Pierwszy dzień w nowej szkole może się wydać przerażający. Jednak ja nie przejmowałem się tym zbytnio. Dla mnie siedzenie w szkole a na komisariacie to dwie takie same rzeczy. Chociaż to drugie wydaje się nieco ciekawsze.
Można sobie wyobrazić wysokiego chłopaka o średniej długości blond włosach, które wiecznie są rozwiane na różne strony. Jest zwykłym nastolatkiem z problemami , no może trochę zbyt niespotykanymi. Duże, brązowe oczy pasują mu do twarzy, albo raczej tak twierdzi jego mama. Charakter ma bardzo trudny. Stara się być miły i zwyczajny lecz mu się nigdy to nie udaje. Ciągle wpada w tarapaty i bezustannie ma kłopoty. Nie ma drugiego takiego samego człowieka - to przecież cały Ja.
Szedłem korytarzem w stronę sali gdzie miała odbyć się moja pierwsza lekcja,a mianowicie chemia. Jedyne przedmioty które lubiłem to informatyka i W-F. Znalazłem szybko salę gdzie miała być lekcja. Na korytarzu rozległ się głośny dźwięk dzwonka. Wszedłem do klasy i rozejrzałem się po niej. Nikt nawet nie zauważył że wszedłem. Każdy był zajęty rozmowami. Przeszedłem na koniec sali i usiadłem w ostatniej ławce przy oknie. Po kilku minutach przyszedł nauczyciel. Był to nie wyskoki facet z wąsami ubrany w szary garnitur. Na nosie miał okulary. Postawił kubek z kawą na biurku i usiadł na krześle otwierając dziennik. Rozmowy w klasie nieco przycichły, ale nie zakończyły.
- Dobrze - zaczął nauczyciel - Jak się domyślacie jestem waszym nauczycielem od chemii
- Nie trudno nie zgadnąć - wyrwał się jeden z błaznów klasowych
- Mam na imię Tobias Eriksen
- Miło pana poznać- zaśmiały się dziewczyny z pierwszych ławek
- Może się teraz przedstawimy - powiedział wyczytując listę
Każdy wstawał i krótko mówiło sobie. W końcu wyczytał moje nazwisko. Wstałem z ławki i popatrzyłem na tablice
- Może się przedstawisz? - spytał Eriksen wyglądając znad dziennika
- Jakoś nie mam ochoty - burknąłem i usiadłem do ławki
Na sobie czułem spojrzenia wszystkich obecnych w klasie. Włożyłem słuchawki i zacząłem słuchać muzyki. Nauczyciel jeszcze coś tam gadał o regulaminie pracowni o systemie oceniania i innych, nic mnie nie obchodzących rzeczach.. Lekcja się zakończyła. Odetchnąłem z ulgą. Wyszedłem na korytarz prosto do mojej szafki. W pakowałem do niej książki i wziąłem nowe, tym razem do matmy i fizyki. Sprawdziłem w planie gdzie mam następne lekcje. Oparłem się o ścianę obserwując pozostałych. Nagle na korytarzy zjawiła się grupka chłopaków. Szli środkiem a każdy ustępował z drogi. Ci co stali przy szafkach mało co do nich nie weszli. Nie znałem tych typków. Przechodzili obok mnie przy okazji potrącając ramieniu. Złapałem jednego za rękę i przygniotłem do ściany
- Odwal się - warknął
- Najpierw przeproś -powiedziałem przyduszając go coraz mocniej
Na korytarzu każdy się na nas gapił . Nie zważałem na to. Bardziej byłem zajęty rozprawianiem się z tym durniem. Po kilku minutach już chyba nie wytrzymał.
- Przepraszam! - wydarł się na cały korytarz
Puściłem go i odsunąłem się na bok obserwując jak odchodzi. Po chwili jednej z sal wyszedł następny chłopak. Był to wysoki szatyn. Szybko dołączył do tamtych i zaczęli coś tam do siebie krzyczeć. Rozdzwonił się dzwonek. Niechętnie wszedłem do sali na następną lekcję.
Cały dzień w szkole był nawet mniej męczący. Nauczyciele prowadzili wolną lekcję, czytali regulaminy i inne nudne rzeczy. Po szkole wróciłem do domu. Przeprowadziliśmy się tu niecały tydzień. Nikogo tu nie znałem, nawet sam nie wiem czy mam ochotę kogoś poznawać. Przyjechaliśmy tu tylko dlatego że mój młodszy brat ma wspaniałą zdolność jeździecką. Ojciec postanowił że się tu przeniesiemy ponieważ nie ma sensu jeździć do stadniny oddalonej o 300km. Nikt nawet nie spytał się mnie o zdanie. Razem ze starym domem zostawiłem dziewczynę, oraz kumpli. Teraz gdzie mieszkamy to kompletne zadupie. ,,Dom idealny'' ale nie dla mnie. Wszedłem do domu. Wszędzie leżały puste kartony i był bałagan. Dopiero teraz wypakowywali przedmiot z pudeł. . Przedostałem się z ledwością do schodów prowadzących na piętro
- Danny - zawołał ktoś
- Co?! - burknąłem
- I jak w szkole? - zaciekawiła się matka
- A jak może być w szkole?
- Wszysto w porzdku? - zapytał ojciec wychodząc z kuchni
- Jak do was nie dzwonili to znaczy że nic się nie stało...chyba
- Przeprowadziliśmy się tu być mógł zacząć od nowa i skończyć z tamtym życiem - zaczął swój wykład ojciec
- Wołałeś? - zmieniłem temat przypominając jak ojciec mnie wtedy zawołał
- Tak, chciałbym abyś poszedł do sąsiada, ma syna w twoim wieku, na pewno się dogadacie
- Na pewno to Kopernik nie żyje. Nie zamierzam się z tąd ruszać ani poznawać jakiś debili!
- Danny! - wrzasnął ojciec
- Chyba Jared was woła - powiedziałem by zmienić temat i szybko wbiegłem po schodach na górę zanim zdążyli coś dodać
Zrzuciłem plecak na podłogę i podszedłem do okna. Słońce powoli chowało się za horyzontem. Zerknąłem na pomieszczenie. Wszędzie tak samo jak na dole, czyli kartony. Tylko że w moich znajdowały się rzeczy bo nie były rozpakowane. Usiadłem na krześle przy biurku i uruchomiłem laptopa, jedyną rzecz potrzebna do życia. Sprawdziłem pocztę. To od moich starych kumpli. Napisali że przeszli do półfinału i mają szansę na zdobycie złota w kosza. Chwilkę z nimi popisałem a następnie wyłączyłem laptopa. Oparłem łokcie o kolana i schowałem twarz w dłoniach
- Danny? - podeszła do mnie matka
- Puka się za nim wejdzie! - powiedziałem zimno
- Przepraszam, będę pamiętać - powiedziała spokojnym głosem
- To czego chcesz? - zapytałem
- Mam prośbę, zaprowadził byś Jareda do nowego kolegi. Mieszka kilka domów dalej, ale wolę by sam nie szedł
- I ja mam robić za niańkę?
- Nie, masz być dobrym, kochającym, miłym, i troskliwym bratem
- Te określenia to nie pod tym adresem - zakpiłem
-Wiem że gdzieś tam w środku potrafisz być dobrym bratem
- Chyba w snach - wstałem z krzesła i przeciągnąłem się
- Pójdziesz?
- A mam wybór? - burknąłem i złapałem deskorolkę leżącą na kartonie - Ale po niego nie idę
Zbiegłem po schodach i zobaczyłem przy wyjściu swojego brata
- Rusz się , bo cię śmierć zagryzie - otworzyłem drzwi i wyszedłem pierwszy
- Idę - poczłapał za mną
Po kilku minutach zatrzymaliśmy się koło żółtego domu z pięknym ogrodem
- Czy to na pewno tu?
- Mhm - pokiwał głową
- To spadam - położyłem deskę na chodnik i zacząłem wracać w stronę domu
Zatrzymałem się bo zobaczyłem tych samych debili ze szkoły. Jechali motorami w stronę miasta. Na szczęście mnie nie zauważyli. Wróciłem do domu. Resztę wieczoru spędziłem w swoim pokoju. Zszedłem tylko na kolację. Po drugiej położyłem się spać.
Straciłem całe swoje życie przyjeżdżając tutaj.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz