła błądząc wzrokiem przed siebie
Po kilku metrach Rozally się zatrzymała. Podjechał duży czarny samochód. Wysiadł z niego wysoki szatyn.
- Właź - zwrócił się do mnie
Wsiedliśmy do samochodu i odjechaliśmy. W środku oprócz kierowcy było dwóch mężczyzn.. Dziewczyna usiadła z przodu obok kierowcy.
- Łapy - warknął jeden z nich wyciągając krótki sznur.Wyciągnąłem ręce a on związał mi je z tyłu.
- Gdzie Inis? - zapytałem
- W nowym domu - odpowiedział krótko - zobaczysz ją w swoim czasie
Jechaliśmy przez pół godziny. Skręciliśmy w las i zatrzymaliśmy się niedaleko
- Mała zmiana planów- zaśmiał się jeden z facetów - Wysiadka
Otworzył i wypchał mnie z samochodu, po czym sami wysiedli . Została tylko Rozally która zobaczyła że się na nią patrzę więc odwróciła wzrok w drugą stronę
- Wstawaj - powiedział i pociągnął mnie za bluzę do góry
- Nie bój się, jak Inis powiedziała że cię nie zabije to znaczy że będziesz żył - zapewnił - Ale dla przykładu mamy cię ukarać za nieposłuszeństwo
- Sam wiesz jakie masz szczęście , pamiętasz Bill'a który za ucieczkę  musiał zostać usunięty z tego świata, tylko że on ukrywał się przez jeden dzień, a ty przez kilka tygodni... - westchnął drugi z nich, niższy z brodą
Popatrzyłem się na zebrane postacie. Byłem pewny że nie żartują. Najwyżej czeka mnie nieunikniony łomot, ale da się przeżyć... przynajmniej tak sądzę.
- Miejmy to już za sobą - powiedział jeden z nich rozprostowując ręce
Już po jednym ciosie w brzuch leżałem na ziemi. Szybko dwóch mnie podniosło i postawiło na nogi. Udało mi się uniknąć kolejnego ciosu. Kopnąłem jednego mężczyznę, tak że runął na ziemię. Kolejny, który podszedł za blisko także skończył na ziemi z zakrwawionym nosem.  Nie minęło sporo czasu jak znowu leżałem na ziemi zwijając się z bólu. 
- Zachciało ci się powalczyć? - syknął facet w garniturze
Wyglądał jakby przed chwilą wracał z jakiegoś ważnego spotkania. Może był w interesach i nie zdążył się przebrać. Nie musiałem długo czekać, jak znowu oberwałem.
Gdzieś po pięciu minutach leżałem nie przytomny. Ten czas był jak wieczność. Nie mogłem wstać lecz oni kilka razy kopnęli mnie po głowie.

*****
Odwróciłam głowę w drugą stronę, by nie widzieć całego tego zdarzenia. Czułam się naprawdę  podle, że go w to wciągnęłam. Nie mogłam się sprzeciwić Inis, inaczej zabiłaby mojego młodszego brata. Nagle wszystko ucichło. Nie słychać był już złośliwych obelg Danny'ego, które kierował do swoich oprawców. Spojrzałam się w ich stronę. Danny się nie ruszał. Przestraszyłam się. Wybiegłam z samochodu. Starłam łzę, która wkradła mi się do oka, a teraz spływała po moim, policzku. Żałowałam, że pozwoliłam na coś takiego. Teraz chłopak wyglądał naprawdę strasznie. Jego ubranie było brudne, w niektórych miejscach podarte. Twarz jego była pokryta kurzem i krwią, która pojawiała się z rozciętej wargi i nosa.
- Wystarczy, chcecie zatłuc go na śmierć? - krzyknęłam odpychając Jacoba 
Spojrzeli się na mnie, jakbym zabrała im zabawkę. Może tak właśnie go traktowali. Przestali po chwili i podnieśli z ziemi. Jeden z nich sprawdził mu tętno, czy oby na pewno nie przesadzili. Na szczęście go nie zabili. Teraz wsadzili go do samochodu na podłodze i ruszyliśmy w stronę głównej drogi. Po kilku minutach zatrzymaliśmy się przed dużym, beżowym domem. Kierowca otworzył drzwi i z jeszcze jednym chłopakiem wyciągnęli blondyna z samochodu i  zawlekli go do środka budynku. Poszłam za nimi. Zatrzymali się w jednym z pomieszczeń. Przy biurku siedziała wysoka blondynka w czerwonej sukience z długopisem w ręku. Podpisywała jak zwykle różne dokumenty, ważne papiery. Oderwała teraz wzrok znad kartki papieru i zrobiła zatroskaną minę. Wstała z krzesła i podeszła bliżej chłopaka.
- Was o coś poprosić - westchnęła - Miało to być łagodne upomnienie, a nie pobicie do nieprzytomności - powiedziała i podniosła jego głowę, która bezwiednie zwisała, tak że nie widać było twarzy 
- Co z nim mamy zrobić? - spytał jeden z facetów
- Połóżcie go na łóżku w moim pokoju - powiedziała i wróciła do biurka, sprzątając i segregując szybko papiery.
- Mój brat będzie bezpieczny? - spytałam, gdyż wcale nie zwróciła na mnie jak do tej pory uwagi
- Dobrze się spisałaś Roz - uśmiechnęła się jedynie, lecz nic dalej nie powiedziała
Ruszyłam w stronę dużych, brązowych drewnianych drzwi do sypialni. Było to spore pomieszczenie.  Pod ścianą było ułożone dwuosobowe łóżko, z szafeczkami nocnymi po obu stronach. Duże okno zasłaniały zasłony w kolorze wrzosu. Spojrzałam na trójkę ludzi idących, a raczej dwójkę, gdyż jeden był wleczony w stronę łóżka. Położyli go i rozcięli sznur, który dotychczas krępował mu ręce. Stanęłam koło okna, by nie przeszkadzać Ines. Po chwili faceci wyszli, a do środka weszła elegancka kobieta. Podeszła powoli do chłopaka i usiadła na krawędzi łóżka. Zaczęła go  cucić, klepiąc delikatnie po policzku. Chłopak otworzył szybko oczy i rozejrzał się po pomieszczeniu.

*****

 Zacząłem odzyskiwać przytomność. Dopiero teraz poczułem skutki wyjazdu do lasu. Cały byłem poobijany. Miałem rozciętą wargę, łuk brwiowy, podbite oko i krwotok z nosa. Próbowałem podciągnąć się wyżej by oprzeć się o  poręcz łóżka, lecz nie byłem w stanie się podźwignąć
- Spokojnie Danny - powiedziała współczująco i położyła swoją delikatną dłoń na moim brzuchu
Nie wiem co było gorsze ta kobieta, czy ci faceci którzy tak mnie załatwili. Mój wzrok powędrował na postać obok parapetu. Rozally stała i przyglądała się całemu zajściu. Dopiero po kilku minutach odeszła od niego
- Będę w drugim pokoju - powiedziała i wyszła zamykając za sobą drzwi
Inis w ogóle nie zwróciła na nią uwagi tylko zaczęła szukać coś w torebce. Wyciągnęła z niej małą torebeczkę z białym proszkiem
- To ci pomoże - powiedziała - To morfina - podała mi małą zawartość torebki - Heroiny ci nie będę proponować - powiedziała z lekkim uśmiechem
Nie zamierzałem po raz drugi się uzależnić, lecz tym razem nie protestowałem przyjmując biały proszek. Inis wstała i na chwilę wyszła. Do pokoju weszła Rozally. Usiadła po drugiej stronie pokoju na małej sofie. Podniosłem rękę i wytarłem krew z rozciętej wargi.
- Roz... - powiedziałem ochrypiałym głosem podnosząc lekko głowę by przyjrzeć się jej twarzy
- Nic nie mów Danny - wstała i podeszła do szafki wyciągając z szuflady chusteczkę
Podeszła do mnie i przyłożyła do zakrwawionego nosa.
- Ja nie wiedziałam że.. - nie dokończyła bo odwróciła wzrok w drugą stronę - Że tak skończysz...
Złapałem ją za rękę. Odwróciła się i popatrzyła na mnie zdziwiona.
- Masz rodzeństwo? - zapytałem
- Młodszego brata - powiedziała zaskoczona pytaniem
- To co tutaj robisz? - złapałem oddech
- Jestem tutaj z podobnego powodu co ty - odpowiedziała
- Czy naprawdę warto ryzykować aż tyle?  - zapytałem - Dla nic nie wartych osób i wartości ?
Dziewczyna spuściła wzrok i wbiła spojrzenie w podłogę.
- Zrobiłam to dla brata, nie z własnej woli - odpowiedziała cicho, ledwo dosłyszalnie
Po chwili zorientowałem się że Inis stoi w progu i przysłuchiwała się naszej rozmowie. Widocznie musiała dopiero wejść
- Dobrze mówisz - powiedziała blondynka podchodząc bliżej - Ale mam jedno pytanie - zaczęła
Puściłem rękę Rozally i dziewczyna wróciła  na sofę przyglądając się nam z daleka
- To skoro wiesz ile ryzykowałeś i ile mogłeś stracić dlaczego tak zależało ci na tym by stać się jednym z nas?
- Bo byłem głupi i dopiero teraz sobie  uświadomiłem jaka jesteś... - wymamrotałem
- A jaka jestem? - zapytała unosząc jedną brew do góry i siadając na krześle obok łóżka
Patrzyłem tępo w sufit milcząc i nie odpowiadając na jej pytanie. Zamknąłem oczy czekając aż coś doda
- Tak myślałam.. Nie wiem dlaczego zawsze kogoś próbujesz ratować, zrozum, całego świat nie dasz rady uchronić i obronić - schyliła się i pocałowała mnie w czoło - Za godzinę wrócę, jak trochę odpoczniesz trzeba będzie zrobić z tobą porządek.
Rozally wstała i wyszła za Blake z tego pokoju. Zamknęły drzwi i pewnie postawiła kogoś do straży. Dopiero teraz zacząłem szukać odpowiedzi na jej pytanie. Jaka ona jest? Gdy jest blisko czuję do niej ogromną nienawiść, żal, poczucie winy a za razem sympatię, ogromną chęć bycia przy niej. Coś co mnie do niej przyciąga jak magnez.  Nie wiem dlaczego tak się dzieje. Przez ten rok wyrządziła sporo zła, cierpienia i bólu nie tylko mi ale też innym ludziom. Ciągle próbuję jej przeszkodzić w jej działaniach, ale czuję że jestem bezsilny, nic nie mogę zrobić. Ciągle jestem zależny od niej, na jej zawołanie. Liczę że kiedyś się to skończy.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz